M. - Murderscene & Intake

Woensdagochtend werd ik wakker; 'MAMAAAA! .. MA-MA! MAAAAH! MAMAMA!', iedereen met een peuter in huis kent dat wel. De dag ervoor was ik op de bank in slaap gevallen tijdens een film, dus met make-upresten van de dag ervoor en mijn trainingsbroek banjerde ik door het huis. 'Hey lieve kleine Noukie-poekie-princesse-kintie', zei ik tegen Manouk onderwijl ik haar slaapzak uittrok en haar neerzette op de vloer. 'Kom, we gaan een broodje smeren', 'hmmmm-mm!'. En zo geschiedde.

Terwijl ik de boter erop deed en de hond me glazig aankeek in de hoop dat ik iets zou laten vallen, begon Manouk plots keihard te huilen. Omdat ze viel, dacht ik aanvankelijk dat haar voet was dubbelgeklapt. Ik liet haar even een seconde, maar aan haar gezicht te zien was het serious business. Terwijl ik naar haar toe liep en haar oppak om te troosten voelde ik bloed op mijn been druppen. Samen gingen we op de grond zitten, ik kijk naar haar voet. Terwijl ik daar wat bloed weg veeg, zie ik een zwart stukje van enkele milimeters breed zitten. 'Ssssht, rustig maar meissie', zeg ik terwijl ik troostend over haar rug wrijf. Ze probeerde te staan maar dat deed zichtbaar pijn, huilend liet ze zich weer vallen. 'Arm kind, heeft ze een splinter in haar voet zitten..', denk ik bij mezelf en pak haar voet beet. 'Lijkt wel een nietje', probeerde het stukje eruit te trekken met m'n lange nagels. Tot mijn grote verbazing trek ik een stuk glas uit 'r voetje van ruim 1,5cm lang! W-T-F!

Nu wil het dat afgelopen zondag mijn raam eruit gewaaid is met de storm, denk je alles glas-vrij gemaakt te hebben; ligt er een fucking enorme splinter op een plek waar je het als laatste zou verwachten en precies mijn kleine pechvogeltje stapt erin. De schrik was groot, wat er in de minuten nadat ik het stuk glas eruit geplukt had is gebeurd, is een beetje aan me voorbij gegaan. We zijn naar het ziekenhuis gerush'd en toen we thuiskwamen zag de woning eruit als een murder scene. Overal plasjes bloed, gaasjes, handafdrukken en de boterham exact zoals ik hem had achtergelaten; half-besmeerd met boter. Op de SEH hebben ze nog kleine splinters uit de wond gehaald en gedesinfecteerd. Omdat 't zo diep was, moest er een echo gemaakt worden om te kijken of er nog iets was blijven zitten. Gelukkig is Manouk weer glas-vrij en huppeld ze rond als vanouds, desondanks voel ik me nog wel heel lullig.

De dag na het ongeval hadden we de intakte bij de Peuterspeelzaal. Manouk rende rond tussen de kindertjes, heeft het zaaltje ondersteboven getrokken en wilde na afloop van het gesprek niet meer mee terug; gaat helemaal goedkomen, kan ze daar de driftkikker uithangen. Dat ze de PSZ echt nodig heeft, werd me de afgelopen tijd flink duidelijk. Altijd maar bij mama zijn en mama's dingen doen word je natuurlijk ook wel zat na 2 jaar. Aanstaande maandag viert ze haar verjaardag op de eerste dag PSZ. Ze gaat trakteren op rozijntjes. :)