Dankbaar
Net was onze kleine meid lekker aan het trappelen in mijn buik, weliswaar op mijn blaas dat is wel weer jammer hahaha maar dat getrappel! Heerlijk!
Ik bedacht me gelijk hoe dankbaar ik ben dat ik dit mag meemaken, heb hier zo lang op gewacht en dan nu mag ik dit eindelijk meemaken! En echt ben er dankbaar voor!
Dat wij vrouwen zoiets moois mogen dragen!
En dan hoor je weer zo een verhaal op het nieuws over gevonden baby's levend of helaas niet meer levend, ik snap dat niet hoe mensen dat kunnen doen! Je hebt het als het goed is 9 maanden in je gedragen, je hebt het in je voelen groeien, je hebt het voelen bewegen en je hebt het er met ( denk ik) veel pijn en moeite uit weten te krijgen, hoe kan je dit kindje dan zo dumpen? Want dat doe je wel dan, je dumpt het gewoon..... heel apart vind ik dat.
Of mishandelen, nog zoiets aparts, zelfde ervaring, het groeit in je, je voelt het, je bevalt van jou kindje en dan kan je dit gewoon mishandelen..... nee hier kan ik met mijn verstand niet bij!
Ik ben dankbaar, dankbaar voor het feit dat ik zwanger MOCHT worden, dankbaar dat ik dit kleine wonder in mij MAG voelen, want ik weet maar altegoed dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is, dat dit niet voor iedereen weggelegd is dat je jezelf gelukkig mag prijzen als je zo een klein wonder mag krijgen.
reacties (0)