Mijn eerste EMDR sessie

Maandag had ik mijn eerste EMDR sessie; de eerste stap om van mijn hondenfobie af te komen. Ik had Jonathan naar mijn schoonouders gebracht, die ironisch genoeg op een hond van kennissen passen, dus de overdracht vond buiten plaats. Ik had geen idee wat ik van de therapie moest verwachten, dus toen ik mijn auto voor de deur van de therapeute parkeerde was ik helemaal blanco. Wat ik dus zeker niet verwachtte was een klein hondje dat fanatiek voor het raam stond te blaffen toen ik het pad opliep. Ik schrok me te pletter! Gelukkig deed de therapeute de deur al open met de mededeling dat hij nergens heen ging, omdat ze de tussendeur dicht had gedaan. Een verrassend welkom dus. Eenmaal binnen op de stoel begon ze met de intake. Ze stelde me een heleboel vragen, over mijn jeugd, eventuele nare ervaringen, eventueel drank- en drugsgebruik (uiteraard niet van toepassing in mijn geval) en natuurlijk over mijn hondenfobie. Daarna begon de eigenlijke therapie. Ik kreeg een koptelefoon op waar ik een zacht getik hoorde, een beetje zoiets als een wekker of een metronoom. Toen moest ik mijn ogen sluiten en terugdenken aan een hele nare ervaring die ik met een hond heb gehad en dan met name het deel van de ervaring waar de paniek het grootst was. Van daaruit stelde ze allemaal vragen. Wat voor cijfer ik de paniek die ik voelde zou geven, welke gedachten er bij me naar boven kwamen en ze probeerde me in te laten zien dat de angst die ik voel zo verblindend werkt dat ik vergeet te kijken of de dreiging echt wel zo groot is, of dat er eigenlijk helemaal niets engs gebeurt. Heel interessant dus allemaal. Als het goed is ga ik in een later stadium nog in contact komen met haar hondje waar ik in het begin zo van schrok. Ik hoop dat het helpt. Gek genoeg lijkt het nu al of het ietsje beter gaat, want ik stond gisteren toevallig redelijk dicht bij een hond en ik raakte niet meer in paniek, dus wie weet!