Bevallingsverhaal.

De laatste loodjes waren zwaar. De buik was zwaar. Misselijkheid constant aanwezig. Ik keek uit naar de bevalling.
Ondanks dat het mijn laatste zwangerschap was. Alles in mij zei dat ik ik moest genieten. Maar zo voelde dat niet
De twijfel was enorm aanwezig. De angst of er binding was met het kindje wat ik onder mijn hart droeg. De kraamtijd hoe zou ik.me voelen.
Zou de somberheid en angst weer de overhand hebben? Mijn kind 24 u per dag observeren? Geen roze wolk had ik ervaren bij mijn jongste dochter..
Veel te lang alleen mee geworsteld. De reden dat ik aan de bel heb getrokken deze zwangerschap.
Ik ben ook vrouw van... en mama van nog 3 andere exemplaren..
Het leidde tot de poppoli. En ik heb er totaal.geen spijt van dat ik die stap heb genomen.
Ik deed het tenslotte ook voor de baby. Voor mijn gezin. Ik voelde me gehoord. De angst zakte iets meer naar de achtergrond. Dit keer zou ik het niet alleen hoeven te doen.
Ze zouden me in de gaten houden. Dat vond ik een gerustellende gedachte. Ik ben begonnen met sertraline te slikken. Een lage dosis. Maar het haalde de scherpe randjes
Van mn angsten af. Ik vond het heel eng. Maar als snel voelde ik me veel beter. Tot dus de laatste 2 weken voor de bevalling.
Het opzien naar alles was zo aanwezig. Ik zag alleen maar beren.
Mijn controles bleven goed. Zowel van mij als de baby. De 40 weken werd gehaald. Iets wat me nog nooit was overkomen.
En ik voelde me met de dag slechter. Totaal mijzelf niet. De verloskundige was erg meedenkend.
Ze stuurde me door naar de gynaecoloog. En vond het verstandig om er een einde aan de zwanger te maken.
De dagen ervoor werd ik nog twee keer gestript. Maar alles zonder resultaat.
Het deed niks helaas. De gynaecoloog was erg begripvol en pakte snel door.
De volgende dag mochten we ons s avonds melden. Mijn baarmoederhals was wat verstreken en er was wat ontsluiting maar nog net niet ver genoeg
Er werd een ballonnetje geplaatst. Het advies was om te blijven omdat ik snel kan bevallen.
Ik besloot de nacht alleen te slapen. Als het begon kon mijn man snel genoeg komen.
Hij was nog geen uur weg of het ballonnetje was er al uit. Yes! In iedergeval genoeg ontsluiting zodat ze de volgende ochtend de vliezen kunnen doorprikken dacht ik.
Het bleef verder daarbij. Ik kreeg wat krampen in mijn buik maar niets wat op weeën leek.
De volgende morgen werd ik naar de verloskamer gebracht.
Ze konden de vliezen breken. Vandaag zouden we onze dochter ontmoeten. Super spannend en onwerkelijk
.er werd een uur afgewacht of de weeën spontaan op gang zouden komen. Maar behalve wat ongemakkelijkheid deed het ook dit keer niks.
Alleen golven vruchtwater voelde ik eruit stromen. Na een uur kreeg ik de eerste weeopwekkers.
En dat deed snel wat. Ik voelde al snel de ene wee naar de andere. Heftige pijnlijke rugweeen.
Oja... zo voelde dat dus. Ik raak dan ln een bubbel. In mezelf gekeerd. Ik hield mezelf voor dat elke wee dichterbij de baby bracht.
Met die gedachten hield ik het een paar uur vol. Toen de verloskundige keek hoeveel ontsluiting ik had zat ik nog maar op 5 cm.
Erg teleurstellend vond ik dat. De weeën kwamen zonder pauzes. En ik smeekte bijna om een ruggenprik.
Voordat die man dan komt moet je heel wat weeën weg zuchten.
Ik kreeg een nat doekje op mn hoofd wat ik alleen maar vreselijk irritant vond.
Eindelijk zat de ruggenprik erin. Ik voelde de pijn wegzakken. Maar ook werd ik heel naar. De bloeddruk zakte en
Ik had het gevoel dat ik bijna niet meer kon ademen. Dat gebeurde tot 3 keer toe
Gelukkig bleven ze rustig en voelde ik geen paniek. Mijn lijf was ondertussen had aan het werk en ik voelde me moe. En ik dommelde wat
Ik had geen tijd voor mn angst. Voor mn gedachten ik was hard bezig met bevallen.
Na heel wat uren. Voelde ik Eindelijk persdrang. De ruggenprik werd uitgezet.
Maar ik moest ze blijven wegzuchten. Zo vervelend naar gevoel.
Ondertussen was er 10 cm ontsluiting maar ik mocht nog steeds niet persen. Ik moest de baby verder naar onder zien te krijgen.
Iets wat me enorm frustreerde. Eindelijk mocht ik persen.
Alleen de verloskundige bleeft maar toucheren. Iets wat ik niet kende vsn de andere bevallingen
Ik dacht haal die vingers weg en laat me persen... de verloskamer stroomde met meer mensen vol.
Maar ik had het niet door. Mijn man wel. Hij had door dat iets niet helemaal goed ging.
Het hartje van de baby zakte weg. En mijn persweeën ook.
Ik kreeg de opdracht dat ze eruit moest. Ik .moest alles geven
Maar wat een helse pijn. Ik kon het niet. Ik perste alsof mijn leven eraf hing.
Het was mijn vierde baby. Maar het leek of ze er nirt uit wilde.
Ik hoorde flarden van hulpmiddelen.. en ik gaf alles. Met alle kracht perste ik
Uiteindelijk mijn dochter eruit. Met haar gezichtje naar boven. Hand naast haar hoofd is ze geboren.
En ruim 9 pond. Geen wonder dat het niet wilde. Maar ik pakte haar aan...ik keek naar haar donkere haartjes
En meteen was er binding. En voelde ik warme gevoelens.
Tranen bij mn man. Die dit zag. Iets wat niet gebeurde bij mn 3e kindje.
Ik voelde alleen maar dankbaarheid. Het was gelukt. En wat er pracht dochter.

Inmiddels nu 3 weken geleden. Het herstel gaat moeizaam. Na 3 zwangerschappen een totaal ruptuur.
Maar we rocken het. Met ons zessen. . En ik kan genieten.
Het was het allemaal waard.

1439 x gelezen, 1

reacties (6)


  • Mama-van-e

    Dit was dus ook zo bij mijn eerste bevalling, maar dat was een regelrechte hell!! Nu bijna bevallen van de 4de en nu ik dit zo lees .. komt de schrik er weer in.

    Ik wens je een voorspoedig herstel! En heel fijn dat je zo een band hebt met je dochter , gefeliciteerd 🥂

  • Mama-van-e

    Dit was dus ook zo bij mijn eerste bevalling, maar dat was een regelrechte hell!! Nu bijna bevallen van de 4de en nu ik dit zo lees .. komt de schrik er weer in.

    Ik wens je een voorspoedig herstel! En heel fijn dat je zo een band hebt met je dochter , gefeliciteerd 🥂

  • FrutselRietje

    Wat knap dat je het op eigen kracht hebt gedaan! En heel fijn dat je in 1 keer de binding voelde.

    Je verhaal is herkenbaar, voor mij is het morgen 2 weken geleden.

    Beterschap nog en veel geluk samen❤

  • Mama-Manda

    Gefeliciteerd 🥳 🎉

    Ik wens je een voorspoedig herstel 🙏🏽

  • Shrimp

    Poeh meid ., m’n eerste was een sterrenkijker van 8 pond , m’n vk zei toen “ nah als die zo ver gekomen is, komt hij er ook wel uit “😅, ze zette wel een knip, hebben ze dat niet gedaan bij jou? Heftig een totaal ruptuur 😨 lijkt me eng om dan weer naar de wc te gaan.. Maar super dat je nu die binding ervaart . Heeft het lang geduurd voor je dat kreeg met je andere kindje ? Of is het nog altijd een beetje weggebleven?

    Hopelijk genees je snel ❤️

  • Chudo

    Wat heftig zeg een sterrenkijkertje en zo moeizaam allemaal.

    Maar zo blij te lezen dat je meteen zoveel liefde voelde voor je ukkie😊 dat maakt veel goed denjk ik

    Hopelijk knap je lichamelijk ook weer snel op!!