Ongewenst zwanger

Het is jouw keuze en ik kan het echt begrijpen als je nu voor abortus kiest.

Ik wil je wel nog iets meegeven: Ondanks dat ik heel graag zwanger wilde worden, was mijn eerst reactie bij de zwangerschap van mijn beide kinderen angst: “O nee! Een baby! Dit kan ik toch helemaal niet?” Ik was doodsbang, zag het niet zitten, dacht dat ik het niet kon, en scheet 7 kleuren van angst. Ik was het liefste terug gekrabbeld. Niet dat ik een abortus wilde, maar waarom was ik in hemelsnaam aan een baby begonnen? Ik zag alleen maar beren op de weg. Het had een week of twee a drie nodig voordat ik in de rust zakte dat het wel goed zou komen. Ik besprak dit met mijn verloskundige en ze zei dat heel veel zwangeren dit ervaren aan het prille begin van een zwangerschap.

Wat dat betreft zou de iets latere datum voor je misschien nog een optie kunnen zijn, weet je in elk geval zeker dat je nu niet handelt uit die ‘prille zwangerschaps paniek.’ Je hormonen gaan nu immers ook de pan uit.

Aan de andere kant kan ik me jouw redenen voor je keuze levendig voorstellen. Doe wat voor jou het beste voelt!

En, zoals de anderen ook al zeggen, verwacht niets van de vader.

Welke keus je maakt, je doet het weloverwogen! Als er nog een kindje bij komt word het wel moeilijker misschien. Ik kan het wel begrijpen. Maar ik zou heel eerlijk geen hulp verwachten van de vader ervan. Jullie hebben elkaar gezocht voor de lusten en delen duidelijk niet in elkaars lasten. Fijn dat hij je wil brengen en halen, maar dat zal het dan ook zijn. Meer niet. Zoek eventueel hulp via de huisarts of ga naar een vriendin. Sterkte met deze moeilijke situatie

Als je het de afspraak door laat gaan, zou ik de vakantie afzeggen... Zoals jij het nu plant, is totaal onverantwoord. Ook naar je kinderen toe. En helaas kun je geen steun verwachten van iemand die jou alleen maar gebruikt voor seks. Zoek liever steun bij een vriendin of familie. Probeer wat beter voor jezelf te zorgen.

Heel veel sterkte!

Nooit meegemaakt en gelukkig ook geen keuze hoeven maken...Heftig, veel sterkte!

Lastig, en sterkte! Ik denk dat je een goede keuze maakt.

Je kunt alleen denk ik niet verwachten van iemand met wie je niks anders deelt dan seks dat hij je steunt. Hoe lastig ook…

Kun je steun vinden bij iemand anders? Kennis, vriendin, familie?

Het is uiteindelijk helemaal jouw keuze of je wel of geen abortus wilt. Alleen jij kunt die beslissing maken. Niemand anders kan voor jou bepalen wat je moet doen. Misschien maakt het voor jou alles nog ingewikkelder omdat het kindje van een andere man is, en ik snap dat dat ontzettend veel met je kan doen. Maar probeer vooral te luisteren naar je eigen gevoel en naar wat jij diep vanbinnen wilt.

Ik wil je ook vertellen hoe het bij mij is gegaan, omdat ik misschien een beetje begrijp hoe ingewikkeld en zwaar zo’n beslissing kan zijn.

Ik ben mijn man twee weken geleden verloren. Hij was ongeneeslijk ziek en had kanker. Terwijl ik midden in alles zat en wist dat ik hem misschien zou verliezen, kwam ik erachter dat ik zwanger was. Op dat moment kwam er zó ontzettend veel op me af. Ik wilde de zwangerschap eerst laten afbreken, omdat ik gewoon niet wist hoe ik dit allemaal moest dragen. Ik was verdrietig, bang en helemaal in de war. Maar door alle emoties kon ik die beslissing uiteindelijk niet nemen.

Ik kon toen ook helemaal niet genieten van mijn zwangerschap. Mijn hoofd en mijn hart zaten zo vol met verdriet en angst. Nu, langzaam, begin ik er steeds meer van te genieten. En eerlijk gezegd doet dat soms ook pijn, omdat ik tegelijkertijd zo ontzettend aan het rouwen ben om mijn man. Het ene moment voel ik me een beetje gelukkig om de baby en het andere moment kan ik ineens weer helemaal instorten. Het zijn echt enorme ups en downs.

Voor mij wordt het straks ook ontzettend zwaar. Ik sta straks alleen voor vier kinderen. Mijn andere kinderen zijn 8, 10 en 6 jaar en dan komt er nog een baby bij. Ik weet eerlijk gezegd ook niet hoe ik dat allemaal moet gaan doen. Maar toch begin ik nu langzaam te voelen dat dit kindje er mag zijn en dat ik van hem of haar mag gaan houden.

En soms denk ik ook: misschien zie ik straks toch iets van mijn man terug in mijn kindje. Dat idee geeft me ergens een heel bijzonder gevoel. ❤️ Maar ik begrijp ook dat dit voor jou misschien totaal anders kan zijn.

Denk er alsjeblieft heel goed over na. Een abortus is niet zomaar een beslissing en ik weet uit mijn eigen ervaring hoeveel emoties erbij kunnen komen kijken. Maar uiteindelijk is het jouw lichaam, jouw leven en jouw beslissing. Wat je ook kiest, probeer te kiezen voor wat jij zelf echt voelt en aankunt. Laat niemand anders voor jou beslissen.

Ik hoop vooral dat je een keuze kunt maken waar je later vrede mee kunt hebben. ❤️

Het is een keuze waar je voor 100% achter moet staan, laat 't even bezinken, bel desnoods met Siriz en overleg wat voor jou de beste keuze is.

Verder gaan oriënteren op permanente anticonceptie methodes. En je vlam een condoom laten gebruiken want het takes 2 to tango, beide zijn verantwoordelijk.

Je hoeft je voor niemand te verantwoorden waarom je een keuze maakt. Je leeft voor je zelf en niet voor anderen. Laat het rusten voor nu en praat er over, sta 100% achter welke keuze je dan ook maakt. Alleen in de toekomst meer voorzorgsmaatregel treffen, zeker als je er niet op zit te wachten.