Bevallingsverhaal

Woensdagavond en vrijdag gestript, zaterdagmiddag de verloskundige gebeld omdat ik het gevoel had dat het rommelde, ook was ik delen van de slijmprop verloren vrijdagavond en zaterdagochtend. Ik was heel onzeker en had zoiets van het zal toch wel vals alarm zijn en dan val ik de verloskundige weer lastig. Toen de verloskundige er was brak ik helemaal in tranen uit ik was er zo klaar mee en voelde me heel schuldig tav de kleine. Een tijdje met de verloskundige gepraat en zei zou even voelen als het strippen al iets had gedaan de afgelopen dagen en aan de hand daarvan gingen we een plan van aanpak maken. Het bleek dat ik 2 cm ontsluiting had en dat de baarmoeder mooi week was wat positief zou zijn als ik ingeleid zou worden, gelijk had ze mij nogmaals gestript. Ik had al een afspraak staan voor die dinsdag maar ik trok het echt niet meer dus in overleg met verloskundige en het ziekenhuis mocht ik de dag erop zondag naar het ziekenhuis om ingeleid te worden. Er viel gelijk een last van mij af, wel spannend want zou dus de volgende dag ws mama worden. Nadat de verloskundige weg was ging ik even op bed liggen en toen voelde ik in een keer een harde knoep en een kramp in  een keer dus dacht ga ff naar de wc en toen brak mijn vruchtwater dit was rond 16.15 uur, helaas had de kleine in het vruchtwater gepoept dus mijn man gelijk de verloskundige gebeld en die zou een half uurje later komen om te kijken als het daadwerkelijk had gepoept in het vruchtwater. De weeen begonnen gelijk heel heftig en toen ik ging klokken bleek dat ze al om de 3 minuten kamen en een minuut lang duurde, dit was zo heftig dat ik gelijk mijn man weer de vk heb laten bellen.De vk gaf aan ga maar vast naar het ziekenhuis en dan zou zij bellen naar het zh dat we onderweg waren, zij zou nog komen om te beoordelen als het wel meconium was (dit was voor mij al wel duidelijk) maar als dit niet zo was zou de vk nog de bevalling kunnen doen. Eenmaal in het ziekenhuis wachtte ze ons al op, ik kon gelijk op bed gaan liggen en de vk van het ziekenhuis zag gelijk dat het meconiumhoudend vruchtwater was. Ze deed gelijk zo'n draadje op het hoofdje van de kleine om hem in de gaten te houden ivm het meconium. Ik kreek zon band om de buik voor de hartslag en zo'n ding om mijn vinger. De vk ging kijken hoeveel cm ik had en het bleek om 17.30 uur al 4 cm te zijn. Ik mocht van bed af om de weeen op te vangen en mocht zitten  en lopen maar helaas niet douchen want anders konden ze de kleine niet in de gaten houden. De weeen werden steeds heftiger en na een uur om 18.30 uur zei ik tegen mijn man roep de vk maar want ik wil pijnstilling, ik trek het niet meer. De verpleegkundige kwam en gaf aan dat ik in mijn bevallingsplan had staan dat ik geen pijnstilling wou, ik schrreuwde tegen haar nu wil ik dat wel ik had zoveel pijn en dacht dit ga ik nooit volhouden tot vanacht. Zij riep de vk en de vk ging kijken hoeveel cm ik had om te kijken welke pijnstilling ik kon krijgen. Ik kon geen pijnstilling meer krijgen want wat bleek ik had tegen 19.00 uur al 9 cm en ze kon het randje al bijna wegduwen pfffff dus ik had in 1,5 uur tijd bijna volledige ontsluiting. Toen mocht ik af en toe mee persen wat ik niet kon houden, tegen 20.00 uur mocht ik meepersen en om half 9 is Bram geboren. Pfffff wat was dit heftig zeg en wat was ik blij, mijn eerste reactie was ook hij is echt !!! Het is zo onwerkelijk dat wat je in je buik hebt nu op je buik hebt en alles doet.

Helaas duurde de vreugde maar 1,5 uur ze gingen Bram nakijken hij had een apgar van 10/10 maar toen ze hem nakeken bleek dat hij te snel ademhaalde en tempverhoging had dus de kinderarts moest komen. Hij kreeg gelijk wat zuurstof om te kijken of hij daardoor rustiger ging ademen maar dit was niet het geval zijn saturatie was ook wat lager maar niet schrikbarend. Hij werd gelijk opgenomen op de highcare  en werd aan de zuurstof gelegd en monitor en hij kreeg gelijk infuus met antibiotica want hij bleek ook een infectie te hebben. Ze hadden een foto gemaakt van zijn longen en deze zagen er gesluierd uit waardoor ze eerst dachten dat hij een longontsteking had, dit was uiteindelijk gelukkig niet. Het zuurstofbrilletje werkte niet en toen kreeg hij een kapje op zijn neus met een soort helmpje en dit bleek ook niet te helpen en de artsen waren bang dat hij uitgeput zou raken dus werd er overlegd met het zieknhuis in nijmegen. Na overleg bleek dat hij overgeplaatst moet worden naar de ic in nijmegen omdat hij beademd moest worden. Dit was verschrikkelijk om te horen. Er moest een arts uit nijmegen komen om hem te intuberen zodat hij beademd kon worden en toen werd hij meegenomen naar nijmegen. Het is verschrikkelijk om je mannetje zo te zien en je bent totaal machteloos. Je bent zo bang om je kindje te verliezen !!!  Eenmaal in nijmegen op de ic ging het zo goed met hem dat hij binnen 24 uur van de beademing af mocht, de dag daarna werd hij al overgeplaatst naar de highcare dus dit was erg goed nieuws, we kregen weer hoop. Eenmaal op de highcare maakte hij ook grote stappen en mocht hij na  2 dagen weer terug naar arnhem. Eenmaal in arnhem kwam hij op de mediumcare en daar ging het ook erg goed, hij mocht van de monitor af en kreeg borstvoeding wat erg goed ging. ze hadden allerlei onderzoeken gedaan en bloed geprikt maar wat hij nu precies onder de leden heeft gehad is onduidelijk, streptokok was het gelukkig niet dus hoefde hij ipv 10 dgn maar 7dgn antibiotica dus hij mocht na 8 dgn mee naar huis, dit was zo goed nieuws !!!!!! Ze denken dat het een wetlong is geweest in combinatie met een infectie.

Hij is nu 2 weken thuis en het gaat nu super goed met hem, WE ZIJN ZO TROTS OP ONZE KANJER NA WAT HIJ HEEFT MEEGEMAAKT  !!!!!!

We zijn nu vollop aan het genieten...................