Opname ziekenhuis..

Nou meiden, normaal gesproken probeer ik altijd positief te blijven en niet teveel te klagen. Maar ik ga nu even lekker mijn best doen alle frustratie van me af te schrijven en hier een heerlijke zeik/klaag blog van maken.

Donderdag 8 November zou een lekkere rustig dagje voor mij worden! althans dit had mijn vriend me beloofd. Ik  hoefde vandaag alleen even een bezoekje aan de verloskundige te brengen en mocht daarna gewoon lekker rustig mijn dag door brengen. De laatste dagen waren best zwaar voor mij, was er vermoeid door het niet slapen en dan nog een actief kind erbij braken me best wel. Als je hier van uit gaat, valt deze dag behoorlijk vies tegen.

Eenmaal aangekomen bij de verloskundige, dacht ik daar weer zo binnen 10 minuten buiten te staan. Alle controles zijn in twee zwangerschappen elke afspraak goed geweest, ging er niet van uit dat dit nu anders zou zijn. Dus toch wel, bleek opeens een te hoge onderdruk te hebben. Ze vroeg me naar klachten, ja had wel al een week hoofdpijn, maar ik was helemaal niet lekker (verkouden, verhoging, weinig trek, beetje misselijk soms -> echt klachten van een griepje dacht ik). Nou ik moest toch maar even langs het ziekenhuis om even bloed te prikken, kreeg een spoed afspraak maar hoefde me niet druk te maken of iets!

Bloedprikken en urine afnemen was zo gebeurd en dan een uurtje wachten tot de uitslag aanwezig zou zijn. twee uur aangekomen op de gynaecologie, werd ik verzocht door te gaan naar de afdeling omdat ik nog een echo en ctg moest en ze daar geen tijd voor hadden. 

'Als alles goed is sta je met max 2 uurtjes weer buiten, 3 kwartier als alles hier op de afdeling perfect loopt' dat waren de woorden die de verpleegkundige tegen ons zei. Het gedeelte 'als alles goed is' negeerde ik van binnen, ik kon met max. 2 uurtjes weer lekker naar huis heeeeheeee!

Dus niet... 

CTG was perfect, Echo was perfect, maar in me urine & bloed waren beide punten te vinden die niet goed schenen te zijn. Voor de zekerheid willen ze me hier houden ter observatie en als alles goed is mag ik morgen weer naar huis. Maar de toon waarmee dat al gezegd werd kwam op mij alles behalve geloofwaardig over. De gynaecoloog had het namelijk meer over eventueel inleiden, dan over het eventueel naar huis gaan. Kreeg een hele uitleg dat ze als ze waardes in bloed + urine morgen nog zo zijn in combinatie met me klachten, ze graag willen inleiden om eventuele complicaties te voorkomen.

Tuurlijk is dit het beste voor me kindje, dat besef ik me heel goed. Maar zat er nou echt niet op te wachten om een nacht door te brengen in het ziekenhuis zover weg van me kleine man thuis. Ik heb ook nog echt aan twee verschillende verpleegkundige gevraagd of ik echt niet naar huis mocht als ik morgen weer op de stoep stond en me eigen bloeddruk goed in de gaten zou houden. Helaas mocht dit echt niet.

Nou het huilen stond me nader als het lachen en toen ik te horen kreeg dat een thuisbevalling waarschijnlijk zo goed als van de baan zal zijn kon ik ze geen minuut langer ophouden toen we alleen gelaten werden door het personeel. Wat kan je eigenlijk toch huilen als een klein kind als de dingen even niet zo gaan als jij wilt. 

Maar goed me dag werd net nog beter gemaakt toen de andere zuster me nog even kwam vertellen dat ik me bed alleen mag verlaten voor de wc of douche. HUH WAT?? ik moest het nog even twee keer vragen, want wist nou niet of ik dat helemaal goed hoorde. Ik moet dus gewoon de hele avond in een verrot ziekenhuisbed liggen en vergaan van de pijn? Ja, dat moet dus. Geweldig....

Net zijn gelukkig me ouders nog even langs geweest met Ingmar en hoe blij ik ook was hem te zien ik moest echt mijn tranen in houden niet te gaan huilen. Ik moet gewoon een hele nacht door brengen zonder mijn kleine vent en ookal slaapt hij 's nachts ik vind het vreselijk.. 

Maar goed het is nu 18:40, vraag me af of ik nog avondeten krijg wat me ongeveer 3 uur geleden beloofd is?
Toch maar even op die rotbel drukken!

Fijne avond nog meiden!