Een jaar later
Het is inmiddels een jaar geleden dat we erachter kwamen dat ik zwanger was van een tweeling.
Nadat we dit hoorde waren we toch even van ons stuk gebracht. Jeetje
niet 1 maar 2 kindjes. Hoe gaan we dat allemaal doen?? Hoe moet het met
werken? Opvang? En nog veel meer gedachtes die ons bezig hielden. Maar
na een paar dagen heel veel nadenken zeiden we tegen elkaar.. so what we
zien het wel.. we zijn gewoon gezegend dat we twee kinderen mogen
krijgen! als alles goed gaat natuurlijk. Ow jee toen kwam het volgende
punt.. hoe zou de zwangerschap gaan.
He wisten inmiddels dat het een eeneiige tweeling zou worden. Sterker
nog ze konden geen tussenschot vinden.. Paniek in de tent.. met het
gegeven dat er geen tussenschot zou zijn was de kans op een gezonde
zwangerschap toch wel erg klein. De kans dat het fout zou gaan, gezien
ze in de zelfde vruchtzak zouden zitten en vrij rond zouden "zwemmen" om
elkaar heen, was erg hoog. Gelukkig hoorde we na een week of twee dat
er een tussenschot zat, wel erg dun maar hij was er.. hoera de vlag kon
uit. Wat weerhield ons van een gezonde zwangerschap. Eenmaal aangemeld
in het ziekenhuis om daar elke twee weken een echo te krijgen werden we
toch weer met ons neus op de risico's gedrukt. Met een eeneiige tweeling
was de kans op TTS aanwezig. De kans dat het ene kindje meer via de
navelstreng zou krijgen dan de ander met kans op ernstige gevolgen.
Helemaal onbezorgd doorliep ik de eerste weken van mijn zwangerschap
niet. Ik had echter geen klachten maar ja ik kon dat TTS verhaal niet
van me af zetten. Elke echo was weer een geruststelling voor twee weken.
Mijn gynaecoloog had al gezegd dat de kans ook groter was dat ik eerder
zou bevallen. Dus mijn streven was eerst de 30 weken halen, dan waren de
kindjes toch redelijk gegroeid en hadden ze goede overlevingskansen.
Echter werd bekend dat ik een voorliggende placenta had. Dit weerhield
ons ervan gewoon te kunnen bevallen. Het zou een geplande keizersnede
worden en wel met 37 weken. De kans op bloedingen zouden aanwezig zijn
en bij elke druppel moest ik me melden in het ziekenhuis.
Alles verliep prima, wonderlijk dat ik geen bloedverlies heb gehad tot
34 weken. Deed daarvoor nog van alles van schoonmaken, fietsen tot
verstoppertje spelen met mijn neefjes.
Met 30 weken zwangerschap overleed mijn schoonmoeder, wat een drama
allemaal. Ondanks de stress ging met de kleintjes nog alles goed.
Met 34 weken werd ik opgenomen vanwege bloedingen, na 4 dagen ziekenhuis
mocht ik weer naar huis. Echter moest ik na 2 dagen weer terug met
nieuwe bloedingen. Deze waren zo heftig dat ik niet meer mijn bed uit
mocht. Wat was dat een ramp.. de ozo actieve Janneke moest nu op bed
blijven.. hmm.. en op bed liggen was met die grote buik ook zo fijn niet
meer.. slapen was een ramp.
Met 35.5 dagen kwamen dan uiteindelijk mijn wondertjes ter wereld..
En nu..... een jaar na de allereerste veelzeggende echo mogen we dan genieten van onze meiden.
Het gaat super met ze, ze groeien als kool en ontwikkelen zich erg goed.
Elke dag is weer een feest. Soms is het best bikkelen met een tweeling
maar vooral is het erg leuk, mooi, gezellig en onbetaalbaar. Elke dag
ben ik dankbaar voor deze twee wondertjes. Dat alles zo goed mocht
gaan..
Liefs,
Janneke
reacties (0)