Wat voel ik mij schuldig

31 juli is mijn moeder overleden aan copd. Niemand wist dat zij dit had en we kwamen er pas achter toen het te laat was.
Ze heeft na de diagnose nog 3 dagen geleefd.
En nu we wisten dat ze dit had vallen ook alle puzzelstukjes op hun plek.
3 jaar geleden is zij naar de huisarts geweest omdat zij last had van hyperventilatie, paniekaanvallen. Van een moeder die echt van alles deed kon ze steeds minder.
De dokter heeft bloed afgenomen en zij had teveel rode bloedcellen. Nigmaals bleodprikken waren de waarden iets minder erg. De dokter heeft het hierbij laten zitten en zeiden zoek mentale hulp voor je klachten en paniek. Zij gingen ervan uit dat het geestelijk was.
Mijn moeder is toen geweest en heeft emdr gehad. Helaas heeft het niet geholpen voor haar klachten. Ze was het vertrouwen kwijt en is nooit meer naar de dokter gegaan. De dokter heeft ook nooit meer gebeld of iets laten horen en ook de psychologe heeft nooit actie meer ondernomen.
Haar klachten bleven maar iedereen dacht dat dit door depressie of wat dan ook kwam. Zij zelf ook.
We hebben meerdere malen voorgesteld laat je opnemen. Zij werd dan boos en zei ik ben niet depressief ik wil geen hulp.
Ze heeft zovaak aangegeven dat dit niet is wie ze was omdat ze altijd alles kon. Naar de dokter wilde ze wel maar stelde uit. Er was altijd excuus om niet te gaan want ze was bang.
De klachten werden erger en als ik lees wat de symptomen waren dan valt het gewoon allemaal op zn plek. De paniek, de angst, de vermoeidheid, het geen zin in eten meer hebben, somberheid. Ze kwam de deur niet meer uit.
Hadden we de link maar gelegd. Ik voel mij zo schuldig. Ik heb voor mijn gevoel mijn moeder laten vallen. Ik had haar zo graag willen helpen. Ik had haar naar de dokter moeten sleuren.
Ik had haar willen steunen bij delaatste fase van haar leven.
Ik ben zo vaakboos geweest dat zij niet kon komen naar mij, en dacht zet je schouders er eens onder en overwin je angsten. Maar ze kon het gewoon echt niet.
Ik had zo goede band met haar. Ze was zogeweldige moeder. Ze deed alles voor mij en mn broertje. En puntje bij paaltje was ik er niet toen het slecht ging met haar.
Lieve mama hadden we het maar geweten dat je eigenlijk terminaal was. Ik had je willen helpen en je steunen.
Nu ben je er niet meer en ik mis je ontzettend😣 je was maar 59 jaar

2036 x gelezen, 13

reacties (44)

1 2



  • Blij-met-mini-me

    Lieverd, gecondoleerd met het verlies van je moeder. Ik begrijp je schuldgevoel. Zelf heb ik mij jarenlang schuldig gevoeld betreffende de dood van mijn vader. Hij heeft destijds zelfmoord gepleegd en de week daarvoor zag ik hem regelmatig totaal niet doorhebbende dat hij psychisch in de war was. Ik heb uiteindelijk geleerd door gesprekken met de psycholoog dat het niet gek is dat ik dit niet zag. Psychologen en psychiaters hebben hier jaren voor gestudeerd. In jouw situatie is je moeder overleden aan COPD, om dit te ontdekken is onderzoek nodig door artsen die hier jaren voor gestudeerd hebben. Dus het is niet vreemd dat jij dit als dochter niet zag. Dus echt, je schuldig voelen is totaal niet nodig tenslotte heb jij hiervoor geen jarenlange studie achter de rug. Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken hiervan. Dikke knuffel x.

  • SMBC

    🥺😢❤️

    Je hebt alles gedaan wat je kon❤️ Ik geloof dat je moeder heel trots op je was❤️

  • Chudo

    Ja mijn moeder was altijd zo trots op mij. Ze vond dat ik het zo goed deed en zei je bent echt een kind van mij, je bent zo goeiig

    Maar het voelt alsof ik die lof en eer helemaal niet verdien😣

  • Love-my-boys

    Gecondoleerd

    Mijn moeder is 25 juli 1 jaar geleden overleden aan copd leefde hier wel jaren mee

    Mocht ook maar 62 worden

  • Chudo

    Mag ik vragen hoe de laatste 3 jaar van haar leven eruit zagen?

  • Love-my-boys

    Heel vaak ziekenhuis in en uit. Revalideren om weer wat lucht te krijgen. Steeds ha op visite prednison spuit en ging het weer

    Beetje lopen was ze al op moest ze bijkomen had geen lucht meer

    Zuurstof al paar jaartjes gehad

    Laatste dag was ze heel moe en in de nacht is ze opgestaan en werd ze niet goed en is zo in elkaar gezakt hart stilstand Hart moest zo hart pompen voor zuurstof dat het hart het niet meer aankon

  • Chudo

    Wat heftig. Als ik dit zo lees vraag ik me steeds af hoe dit onder de radar gebleven kan zijn. Mijn moeder was benauwd van de paniekaanvallen zei ze en ontzettend moe. Laatste fase copd zie ik idd voor me hoe jij beschrijft, ziekenhuis in en uit en zuurstof.

    Wat moet mn moeder her zwaar gehad hebben😣

  • Kloddervos

    Gecondoleerd en heel veel sterkte!

  • Anna-76

    Gecondoleerd meid❤

  • Jana001

    Ik vind het zo erg voor je.. veel sterkte om dit verdriet een plekje te geven. Maar laat alsjeblieft dat schuldgevoel los. Je hield van je moeder.. dat wist ze ❤️

  • Javian

    Gecondoleerd! Heel veel sterkte!!🖤

  • Denelientjes

    Je absoluut niet schuldig voelen. Het is een volwassen vrouw met haar eigen keuzes geweest.

  • MM-mom

    Jeetje mina.. Gecondoleerd schat.

    Wat vreselijk om je moeder te verliezen.

    Het is echt niet jouw schuld, ook al voelt dat misschien wel zo.

    Heel veel sterkte en mocht je willen praten kan je altijd een berichtje sturen. ❤️

  • LisaMarie

    Gecondoleerd lieve Chudo 🥺. Wat erg dat je moeder is overleden. Ik hoop dat je je schuldgevoel los kan laten, besef dat je er echt niets aan kon doen! Je mist haar, probeer te denken aan de mooie herinneringen. Veel sterkte met het gemis.

  • Moedervanmooieknulleneneenmeid

    Lieve meid,

    Dit is niet jouw schuld. Ik hoop dat je dit kunt loslaten en anders zeg ik tegen jou: zoek hulp hierbij. Jij was niet verantwoordelijk voor haar gezondheid, ze was verantwoordelijk voor haarzelf, en daarmee haar eigen gezondheid. Zij was bang, ondanks jullie adviezen om toch verder door te gaan. Ze had ook tegen de huisarts kunnen zeggen, nee ik wil verder onderzoek want... (vul maar in.) Zo is mijn moeder net zo. Ze is diabeet ik ben verpleegkundige i.o en werk veel met diabeten. Maar luisteren ho maar en als ze dan komt mijn suikers schommelen zo, dan zeg ik nu: Ja mam, ik heb je tig keer gezegd je levensstijl aan te passen maar je blijft doorgaan met hoe je leefde. Je kan ze alleen een wijze raad meegeven. Doen ze daar niets mee dan houdt het op.

    Je mist haar verschrikkelijk en dat is logisch, maar het is absoluut niet jouw schuld lieverd. Onthoud dat goed! Dikke knuffel en heel veel kracht en sterkte

  • mamavananouk

    Je schreef eerder dat je moeder behoorlijk eigenwijs was. Dus ookal hadden jullie nog meer aangedrongen om naar een dokter te gaan dan was ze nog niet gegaan . Dus voel je niet schuldig hoor.

    Veel sterkte

  • 3kids1dog

    Wat een last om te dragen.. Ik hoop dat je met jezelf in het reine komt 🙏🏻 snap dat het nu nog te vroeg is. Nogmaals veel kracht toegewenst

  • Nicolette87

    ♥️♥️♥️

    Het is niet jouw schuld.

    Zou het je misschien helpen eens met de huisarts van je moeder en/of je eigen huisarts erover te praten? Misschien een idee?

  • Shrimp

    Gecondoleerd 😞 je moeder verliezen lijkt me zo heftig .

  • snoezelke

    Heel erg veel sterkte met dit verlies! Koester de mooie herinneringen, zo blijft ze leven

    Wat erg dat die dokter daar nooit meer achter heeft gezocht anders hadden jullie alles veel sneller geweten. Jij hoeft je helemaal niet te verwijten! Echt niet! Want ook al ken ik je niet echt, ik twijfel er niet aan dat als je had geweten wat er aan de hand was je helemaal anders zou hebben gereageerd.

  • Linde-1

    Het is niet jou schuld😘. Op dat moment werd gewoon wat anders gedacht wat toen logisch leek.

    Veel sterkte nog♥️

  • Mykha

    Ach lieverd wat intens verdrietig!😭 Gecondoleerd met dit heftige verlies… zo jong nog. Ik snap dat je je schuldig voelt, maar dat ‘wat als’ vragen hebben geen nut. Je kan niks terug draaien en het is niet jouw schuld. Verdrietig dat ze je dochters eerste lachje niet heeft kunnen zien, maar wel heel fijn dat ze je dochter nog heeft kunnen ontmoeten zeg… koester de mooie herinneringen♥️

  • Sharon

    Verwijt je zelf niets lieve schat, als ik het zo lees is het een en-en verhaal geweest.

    En die combi is lastig. De arts had verder moeten kijken naar zuurstofgehalte e.d. (maar vaak is er in het bloed ook niet veel te merken zeker in bepaalde fases niet) however, veel te jong. Sterkte met dit verlies.

  • Pinkl@dy

    Ah meid, wat verdrietig voor je. Ik snap je schuldgevoel wel, al is het onterecht. Jij bent geen arts, je kon dit niet weten. En natuurlijk mis je je moeder enorm. Heel veel sterkte met het verwerken van dit onverwachte en grote verdriet.

  • Beukenblaadje

    Wat ontzettend verdrietig, zowel het overlijden van je moeder als de manier waarop. Gecondoleerd!

    Ik weet niet of het iets helpt, maar helaas is het zo dat klachten van vrouwen heel vaak door zorgverleners onbedoeld niet zo serieus genomen worden of worden afgeschoven op iets psychisch. Dat is niet de bedoeling maar het gebeurt helaas wel. Uiteindelijk zouden het de professionals moeten zijn die een goede diagnose stellen en de juiste onderzoeken aanvragen. Daar kan jij echt niet zoveel aan doen....

    Veel sterkte en ik hoop dat met verloop van tijd, als alles iets minder rauw en vers is, een leven lang aan mooie herinneringen aan jullie samen de boventoon gaan voeren.

  • Vlindermoeder

    Lieverd, jij kunt hier helemaal niets aan doen! Misschien was het ook én én? Als er mentale klachten zijn, dan word er vaak niet verder gekeken. Niet door professionals en dus zeker niet door jou! Dat is ook niet jouw verantwoordelijkheid. Echt niet. Mentale klachten hangen (gelukkig) ook lang niet altijd samen met een (terminale) ziekte.

  • Mela2020

    Ahhh lieverd!

    Als je wilt praten weet je mij te vinden he 🥰

  • Dame68

    Heel veel sterkte gewenst!

  • Mommy35

    Gecondoleerd, jeetje wat naar hoe het gegaan is. Maar neem jezelf niks kwalijk jij wist het ook niet. Het lijkt wel beetje op mijn verhaal met mijn moeder. Die werd ook steeds weg gestuurd met hyperventilatie en depressie. Uiteindelijk de diagnose longK met uitzaaiingen naar de hersenen dus ook te laat. Diagnose ongeneeslijk met behandeling misschien paar maanden tot 1 a 2 jaar. Ze heeft na de diagnose nog 2 maanden geleefd en is op 31 juli 2013 overleden leeftijd van 49 jaar.

    Het leven is soms zo oneerlijk.

    Wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd 🍀💐🥰

  • Chudo

    Wat erg ook dat.er niet.verder.gekeken is toen en werd gegooid op depressie😔 wat rot dat jij al 9 jaar zonder haar moet

  • Mommy35

    Ja snap dat ook nog steeds niet. Mijn vader heeft haar ook in verwarde toestand naar ziekenhuis gebracht. Toen zijn ze pas gaan verder kijken. Idd al 9 jaar maar een of andere manier is dat besef er niet dat het al weer zo lang geleden is

  • Mommy35

    Ja snap dat ook nog steeds niet. Mijn vader heeft haar ook in verwarde toestand naar ziekenhuis gebracht. Toen zijn ze pas gaan verder kijken. Idd al 9 jaar maar een of andere manier is dat besef er niet dat het al weer zo lang geleden is

  • Mommy35

    Ja snap dat ook nog steeds niet. Mijn vader heeft haar ook in verwarde toestand naar ziekenhuis gebracht. Toen zijn ze pas gaan verder kijken. Idd al 9 jaar maar een of andere manier is dat besef er niet dat het al weer zo lang geleden is

  • Wrongturn

    Mijn moeder zei ook nooit wat. Tot ze blauw aanliep. En toen was het te laat. Maar ik heb het mezelf nooit kwalijk genomen. Nooit schuldig over gevoeld. Want het was niet mijn fout. Het was niemands fout. Bovendien kun je je met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je moeder doodgaat. Moeders zijn immers nooit ziek. Die gaan gewoon door. Altijd. Liefst zonder dat iemand en vooral de kinderen het niet merken. Databus moeders eigen. Dus voel je niet schuldig. ❤️

  • Chudo

    Jeejtje ook erg he

    Had zij ook copd?

  • Wrongturn

    Nee, ze had pulmonale hypertensie, heel zeldzaam? Dan is de bloeddruk in je longen hoger dan in de rest van je lichaam en knappen de longblaasjes. Maar de artsen kwamen daar ook pas laat achter. Alleen het was aangeboren dus ze had geen schijn van kans. Ze is 41 geworden. Dus het had wel met de longen te maken, verkeerde diagnoses en dat soort dingen.

  • Vicja

    Ach wat verdrietig 😔😔 ik lees nergens dat je dit ook maar een beetje had kunnen weten.. je helpt jezelf er niet mee door jezelf schuldig te voelen meid en je moeder krijg je er ook niet mee terug😟 heel veel knuffels voor jou.

    Na jouw verhaal te hebben gelezen, vraag ik me wel wat af.. hoe is uiteindelijk de diagnose gesteld?

  • Chudo

    Ze werd woensdagavond heel erg verward. Toen mijn stiefvader thuiskwam nadat hij met mijn jongens naar de speeltuin was geweest praatte ze heel vreemd en toen minn broer thuiskwam dacht ze dat het nog ochtend was. Ze dacht dat er ergens een stoel stond en liet zich gewoon vallen.

    Mn stiefvader en broertje hebben haar in de auto gekregen nadat de huisartsenpost haar in eerste instantie niet wilde latem komen en het de volgende dag naar eigen huisarts wilden sturen omdat ze al langer bestaande klacjten en me moeder aan het roepen was dat er niks aan de hand was. Zd zeiden gewoon wij komen er gewoon nu aan. Ze widle helemaal niet mee en met geweld i nde auto gezet.

    Eenmaal in het ziekenhuis was haar saturatie maar 70 en zodra ze aan het zuurstof ging zakte ze weg in een hele diepe slaap.

    Ze hebben in het bloed kunnen zien dat de uitwisseling van zuurstof en kooldioxide (?) niet oke was en hierdoor de verwardheid. Op de longfoto zagen ze dat de longen uitgezet waren wat dan wer past bij de copd. Vrijdag is ze weer uit haar slaap gekomen en konden we nlg even met haar praten en zaterdag ook maar savonds ging het njet meer en is ze zondagochtend half 4 overleden

  • Assiral

    Neem je zelf niks kwalijk!!❤️

    Dit is allemaal achter af…

    Zij heeft nu haar rust, die ze ook verdient heeft❤️

    Eens zijn jullie weer samen!

    Ik weet zeker dat ze jou niks kwalijk neemt.

  • Chudo

    Ja ze verdiend rust, het was zo afzien voor haar😔

  • Nog-even!

    Je kón het echt niet weten, lieverd... Wat was het fijn geweest als het anders was gegaan, maar hier had je echt geen invloed op. Al was je arts geweest, dan had je dit nog kunnen missen... Het is jammer dat haar man haar niet mee naar een arts heeft getrokken, maar ook die kon niet vernoeden hoe het echt met haar ging... Ze begreep het zelf niet eens... Hier is geen schuld. Hooguit de schuld van het roken. En verder heel veel pech, die we liever niet hadden gewild... Het is heel normaal dat je al deze gedachten nu hebt...maar uiteindelijk zul je ooit moeten accepteren dat jij er niks aan kon doen... Echt niet... En natuurlijk mis je je lieve mama... je houdt van haar! En zij hield ook van jou. Heel veel. Daar is geen twijfel over mogelijk. En dat maakt de pijn en het verdriet zo diep...

  • Chudo

    Dankjewel ik hoop dat ik het mezelf en keer kanvergeven.

    Mijn stiefvader voelt zicj ook zo enorm schuldig. Hij is zo lieve man en opa voor mijn kids en hij heeft mijn moeder ook nooit zover kunnen krijgen naar de dokter te gaan. Hij heeft het zovaak gezegt maar ze was een eigenwijsje🙏😣

  • Nog-even!

    Daarom joh. Je hoeft jezelf niks te vergeven: je hebt echt niks fout gedaan... Je had achteraf het eerder willen weten. Natuurlijk. Maar we kunnen de feiten niet terugdraaien. Jij had hier echt niks aan kunnen doen. Helemaal niks... Hoe triest ook... Je kon het niet weten. En jij hebt je moeder niet laten sterven. Dat deed ze echt zelf, helaas... Niet gewild, maar wel het gevolg van haar rookgedrag😢

  • Bigbangtheory

    Gecondoleerd! Wat verdrietig.🧡Je hebt gehandeld naar eer en geweten. Helaas is het zo dat jij niet kan voelen wat zij voelt en naar een dokter is altijd een keuze van iemand zelf. Ik snap je gevoel van "had ik maar" maar je kan helaas niet alles voor zijn. Veel sterkte de komende tijd en neem jezelf vooral niks kwalijk!


1 2