Update over mijn man

De afgelopen tijd voelt als een achtbaan van emoties. Ik weet soms echt niet meer wat het juiste is om te doen.

Mijn man is ernstig ziek. Daarnaast heeft hij een verslaving aan medicatie, omdat hij zijn hoofd wil uitschakelen en niet wil nadenken over het feit dat hij doodgaat. Dat breekt mijn hart. Thuis lag hij vaak op de grond in de keuken, in de bijkeuken of zelfs bij het toilet te slapen. Soms stond hij half slapend buiten te roken. Ik was voortdurend bang dat er iets ernstigs zou gebeuren.

Er was zelfs een keer een verstopping in het toilet. Ik zei tegen de kinderen dat ze minder wc papiermoesten gebruiken. Uiteindelijk keek zijn schoonvader ernaar en bleek zijn bril erin te liggen. Dat laat zien hoe verward en uitgeput hij soms is.

Dag en nacht zorg ik voor hem. Ik verzorg zijn hals, help hem overal mee en doe alles uit liefde. Maar soms moest ik wel vijf keer per nacht mijn bed uit, omdat hij weer ergens op de grond lag. Hij wilde zo vaak niet gewoon naar bed gaan. Dat is niet alleen lichamelijk zwaar, maar ook emotioneel.

Uiteindelijk hebben we besloten dat hij een weekend naar het hospice zou gaan om te kijken hoe dat voelt. Het was hartverscheurend om hem daar achter te laten. Hij wil zondag alweer naar huis, naar zijn gezin. En ik begrijp dat verlangen zo goed. Tegelijkertijd weet ik niet wat wijsheid is. Je weet niet hoeveel tijd je nog samen hebt en juist daarom wil je elke minuut bij elkaar zijn.

Iedereen zegt dat ik hem in het hospice moet laten, zodat hij de rust en zorg krijgt die hij nodig heeft in deze laatste fase. Maar mijn hart zegt iets anders. Ik wil hem het liefst thuis hebben, omdat ik zoveel van hem hou. Ik ben bang dat de dokter het me kwalijk zal nemen als ik hem weer mee naar huis neem. Toch weet ik één ding zeker: alles wat ik doe, doe ik uit pure liefde.

De net dee berichtje zondag ga ik naar huis dat is beloofd het was uitproberen

654 x gelezen, 4

In Overig

reacties (14)


  • Marr550

    Ontzettend veel sterkte, wat erg voor jullie en ontzettend moeilijk!!!! Doe wat goed is voor jullie, en wat jezelf ook aan kan, en laat wat je niet aan kan. Denk niet wat andere wel of niet verwachten, of wat ze denken. Mijn vriendin is vorig jaar overleden aan alvleesklier kanker, thuis verzorgd. Vele Hadden een mening dat het slecht voor de kinderen was om hun moeder te zien lijden. Haar man en zij stonden achter dit besluit en hij heeft er nooit spijt van gekregen. Dus doe echt wat je hart je verteld, alleen als jij en je gezin het aankan. Een hele dikke knuffel!!!

  • My-two-Pride-and-Joys

    Soms moet je ook een beslissing met je verstand nemen. Dit is niet het beste voor hem, niet voor je kinderen en niet voor jou. Je kinderen houden hier ook herinneringen aan en dat moet je niet willen als ze hun vader steeds zo aantreffen. Zij moeten nog een heel leven mee en daar mee dealen. Ook kunnnen ze het niet gebruiken als jij jezelf voorbij loopt en ze jou juist nu heel hard nodig hebben.

    Natuurlijk begrijp ik dat je veel bij elkaar wilt zijn. Maar op de manier zoals dat nu gaat is voor niemand helpend. Je kunt ook gewoon veel in het hospice zijn. Je kunt gewoon mee blijven zorgen maar er wordt goed gelet op de medicatie inname en het is misschien hard om het zo hardop te zeggen. Maar je man zal toch ook de realiteit onder ogen moeten komen. Juist door samen te gaan rouwen, maar ook tegen over elkaar uit kunnen spreken dat je graag zorgen wilt maar niet op deze manier en dat hij ook in het belang van jou en de kinderen moet inzien dat het zo niet anders kan. Eventueel dat gesprek aangaan met begeleiding. Hij is er echt beter af en jullie ook. Hoe pijnlijk dit ook is

    Ga je nooit schuldig voelen hierom. Dit is ook een stap uit liefde. En iets doen uit liefde betekent niet dat allss wijkt voor één persoon ten koste van de rest. Het betekent dat je communiceert en kiest voor het welzijn van iedereen inclusief jezelf. Dat is nooit een egoïstische daad.

    Ik wens je onwijs veel wijsheid en sterkte deze komende periode.

  • Anna-76

    Mee eens

  • Hetzonnetjeschijnt

    Goed verwoord. Ik ben het er ook mee eens.

    Wat moet dit een moeilijke beslissing zijn. Veel sterkte, Caroline27!

  • Liesjesch

    Och wat een moeilijke keuze, kiezen uit het beste van 2 moeilijke opties..

    Als je huisarts een terminaal verklaring wil geven kan je nachtzorg regelen en meer thuiszorg zonder dat het je wat kost. Het is belangrijk dat je zelf op de been blijft om er overdag voor je gezin te kunnen zijn.

    Bij een hospice mag je als gezin ook veel aanwezig zijn maar de verantwoordelijkheid van de zorg en alles regelen drukt niet op je schouders, je kan s nachts slapen zodat je er overdag weer kan zijn voor je gezin.

  • Mammo

    Wat een ontzettend zware tijd maken jullie door. Heel verdrietig dat je man zoveel moeite heeft om het leven los te laten en heel begrijpelijk dat je er voor hem (en met hem) wilt zijn. Tegelijkertijd moet het voor jou ook te dragen zijn. En voor de kinderen, voor wie het toch al vreselijk verdrietig is, moet het niet extra zwaar zijn door de situatie thuis. Die afweging mag jij echt maken, hoe moeilijk ook.

    Klopt het trouwens dat je zwanger bent? In je profiel las ik dat je 10 weken zwanger bent. Als dat zo is, moet je jezelf nog eens extra in acht nemen, denk ik.

    Heb je hulp van bijvoorbeeld je schoonouders of familie? Ik wens je ontzettend veel sterkte in deze zware en verdrietige tijd.

  • Lindaaaaaaaa

    Wat verschrikkelijk

    Zie het beeld weer voor me van vroeger

    Kun je hem niet een aantal voorwaardens geven ? Denk als je hem uitlegt waarom het zo zwaar is dat hii het wellicht begrijpt? Vertel waar je tegenaan loopt en dat je ook nog kinderen thuis hebt.

    Bedoel het niet lullig he

  • bloempies

    Allereerst wat hartstikke moeilijk voor jullie!

    Hebben ze misschien een palliatief/terminaal thuiszorg team bij jullie? Zodat jij ontlast kan worden?

    Een hospice is trouwens echt wel heel fijn, het ontlast jou, er is 24/7 zorg aanwezig, waarschijnlijk hebben ze daar ook een geestelijke verzorger die hem kunnen helpen met het rouwen van zijn leven. Maar ook professionele zorg om hem te helpen om de juiste dosering qua medicatie ipv misbruik/verslaving in de hand te houden.

    Verder hoef je je geen zorgen te maken over wat een arts ergens van vindt, je moet doen wat voor jou het juiste voelt en niks is verkeerd.

  • Caroline27

    "Ik vind dit ontzettend moeilijk. Mijn man geeft steeds aan dat hij heel graag zondag naar huis wil en niet in het hospice wil blijven. We krijgen twee keer per dag thuiszorg en 's avonds neem ik de zorg op me. Toch heeft de dokter mij geadviseerd hem niet meer naar huis te halen, omdat hij zich zorgen maakt over de belasting voor mij en voor onze kinderen. Ik begrijp die zorgen, maar het blijft een heel moeilijke beslissing. Het is tenslotte mijn man, en het doet pijn om hem zo graag naar huis te horen willen.

    En kinderen vraag ook veel naar papa

    Of echt goede beslissing is geen idee, de dokter zal beetje tegen werken als weer naar huis neemt

  • bloempies

    Ik snap de dokter wel mbt overbelasting. Zien je kinderen je man ook vaak op de grond liggen? Het is natuurlijk wel belangrijk dat je kinderen een goede herinnering houden ipv dat ze voor altijd het beeld houden dat hun vader op de grond ligt, onder medicatie zit en verward/slaperig is..

    Maar ik snap ook heel goed dat het een heel

    moeilijke beslissing is voor jou. Het liefste zorg je natuurlijk voor een fijne tijd thuis, dat hij ook lekker thuis is. Maar jij (en de kinderen) moeten er ook niet zelf aan onder doorgaan.

    Ik weet van het hospice van mijn werk, dat familie daar altijd langs mag komen, dat ze daar de tijd hebben voor de mensen. Maar ook dat ze echt goede zorg leveren. En jij niet overbelast raakt, maar ook straks als je man er niet meer is je al 10-0 achterloopt aan de tijd dat je alleen straks bent met je kinderen.

    Het is gewoon een mega lastige situatie voor jullie allemaal. Maar wel eentje waarin je vooral ook je kinderen en jezelf in de overweging moet meenemen ipv alleen je man zijn kant.

    Mogelijk kunnen jullie overdag zoveel mogelijk naar het hospice toe, maar dat jullie ‘s nachts wel zo een goed mogelijke nachtrust krijgen.

    Hoe ervaar jij het zelf heel eerlijk gezegd dat hij nu in het hospice ligt? Je mag echt goed aan jezelf denken hier in! Je moet jezelf niet voorbij gaan lopen.

  • Anna-76

    Heftig en zwaar voor jullie allen... Is er ook iets van vrijwillige ( terminale) thuiszorg in jullie regio. Zij doen o.a waakdiensten. Of passen op, zodat jij even iets anders kan doen met je kinderen. De reguliere zorg kan zijn hals verzorgen. Ze komen niet alleen voor de hals, ze hebben ook een signalerende rol en kijken wat verder nodig is.

    Tegelijk is er ook veel voor het hospice te zeggen. Daar is 24/7 professionele zorg en jij wordt zo ontlast. Je hebt ook nog een gezin draaiende te houden en je moet zelf ook op de been blijven❤️

    Ik denk niet dat je je druk moet maken over wat de dokter zegt of denkt. Zoals ik het lees gaat het om respijtzorg. Dat is tijdelijk om jou als mantelzorger te ontlasten. Praat er over met jullie arts en vraag ook naar mogelijkheden qua thuiszorg en vrijwillige thuiszorg. Wat betreft angst, kan hij daar ook ondersteuning voor krijgen?

    Heel veel sterkte gewenst in deze zware tijd en een virtuele knuffel. Denk ook goed om jezelf en je kinderen

  • Caroline27

    "Het liefst heb je je man gewoon thuis, zodat je nog zoveel mogelijk tijd samen kunt doorbrengen. Straks is hij er niet meer en blijf je alleen achter met de kinderen. Daarom begrijp ik heel goed dat hij zo graag naar huis wil.

    De dokter heeft erg aangedrongen op een hospice. Uiteindelijk heeft mijn man ermee ingestemd om het te proberen. Hij zei: 'Ik heb het een kans gegeven, maar ik wil echt naar huis.' Ik heb hem wel gezegd dat hij goed op tijd moet gaan slapen en niet moet wachten tot hij van vermoeidheid op de grond in slaap valt.

    Vandaag heeft de dokter gebeld. Mijn man zegt soms tegen de dokter dat het goed gaat en dat hij rust vindt in het hospice, maar tegen mij zegt hij steeds dat hij naar huis wil. De dokter heeft zelfs gedreigd met Veilig Thuis als hij niet naar het hospice zou gaan. Dat vond ik heel heftig. Uiteindelijk is dat niet gebeurd. De dokter vond dat mijn man meer aan zijn gezin moest denken.

    Ik vind een hospice helemaal niet slecht en ik begrijp ook waarom de dokter het adviseert. Maar ik begrijp mijn man ook heel goed. Hij wil het liefst zijn laatste tijd thuis doorbrengen,

    Thuiszorg 2x op dag ik doe in avond alleen soms met kids weg, ik zou nog kunnen kijken naar vrijwilligers ze zullen proberen om hem daar houden

  • Assera

    Ppfff wat moeilijk! Ik snap dat dit moeilijk is.

    Maar als het zo ernstig is dat de kinderen er zo erg last van hebben, is dat erg ernstig. Het is voor hun zwaar hun vader zo te zien.

    Is het een mogelijkheid om het gezinsleven deels naar de hospiteren te verplaatsen? Dat jullie er veel op bezoek gaan, zodat er misschien minder samen is, maar als je samen bent het goede herinneringen kunnen zijn? I.p.v. thuis 24 uur, maar vooral zwaar/belastend?

    Heel veel sterkte!

  • Anna-76

    ❤️