Heel logisch dat je nu even niet blij durft te zijn. Ik denk dat dat normaal is. Tot vrijdag wachten is moordend lang met deze onzekerheid, ik stuur je alvast een dikke knuffel.
Om de tijd toch door te komen: Zoek afleiding en blijf bezig. Het ergst zijn de momenten waarop je op de bank gaat zitten of uit het raam gaat staren met alle doemgedachten die daarbij horen. Dat mag wel af en toe even; maar zet een timer. Niet langer dan 5 of 10 minuten, even flink huilen van de onzekerheid en angst, en dwing jezelf om daarna weer dingen te gaan doen. Vooral bezig blijven. Daar gaat de tijd ook sneller van.
Alles in je hunkert naar een antwoord en zekerheid, NU. Dat voelt verstikkend. Je kan de gedachte aan slecht nieuws niet verdragen, maar je bent er ook doodsbang voor en je wil maar 1 ding: Duidelijkheid. Liefst in de vorm van geruststelling.
Omdat het idee dat het slecht nieuws zou kunnen zijn zó ondraaglijk is, probeer je jezelf alvast in te dekken door er al bijna vanuit te gaan dat het mis is, maar dat levert je een schuldgevoel op naar je kindje als het nog wel leeft, echt rouwen kan daarom ook nog niet. Meis, dit is een emotionele rollercoaster van jewelste. Zoals de anderen ook al zeggen, hier is geen antwoord op, niets dat we kunnen zeggen dat je gaat geruststellen, je moet er doorheen.
Ik heb zelf bij beide zwangerschappen van mijn kinderen (inmiddels 11 en 14) meermaals bloedverlies gehad in het eerste trimester — en dat kwam gewoon goed. Maar ik heb ook 7 miskramen gehad, waarbij het net zo begon met bloedverlies. O wat heb ik telkens in de rats gezeten. Er is geen antwoord nu, het kan echt twee kanten op.
Er is nog een sprankje hoop omdat het bloeden is gestopt. Als een miskraam doorzet, dan zie je meestal dat het bloeden dat uiteindelijk ook doet. Bij mij was dat telkens een bloeding die iets heftiger was dan een normale menstruatie. Als de bloeding doorzet en heviger wordt, dan weet je dat het mis is. (Met grote waarschijnlijkheid.) Weet echter ook dat je baarmoedermond extra doorbloed is nu je zwanger bent, dan knapt er makkelijker een vaatje en kan je bloed verliezen, helder rood, roze of bruin.
Verplicht jezelf niet om er niet aan te denken, heb vooral begrip voor de storm aan emoties die dit oproept. Niet stressen is makkelijk gezegd door het ziekenhuis. Mijn eerste verloskundig had een beleid dat zwangeren bij twijfel en bloedverlies zsm mochten komen, om de stress zo snel mogelijk weer te laten zakken. Je zou kunnen vragen of ze je direct kunnen bellen, mocht er eerder een gaatje vrij komen. En bel misschien af en toe nog even om te vragen of er nog ergens plek is. Kan geen kwaad als ze af en toe even aan je denken, misschien kan je echt eerder komen.
En zo niet: Blijf bezig met dingen die je of in beweging houden of met dingen die je aandacht vragen. Vul je dag, plan vooruit. Ga kamerplanten kopen voor je woonkamer, sop de keukenkastjes uit, sorteer je boekenkast en breng wat je niet meer nodig hebt naar de kringloop, ik noem maar een dwarsstraat. Blijf bezig. Hoe meer je bezig blijft, hoe minder je in rondjes kunt blijven lopen inde verlammende angst je hoofd en hoe sneller de tijd gaat. Is totaal niet waar je nu zin in hebt, dat hoeft ook niet, als je het maar wel doet. Want het helpt wel.
Pak wel je momentjes, kruip met een dekentje en een kop thee op de bank en laat je angst en je tranen komen. Erken de onzekerheid en hoe naar en angstig dat voelt. Maar blijf er niet te lang zitten.
Nog even volhouden meis! Sterkte!
reacties (13)