Besef...

Hoi Meiden,

Hier begint het besef rustig door te sijpelen dat er wel degelijk een kindje in die buik zit. Ook dat we tegen het einde van het jaar met zijn drietjes zullen zijn...
Er moet hier nog zoveel gebeuren: de keuken verbouwen, de slaapkamers verbouwen, oppas regelen, verlofstelsels uitpluizen, kinderkamer in orde stellen, suikerbonen,... Ik ben er zenuwachtiger voor dan voor ons huwelijk. En nu...nu staat mijn ventje er precies alleen voor. Ik heb vaak geen puf en voel me toch een beetje overweldigd. Dit uit zich natuurlijk in tranen... Gisteren zei ik nog tegen mijn ventje: ik mag toch nog wel eens een keertje uitgaan, he? Hij antwoordde:"Ja, een uurtje per dag en de rest moet jij thuisblijven" en hij lachtte. Ik wist gewoon dat hij het niet meende, maar toch kwamen de tranen. En echt grienen, hoor! Wat een gedoe allemaal.
Ik ben een echte zwangere badsloef. Wat moet ik toch met mezelf? Waar begin je aan al die taken die nog moeten gebeuren zonder het gevoel te krijgen dat je overdonderd wordt?
Help...
Een paniekerig, Kaatje

544 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • HvK

    Arme jij! Je moet maar onthouden dat je mannetje echt wel weet hoe het zit, hij voelt zich vast niet meteen aangevallen als jij een huilbui krijgt om een van z'n grapjes. En anders moet je hem maar meer aan het werk houden, dan heeft ie geen tijd voor flauwe opmerkingen ;-)
    Hopelijk laten je hormonen je binnenkort weer een beetje met rust. Ik heb ook een lijstje gemaakt met wat er allemaal moet gebeuren. En ik moet zeggen, het is heerlijk als je er iets af kan strepen (ook al is het door een ander gedaan). Jij gaat je lekker bezig houden met wat je wil en hoe en manlief mag regelen dat het ook gebeurt, ha ha. Sterkte!

  • saskia100

    Je kunt het beste een lijstje maken van alles wat er moet gebeuren en de taken in volgorde van belang zetten. Oppas regelen is belangrijk, suikerbonen hebben niet echt prioriteit. Als je kraamzorg wilt, is het ook belangrijk om vast te regelen, want daar zijn vaak wachtlijsten. En als je je lijstje hebt, gewoon één voor één aan beginnen. Verbouwen zou ik lekker aan een ander overlaten. Hooguit je wensen kenbaar maken. Het is logisch hoor dat het allemaal overweldigend is. Komt door de hormonen. De eerste drie maanden zijn ook heel vermoeiend. Daarna ga je je waarschijnlijk een stuk beter voelen.

  • Ellen79

    HORMONEN!!!! Erg herkenbaar, ik had vorig jaar dezelfde rollrcoaster met huilbuien! Maar je zit bijna in je tweede trimester en dan krijg je in ieder geval de puf om je op al die problemen te storten. en als het goed is krijg je dan ook iets minder verdriet dat om onverklaarbare redenen wil buitenspelen!
    Sterkte en geniet van het besef dat zich een wonder voltrekt in je buik!