Here we go again...

2 jaar geleden gingen we met ons 3en naar therapie voor de rouwvewerking na het overlijden van mijn man e de vader van de kids.

na ruim een half jaar werd het voor ons allemaal een voor een afgerond daar er op dat moment het uiterste was bereikt maar het bleef een open einde.

al snel bleek dat jasmijn iet goed doore rouw heen kon komen mede door haar verleden en haar beperking. aangzien zij mijn pleegdochter was en ik alles voor haar wilde doen heb ik met alle kracht gezocht naar een instantie die haar kon en wilde helpen maar steeds weer liepen we tegen de muur. inmiddel dreigde de situatie thuis met jasmijn en kian te excaleren en heb ik noodgedwongen de hulp van haar voogd ingeroepen zij besloot na het horen van mijn speur tocht en zelf drie afwijzingen t hebben ontvangen over te gaan tot een uithuis plaatsing hier hebben we het als gezin en familie heel moeilijk mee gehad en soms nog! maar langzaam maar zeker pakte we het leven voor de tweede keer op en gingen door.

ik kreeg een nieuwe relatie en alles leek goed te gaan tot we zouden gaan samen wonen net toen kian en ik ons thuis begonnen te voelen in deze nieuwe omgeving ver van alles wat vrtrouwd was zette hij een punt acher de relatie en zijn kian en ik terug gegaan naar mijn ouders.  een vriend van me bood me troost en van het een kwam het ander en eigenlijk heeft hij gewoon misbruik van me gemaakt maar het leverde me we iets moois op want dankzij hem krijg ik nu een dochter.

alles leek langzaam weer goed te gaan maar steeds meer en meer begon in me zorgen te maken om ht gedrag van kian, hij werd om nix mega boos en kon niet vertellen waarom... huilde soms vreselijk maar laat zich niet troosten. heeft enorm veel over zijn vader en nog wat anderen enz, gaat met veel tegenzin naar school en waar hij eerder een voorsprong had in zijn ontwikkeling lijkt het nu meer of hij stil staat dus moet ik de conclusie trekken mijn zoon zit in de knoop en behoorlijk ook.

heb de therapeute gebelt en alles verteld zij vertelde me dat het heel erg klinkt als seperatie angst(verlatings angst) en dat het boze en niet laten troosten voort komt omat hij bang is om mij ook te verliezen.

niet heel raar als je na gaat hij heeft in de afglopen twee jaar het volgende "verloren"

• zijn vader
• zijn (half) zus
• onze vogel
• 2 katten
• mijn ex en zijn fam
• een vriend van mij (verwekker)
• vriendjes ivm verhuizing

dus niet heel raar... kort om kian gaat opnieuw naar emdr(therapie) gelukkig weer dezelfde vrouw dus bekend voor hem en heel fijn omdat zij de volledige situatie en kian kent!

ondanks dat ik blij ben dat ik hem op deze manier kan helpen maak ik me toch ook zorgen om me zoon ik hoop maar dat dit het voorlopig was qua ellende voor me kind! en hij met hulp van deze therapie zal leren dat ik hem niet laat zakken! hij is mijn grote vent en dat zal hij altijd blijven no matter what!