Een plaats gegeven

4 Weken geleden ben ik bevallen van onze kleine meid. Wat gaat dat snel he. Voor je het weet kruipt ze, haha. We gaan al veel met haar naar buiten en gister voor het eerst zonder haar weggeweest. We zijn niet langer dan 3 uur weggeweest, maar het was een hel. Ze kon wel mee, maar nu met de mexicaanse griep, kon ik het niet riskeren.

Maar het is dus alweer 4 weken geleden dat ik ben bevallen en heb er redelijk wat moeite mee gehad. Niet met de bevalling zelf, maar achteraf.
Ik kon het in het begin maar niet verkroppen dat ik haar er niet uitkreeg zonder hulp. Maar ik heb er ook een tijdje mee gezeten dat het zoveel pijn deed. Ik kreeg/krijg dat beeld niet uit mijn gedachten dat de dokter de pomp erop zette en toen zo aan mijn lichaam zat te trekken. Ik krijg er nu weer rillingen van, maar hiervoor kreeg ik tranen in mijn ogen. Toen hij klaar was en Khloe op mijn buik werd gelegd heb ik niet 1 keer gehuild. Dat deed ik pas na 2.5 week. Ik beleefde de pijn op nieuw!!! Maar nu heb ik het eindelijk een plaatsje kunnen geven. Jullie zullen wel denken wat zeur je nu over een plaatsje geven terwijl andere mensen veel ergere dingen een plaatsje moeten geven. Maar zo voel ik het. Ik heb kunnen praten met mensen om mij heen erover en dat heb me heel goed gedaan. Ik zei steeds tijdens mijn zwangerschap dit nooit meer en na de bevalling heb ik dat ook vaak gezegd, maar nu ben ik zelfs zover dat ik zeg een broertje of zusje voor Khloe zou ik wel leuk vinden. En dat zal de komende jaren nog niet gebeuren, maar dat ik nu al zover ben!!!

Ik moet morgen naar het consultatiebureau. Ben benieuwd hoe die kleine de afgelopen weken is gegroeit en hoe zwaar ze is.

Groetjes