Ziekenhuis.
Maandag moest ik voor de tweede keer naar de gynaecoloog.
Sander en ik proberen nu al dik een jaar zwanger te worden en het lukte maar niet. Ook was ik heel regelmatig ongesteld, dus doende kwamen we uit in het ziekenhuis.
De eerste keer was me erg mee gevallen. De gynaecoloog was een leuke, hippe, jonge vrouw en ik voelde me redelijk op mijn gemak. (Blijft toch altijd lastig met je benen wijd...)
Er kwam uit dat mijn hormoonwaardes niet helemaal goed zijn, en daardoor rijpen mijn eitjes niet goed. Een veel voorkomend probleem, wat simpel met wat pilletje geholpen kan worden.
Maandag gingen we dus kijken of de pilletjes iets hadden gedaan. Ik vond het best een beetje spannend. Een kwartier na de afgesproken tijd, werden we dan eindelijk geroepen. Ik draaide me om en daar stond... Een man. Nou ja, man? Een knul van mijn eigen leeftijd. Dat had ik niet verwacht. En ik moet zeggen dat was toch even wennen.. "Ontspan je maar even" zei hij met zijn veel te vriendelijke Brabantse accent. Maar het enige wat door mijn hoofd ging was "Welke kerel kiest nou voor dit beroep? En WAAROM?!" Ontspannen lukte niet echt.
Met de eitjes was het ook nog niet veel beter, dus vrijdag (morgen) moet ik weer terug. Weer zo'n fijne echo..
Ach uiteindelijk zal het, het allemaal waard zijn.
reacties (0)