Even gevoel kwijt

Ik zie andere vaak hun gevoelens uiten door midden van een blog schrijven. Misschien gaat het ook helpen voor het verwarde gevoel wat ik de laatste tijd heb, raak teleurgesteld in mezelf inmiddels dat ik me zo voel.

Zoals velen van jullie weten ben ik 9 maanden geleden bevallen van een prachtige zoon, die mijn wereld een heel stuk mooier maakte. Wat kan ik genieten van die jongen en het geluk wat hij mij geeft is onbeschrijfbaar. Dat ik na een zwangerschap vol pijn (bekkeninstabiliteit) en eenzaamheid (vanaf 5 maanden niet meer mogen werken), zoiets moois kon terug krijgen. Ja het was het zeker waard!

Ik werkte al een tijdje als verzorgende en had zeker de ambitie verder te gaan, dit werd eerst verlaat door het zwanger worden. Nu ben ik sinds februari een vervolgopleiding gaan doen en ben ik nu al een aantal maanden zorgcoordinator. Erg leuk, erg druk, maar prima te combineren met de kleine man.

Nu ben ik door eigen fout weer zwanger geworden, achteraf denk je stom waarom deed je dan ook niet beter je best. Maar sinds ik het weet ben ik zo geschrokken, zo verward en ik zal zeker positief blijven in welk geval dan ook, maar het is gewoon zo duidelijk dat ik het moeilijk vind. Begrijp me niet verkeerd ik ben dolblij dat mij een tweede kind geschonken is. Vroeger (ja vroeger) zei ik altijd al 'geef mij er maar 2 snel op elkaar, LEUK', krijg ik me zin is het weer niet goed (pff vrouwen).

Maar het moeilijke wat ik hier aan vind is dat ik net begonnen ben met de opleiding, dit heb ik gedaan voor mezelf en ook voor een betere toekomst voor mijn gezin. Verder ben ik gewoon erg geschrokken van mijn eerste zwangerschap, de pijn kon ik prima mee leven, maar het feit dat ik als hardwerkende persoon gewoon niks meer kon en mijn collega's zag rennen terwijl ik op me kont zat deed mij niet veel goeds. Vanaf maand 5 lag ik vooral op bed, half uurtje zitten leverde al een anderhalf uur liggen op om de vreselijke pijn te verminderen. Ik voelde me onwijs nutteloos en was onwijs teleurgesteld in mezelf dat ik de pijn niet kon verdragen. Ik vereenzaamde onwijs en nam op het einde niet eens de moeite meer om uberhaupt nog wat uit te voeren. De mooie woorden bekkeninstabiliteit hoeft bij de tweede zwangerschap niet zo te zijn, geloofde ik toen al niet, maar nu al helemaal niet meer nu ik er met 11 weken zwangerschap al weer last van heb. Het gevoel dat ik over een aantal weken weer thuis zit van de pijn, maar dit keer met een kind van bijna 1 maakt me gewoon ongelukkig.

Maar nu komt het positieve in mij weer: ik heb gewoon echt even de tijd nodig om aan de tweede te wennen. Over 29 weken ben ik er weer vanaf en heb ik een mooi wonder in mijn armen. Het is gewoon even doorbijten denk ik.

*Voor ik zeikerds krijg: dit kindje is onwijs welkom. Ik hoef geen opmerkingen van ja mensen doen moeite voor een wonder en dan schrijf jij zoiets. Ik ben dolblij, de zwangerschap die komen gaan zit me gewoon tegen.*

Verder wil ik nog even zeggen dat ik een schat van een vriend heb. Hij is geweldig, ondanks dat hij het ook zwaar heeft. Mijn eerste zwangerschap deed hij alles voor me toen ik zelf teveel pijn had om wat uit te voeren. Nu ik weer vermoeidheid heb en misselijk ben, zorgt hij veel voor de kleine en is weer zo lief voor me. Ik ben dolgelukkig dat ik deze jongen in mijn leven heb gekregen 4 jaar geleden, hij is geweldig!

xx