Geboorteblog Tom

Tom`s geboorteverhaal

Het liefst wil ik het verhaal vooraf vergeten.

In het ziekenhuis wilde ze mij 2 weken van te voren inleiden i.v.m. zwangerschapsdiabetes.

Dag 1:
6 pilletjes om de baarmoeder rijp te maken 3 x 2 met als resultaat:
Baarmoederhals is iets korter geworden en krijg harde buiken. Sommige zijn best pijnlijk. Ik weer naar de kraamafdeling en André naar huis.

Dag 2:
3 van diezelfde pilletjes vaginaal ingebracht 3 x 1 met als resultaat:
Baarmoederhals is iets korter geworden en de harde buiken worden nu toch wel pijnlijk, maar veel veranderd er niet. Ik weer naar de kraamafdeling en André naar huis.
Slechte nachtrust gehad.

Dag 3:
Rustdag met toch wel activiteiten in mijn buik die mij moe maken, want ik kan er moeilijk van slapen.

Dag 4:
Ondanks het gerommel en de pijnlijke harde buiken is er niks gebeurd. Dus weer 3 pilletjes vaginaal ingebracht 3 x 1. Er gebeurt weinig tot niks en de baarmoedermond is nu wel glad en week... Ik ben bekaf en ga weer naar de kraamafdeling en André naar huis. Hele slechte nacht gehad met koorts en pijn in mijn buik.

Dag 5:
Denk nu gaat het gebeuren. Mijn buik doet zo zeer en mijn rug ook, maar naar controle blijkt dat er nog steeds niks is gebeurd, dus forceren ze de boel en stoppen een vinger in de baarmoedermond en strippen de boel. Misselijk van de pijn. Nu moet het op gang komen. Tevens 3 x 1 tablet ingebracht. De weeen worden nu pijnlijk, maar door de koorts mag ik geen PDA (prik in de rug om de pijn te verdoven, weet niet hoe het in nederlands heet) dus geven ze mij morfinespuit die de scherpe kantjes eraf zou moeten halen... het deed mij helemaal niks. Aan het eind van de dag is er geen enkele vooruitgang. Ik weer naar de kraamafdeling en André naar huis.

Dag 6:
De weeen zijn niet meer op te vangen, maar we gaan door. De artsen adviseren mij toch door te pakken, terwijl we eigenlijk al 5 dagen op het zelfde punt staan. Helse pijnen en mag geen verdoving. Door alle interne onderzoeken is een ontsteking ontstaan en daardoor nog steeds koorts. Eind van de dag: Goede weeen en hoop op ongeveer 5 cm ontsluiting. We mogen op de verloskamer blijven omdat het nu echt op gang is. 3 uur onder de douche gaan staan, omdat ik het niet meer uithoud van de pijn. In de nacht zijn mijn vliezen gebroken. De arts komt en zegt: Ik zeg niks meer. We staan op 1,5 cm ontsluiting.

Dag 7:
EEN HEL!!! De pijn is niet meer om uit te houden en voel mij niet meer aanwezig. Misselijk van de pijn en in de weeen het gevoel van onwel worden. Trek het niet meer. Weer controle en nog steeds geen vordering. Nu de vraag wat ik wil... KEIZERSNEE!!! Ik houd het niet meer en het voelt alsof ik doodga.

Om 14:55 betreden wij de O.K. en ik krijg de ruggeprik. Deze voel ik niet eens meer en ben blij dat ik niks meer voel. Om 15:04 is ons manneke geboren. Hij is meegenomen samen met André voor de controles en wat alles goed maakt:

André kwam de kamer weer in met de tranen in de ogen en helemaal overdonderd van het moment en gaf mij Tom in de armen. Dit zal ik nooit meer vergeten. Wat ervoor is gebeurt laten we maar voor wat het is.

Nicolette