Update over mijn man

De afgelopen tijd voelt als een achtbaan van emoties. Ik weet soms echt niet meer wat het juiste is om te doen.

Mijn man is ernstig ziek. Daarnaast heeft hij een verslaving aan medicatie, omdat hij zijn hoofd wil uitschakelen en niet wil nadenken over het feit dat hij doodgaat. Dat breekt mijn hart. Thuis lag hij vaak op de grond in de keuken, in de bijkeuken of zelfs bij het toilet te slapen. Soms stond hij half slapend buiten te roken. Ik was voortdurend bang dat er iets ernstigs zou gebeuren.

Er was zelfs een keer een verstopping in het toilet. Ik zei tegen de kinderen dat ze minder wc papiermoesten gebruiken. Uiteindelijk keek zijn schoonvader ernaar en bleek zijn bril erin te liggen. Dat laat zien hoe verward en uitgeput hij soms is.

Dag en nacht zorg ik voor hem. Ik verzorg zijn hals, help hem overal mee en doe alles uit liefde. Maar soms moest ik wel vijf keer per nacht mijn bed uit, omdat hij weer ergens op de grond lag. Hij wilde zo vaak niet gewoon naar bed gaan. Dat is niet alleen lichamelijk zwaar, maar ook emotioneel.

Uiteindelijk hebben we besloten dat hij een weekend naar het hospice zou gaan om te kijken hoe dat voelt. Het was hartverscheurend om hem daar achter te laten. Hij wil zondag alweer naar huis, naar zijn gezin. En ik begrijp dat verlangen zo goed. Tegelijkertijd weet ik niet wat wijsheid is. Je weet niet hoeveel tijd je nog samen hebt en juist daarom wil je elke minuut bij elkaar zijn.

Iedereen zegt dat ik hem in het hospice moet laten, zodat hij de rust en zorg krijgt die hij nodig heeft in deze laatste fase. Maar mijn hart zegt iets anders. Ik wil hem het liefst thuis hebben, omdat ik zoveel van hem hou. Ik ben bang dat de dokter het me kwalijk zal nemen als ik hem weer mee naar huis neem. Toch weet ik één ding zeker: alles wat ik doe, doe ik uit pure liefde.

De net dee berichtje zondag ga ik naar huis dat is beloofd het was uitproberen

2906 x gelezen, 6

In Overig

reacties (35)


  • Croissant

    Hoe gaat het nu, zijn jullie er uit gekomen met elkaar, met de huisarts, hospice? Hopelijk is er inmiddels een knoop doorgehakt en heb jj (en je man ook) daar wat meer rust bij. Sterkte!

  • Yune

    Je doet je best waar 't kan

    Je liefde voor hem is niet minder als je kiest voor jezelf en je kinderen. Ook hun hebben je hard nodig deze komende moeilijke periode tussen leven, overleven en uiteindelijk het overlijden van hun vader. Daar hoeft niet nog een lijdensweg voor hun aan vooraf te gaan.

    Je man is beter af in een hospice waar er goed voor hem kan gezorgd worden, waar zijn medicatie netjes geregeld is, waar er altijd meer handen beschikbaar zijn dan enkel de jouwe.

    sterkte de komende tijd. Hoop dat hij zijn laatste weken, maanden in comfort, rust, en zonder pijn mag doormaken en wanneer het tijd is, hij mag gaan zonder lijden.

  • Ize

    Mooi geschreven, daar sluit ik mij bij aan

  • Vlindermoeder

    Wat een vreselijke moeilijke situatie! Los van alles, wat wil jij? Zou jij het kunnen om je man, zoals hij nu is, te verzorgen tot zijn einde? Als dat zo is, dan is een gesprek met de huisarts misschien geen gek idee. Dan kunnen jullie wellicht samen een passend team samenstellen. Als jij dat niet kan, dan is dat helemaal niet erg. In een hospice zal je man goed verzorgd worden.

    Heel veel sterkte!

  • Caroline27



    Het liefst zou ik Peter gewoon thuis bij mij hebben. Op dit moment is hij ook even thuis, maar daarna gaat hij weer terug naar het hospice.

    Mijn man is altijd erg eigenwijs geweest en heeft vaak niet geluisterd naar de adviezen van de artsen over zijn medicatie. Ik heb hem meerdere keren gewaarschuwd, omdat hij soms zo veel medicatie gebruikte dat hij op de grond lag te slapen. Dat werd een gevaarlijke situatie. Nu kan dat gelukkig niet meer.

    De artsen hebben aangegeven dat als Peter definitief weer thuis komt wonen, er een melding bij Veilig Thuis wordt gedaan en de gemeente wordt ingeschakeld. Dat voelt voor mij niet eerlijk, omdat de situatie is ontstaan door de keuzes die mijn man zelf heeft gemaakt. Ik wil niet dat er allerlei instanties over de vloer komen vanwege iets waar ik steeds voor heb gewaarschuwd.

    De artsen zijn erg teleurgesteld in hem. Hoe moeilijk ik het ook vind, daarom begrijp ik dat het hospice op dit moment de veiligste plek voor hem is.

    Zou niet dreigen melding had gelijk in huis genomen.

    De dokter vindt achter hun moet gaan staan pfff

  • Domi87

    "Ik ben bang dat de dokter het me kwalijk zal nemen als ik hem weer mee naar huis neem."

    Dat kan ik me niet voorstellen. Ik denk dat iedereen er alleen maar bewondering voor kan hebben dat u zoveel van hem houdt en ondanks alle zorg die u hem moet geven toch het liefst met hem thuis bent. Er zijn er genoeg die dat niet aan kunnen/willen.

    Of het verstandig is, dat is natuurlijk een 2de, maar dat kunnen wij niet voor jou beslissen. De wens dat hij thuis is bij zijn gezin, die is heel mooi.

    Ik zou gewoon het gesprek aangaan, zodat je alle voors en tegens hoort en dan kijken wat je gevoel zegt.

  • Caroline27

    De dokter maakt dan melding bij veiligthuis dat wil ik niet riskeren heb ik ook tegen hem gezegd. Vandaag was zware dag Vandaag heb meegemaakt ben echt helenmaal uitgeteld.

  • Nog-even!

    Om welke reden gaat de arts die melding dan maken? Voor de veiligheid van de kinderen? Voor jou of vanwege Peters veiligheid?

  • Caroline27

    Nog-even

    Ik ga morgen aan de dokter vragen waarom hij een melding wil doen. Ik denk dat het te maken heeft met de periode waarin mijn man veel te veel medicatie gebruikte. Hij is toen meerdere keren gevallen en zelfs op de grond in slaap gevallen. Ik heb hem daar vaak voor gewaarschuwd. Inmiddels gebruikt hij die medicatie niet meer.

    Nu rijd ik elke dag naar het hospice. Dat is heel intensief. De artsen hebben ook gezegd dat hij door zijn ziekte een bloeding kan krijgen. Dat zou heel ingrijpend zijn, zowel voor mij als voor de kinderen. Zoiets kan zowel in het hospice als thuis gebeuren. We zijn nu drie maanden verder en gelukkig is dat nog niet gebeurd. Ik wil de tijd die we nog samen hebben graag zo goed mogelijk benutten. Mijn man voelt zich niet fijn in het hospice, maar ik heb het gevoel dat ik geen keuze heb. Ik wil gewoon thuis hebben mijn hart breek daar moet achterlaten hij mist mijontzettend kids. Gisteren vandaag thuis geweest ik rij toch 100 km op dag

    Dit is het bericht dat de dokter mij stuurde:

    «"Het is een slechte wending in het verhaal, Caroline. Het heeft consequenties voor iedereen, zeker voor de kinderen. Pien van de gemeente komt om met je te praten over de kinderen waar je straks voor moet zorgen. Als Peter naar huis komt is er voor de kinderen weer een onveilige situatie en je weet wat daar de gevolgen van zijn. Ik zal dan een melding moeten maken. Dat betekent niet dat je kinderen uit huis worden geplaatst, maar wel dat meerdere mensen hun zorgen hebben over hun veiligheid."»

  • Nog-even!

    Het gaat dus om de veiligheid van de kinderen... Wat is er onveilig voor hen, als Peter thuis is? Dat zou ik zeker navragen, gewoon zodat je het beter begrijpt.

    Heel veel sterkte meid. Dit is ontzettend moeilijk voor jullie allemaal.

  • Croissant

    Het is zoeken naar de beste weg voor hem, voor jou en voor de kinderen. En dat is ingewikkeld, want jullie hebben verschillende dingen nodig. Als thuis de weg niet is, en het hospice ook de weg niet is, zijn er nog alternatieven?

    Kun je hem als hij daar opgenomen is nog mee op pad nemen, of dat hij bijvoorbeeld overdag een deel van de dag thuis is? Of is het mogelijk om af en toe die respijtzorg te plannen, als dat een haalbare optie voor thuis is? Zorg thuis in de nacht? Misschien dat zo’n tussenoplossing iedereen kan laten wennen aan het idee van volledig hospice.

    Als er geen alternatieven zijn, dan is het nu een heel moeilijke keuze tussen twee ‘kwaden’. Het lijkt een keuze waarbij je gaat bepalen wiens belang bovenaan staat, maar dat is het niet. Probeer je te richten op het zoeken naar wat jullie elk nodig hebben, en dat toch mogelijk te maken in wat gewoon een klote situatie is. Ik snap dat je je man dicht bij je wil houden en dat hij dicht bij jullie wil zijn. Een hospice staat dat niet per se in de weg. Misschien geeft het jullie zelfs de ruimte om veel meer bij elkaar te zijn. Omdat je de tijd die je dan samen hebt, ook écht samen bent. Jij hoeft niet te verzorgen. Jullie hoeven het niet te hebben over medicijnen en slaap enzo. De tijd die je dan met elkaar hebt, is er echt om samen te zijn. Het geeft jullie ruimte om samen te gaan rouwen, herinneringen op te halen en nog nieuwe te maken, om te huilen en te lachen. Daar is dan ruimte voor omdat de hele verzorging en bijbehorende uitputting weggehaald worden. En dan biedt dreef van een hospice toch iets dat jullie allemaal nodig hebben.

    Ik hoop dat jullie een weg vinden. Maar welke weg het ook wordt, het blijft loeizwaar. Het is echt zo heftig. Heel veel sterkte!

  • Caroline27



    Ik kan Peter wel uit het hospice ophalen zodat hij een paar uur thuis kan zijn en hem daarna weer terugbrengen. Het liefst wil hij gewoon thuis zijn. Maar eerlijk gezegd vraagt dat elke dag ook heel veel van mij. Ik merk dat ik lichamelijk en emotioneel helemaal op begin te raken.

    Er is ook gesproken over extra hospicezorg en vrijwilligers aan huis. Toch heeft de dokter gezegd dat als Peter weer thuis komt wonen, er een melding bij Veilig Thuis wordt gedaan. Dat kan en wil ik echt niet riskeren, hoe moeilijk dat ook is. Mijn kinderen gaan voor, hoe pijnlijk die keuze ook voelt.

    Afgelopen nacht heeft Peter per ongeluk zijn sonde eruit getrokken. Eerst wilde hij die niet meer terug laten plaatsen. Uiteindelijk wilde hij toch naar het Erasmus, waar de sonde gelukkig opnieuw is geplaatst. Daarna is hij nog even thuis geweest en vervolgens weer teruggegaan naar het hospice.

    Het zijn zulke emotionele dagen. Ik probeer er voor iedereen te zijn, maar ik merk dat ik echt ontzettend moe ben. Ik wil zo graag alles goed doen voor Peter én voor de kinderen, maar het voelt soms alsof ik aan alle kanten word verscheurd.

  • Croissant

    Je doet het goed. Je kunt simpelweg niet in je eentje iedereen (blijven) dragen. Je moet zelf ook overeind blijven. En je kinderen moeten zich in deze heftige situatie zo veilig mogelijk kunnen voelen. Als de huisarts dit zo tegen jullie zegt, dan is er geen keuze meer. Je man zal ook moeten inzien dat het thuis niet gaat en dat er ook aan de kinderen en jou gedacht moet worden. Hopelijk lukt het hem om te zien dat een hospice jullie meer quality time oplevert dan thuis zijn waar alle verzorging en zorgen dat in de weg zitten. Het is een vreselijke realiteit waar jullie in zitten, en elk zal dit op zijn eigen manier aangaan en moeten doorstaan. Je zult elkaar soms niet begrijpen, en alle emoties zullen voorbij komen. Probeer vast te houden aan de waardevolle momenten die er tussen zitten. Benoem ze, benadruk ze, laat ze groeien.

    Heb je zelf ook steun van mensen om je heen, kun jij je hart af en toe luchten en zijn er mensen die praktische hulp kunnen bieden? Wees niet bang om ze te vragen er voor jullie te zijn. Je kunt echt alle steun gebruiken. Heel veel sterkte

  • mamavananouk

    Wat heftig voor jullie !

    Misschien is paar uur thuis op een dag en de rest in hospice niet eens een heel gek idee . Je kan beter slapen ‘s nachts en als hij dan thuis is hebben jullie veel meer qualitiy time samen met de kinderen . Geen of minder gedoe over medicatie en slapen etc . Ik gun jullie nog een mooie tijd samen .

  • Caroline27

    Nog even

    Ik ga morgen aan de dokter vragen waarom hij een melding wil doen. Ik denk dat het te maken heeft met de periode waarin mijn man veel te veel medicatie gebruikte. Hij is toen meerdere keren gevallen en zelfs op de grond in slaap gevallen. Ik heb hem daar vaak voor gewaarschuwd. Inmiddels gebruikt hij die medicatie niet meer.

    Nu rijd ik elke dag naar het hospice. Dat is heel intensief. De artsen hebben ook gezegd dat hij door zijn ziekte een bloeding kan krijgen. Dat zou heel ingrijpend zijn, zowel voor mij als voor de kinderen. Zoiets kan zowel in het hospice als thuis gebeuren. We zijn nu drie maanden verder en gelukkig is dat nog niet gebeurd. Ik wil de tijd die we nog samen hebben graag zo goed mogelijk benutten. Mijn man voelt zich niet fijn in het hospice, maar ik heb het gevoel dat ik geen keuze heb.

    Hij is gisteren vandaag thuis geweest moet daar achterlaten dan breek ik ook

    Liefst wil ik hem thuis hebben en dokter gezegd dat weekend hospice mag proberen nu dreig met Veilig thuis

    Dit is het bericht dat de dokter mij stuurde:

    «"Het is een slechte wending in het verhaal, Caroline. Het heeft consequenties voor iedereen, zeker voor de kinderen. Pien van de gemeente komt om met je te praten over de kinderen waar je straks voor moet zorgen. Als Peter naar huis komt is er voor de kinderen weer een onveilige situatie en je weet wat daar de gevolgen van zijn. Ik zal dan een melding moeten maken. Dat betekent niet dat je kinderen uit huis worden geplaatst, maar wel dat meerdere mensen hun zorgen hebben over hun veiligheid."»

    Dat bericht doet mij veel. Ik begrijp dat de veiligheid van de kinderen voorop staat, maar het voelt ook alsof ik word afgerekend op de keuzes die mijn man eerder heeft gemaakt, terwijl ik hem juist steeds heb gewaarschuwd.

  • Croissant

    Ik denk niet dat je dit moet zien als afrekenen. Iedereen gaat met de situatie om zoals dat voor diegene het beste gaat. Het is heel zwaar en heftig, en je bent elk maar een mens. De emoties vliegen in het rond.Je man heeft het heel moeilijk om zijn lot te erkennen, en maakt daardoor geen verstandige keuzes over zijn behandeling. Omdat hij daardoor bepaalde risico’s loopt, heeft dat gevolgen voor de kinderen. Als hij thuis is en dat van jou zoveel vraagt dat jij je niet meer staande kunt houden, heeft dat gevolgen voor de kinderen. Er zijn waarschijnlijk meerdere factoren die meespelen, die allemaal invloed hebben op de kinderen. Het is goed dat de huisarts en anderen daar op letten. Want met liefde, angst, rouw, en al die heftige emoties, is het heel moeilijk om alle ballen hoog te houden en verstandige keuzes te maken.

    Probeer nu op de professionals te leunen, volg hun advies. Zij hebben ervaring, zij worstelen niet met al die emoties, zij kunnen verstandige keuzes maken. Laat dat aan hem over, ze hebben echt het beste met iedereen voor. Hun advies volgen is geen straf, maar juist hulp. Zodat jij en je man de tijd die jullie nog hebben met elkaar en met de kinderen zo waardevol mogelijk kunnen maken.

  • mamavananouk

    Ik weet niet of deze arts ook over het verleden van je man weet. Als ik het goed onthouden heb is hij verslavingsgevoelig. Misschien geeft hij dit advies met dit in zijn achterhoofd ? Het extreme medicatiegebruik de afgelopen weken past in dat straatje misschien

  • Assiral

    Onmenselijk, en wat hartverscheurend om te lezen😭. Veel sterkte en kracht🤍

  • Marr550

    Ontzettend veel sterkte, wat erg voor jullie en ontzettend moeilijk!!!! Doe wat goed is voor jullie, en wat jezelf ook aan kan, en laat wat je niet aan kan. Denk niet wat andere wel of niet verwachten, of wat ze denken. Mijn vriendin is vorig jaar overleden aan alvleesklier kanker, thuis verzorgd. Vele Hadden een mening dat het slecht voor de kinderen was om hun moeder te zien lijden. Haar man en zij stonden achter dit besluit en hij heeft er nooit spijt van gekregen. Dus doe echt wat je hart je verteld, alleen als jij en je gezin het aankan. Een hele dikke knuffel!!!

  • My-two-Pride-and-Joys

    Soms moet je ook een beslissing met je verstand nemen. Dit is niet het beste voor hem, niet voor je kinderen en niet voor jou. Je kinderen houden hier ook herinneringen aan en dat moet je niet willen als ze hun vader steeds zo aantreffen. Zij moeten nog een heel leven mee en daar mee dealen. Ook kunnnen ze het niet gebruiken als jij jezelf voorbij loopt en ze jou juist nu heel hard nodig hebben.

    Natuurlijk begrijp ik dat je veel bij elkaar wilt zijn. Maar op de manier zoals dat nu gaat is voor niemand helpend. Je kunt ook gewoon veel in het hospice zijn. Je kunt gewoon mee blijven zorgen maar er wordt goed gelet op de medicatie inname en het is misschien hard om het zo hardop te zeggen. Maar je man zal toch ook de realiteit onder ogen moeten komen. Juist door samen te gaan rouwen, maar ook tegen over elkaar uit kunnen spreken dat je graag zorgen wilt maar niet op deze manier en dat hij ook in het belang van jou en de kinderen moet inzien dat het zo niet anders kan. Eventueel dat gesprek aangaan met begeleiding. Hij is er echt beter af en jullie ook. Hoe pijnlijk dit ook is

    Ga je nooit schuldig voelen hierom. Dit is ook een stap uit liefde. En iets doen uit liefde betekent niet dat allss wijkt voor één persoon ten koste van de rest. Het betekent dat je communiceert en kiest voor het welzijn van iedereen inclusief jezelf. Dat is nooit een egoïstische daad.

    Ik wens je onwijs veel wijsheid en sterkte deze komende periode.

  • Anna-76

    Mee eens

  • Hetzonnetjeschijnt

    Goed verwoord. Ik ben het er ook mee eens.

    Wat moet dit een moeilijke beslissing zijn. Veel sterkte, Caroline27!

  • Caroline27



    Ik vind dit allemaal ontzettend zwaar. Mijn man wil heel graag naar huis om nog zoveel mogelijk met ons te kunnen genieten. Ik begrijp dat hij zich in het hospice niet prettig voelt, maar ik heb hem gezegd dat dit voor nu de beste plek voor hem is. Dat wil hij niet accepteren.

    Ik ben helemaal op van alle discussies hierover. Ik wil dat we de laatste maanden die we nog samen hebben, in liefde en rust kunnen afsluiten. Niet op deze manier, met steeds dezelfde strijd.

    Maandag bel de arts. Als het aan mij ligt, blijft Peter voorlopig in het hospice. We hebben nu afgesproken dat zijn medicatie onder toezicht wordt gegeven en dat er extra ondersteuning vanuit het hospice en vrijwilligers komt als ik er niet ben.

    Ik ben echt helemaal uitgeput. Daarom ga ik vandaag niet naar hem toe. Ik ga even met de kinderen zwemmen om wat rust te krijgen. Zijn vader gaat vandaag nog met hem praten. Ik hoop dat hij begrijpt dat ik dit niet doe om hem pijn te doen, maar omdat ik niet anders kan.

    Als bij zijn standpunt blijft dinsdag huis komen exstra zorg.

  • mamavananouk

    Wat ben je toch een top vrouw.! Heerlijk vandaag even zwemmen en afleiding voor de kindjes en jou . Ik zou je poot stijf houden en echt die nachten niet meer doen . Of dat dan in hospice is of met een slaaphulp in huis . Je hebt je nachtrust echt nodig om niet opeens slapend achter het stuur te eindigen . Je doet alles supergoed , behalve voor jezelf zorgen . Probeer echt die nachten weer goed te slapen. De schoolvakantie komt er ook nog aan en dan zijn de kindjes ook nog hele dagen thuis en kan je wel wat energie gebruiken .

  • My-two-Pride-and-Joys

    Lieve vrouw.. niet alleen hij heeft recht van spreken hoor. Jouw standpunt vind ik meer wegen dan de zijne. Jij hebt nog de verantwoordelijkheid voor de kinderen.. die hij niet meer op zich kan nemen. Ook al zal hij bij zijn standpunt blijven... doe jij dat ook.. want echt.. de schade voor jou en de kinderen is zoveel groter. Jullie hebben nog een leven hierna. Je man helaas niet.. maar zoek steun bij het medisch personeel die je ook verbaal kunnen steunen. Zodat je niet door hem iets aan gepraat krijgt dat voor jouw schouders veel te zwaar is om te dragen en jij ook ten onder gaat.... lieve mama.. denk om jezelf!!

  • Liesjesch

    Och wat een moeilijke keuze, kiezen uit het beste van 2 moeilijke opties..

    Als je huisarts een terminaal verklaring wil geven kan je nachtzorg regelen en meer thuiszorg zonder dat het je wat kost. Het is belangrijk dat je zelf op de been blijft om er overdag voor je gezin te kunnen zijn.

    Bij een hospice mag je als gezin ook veel aanwezig zijn maar de verantwoordelijkheid van de zorg en alles regelen drukt niet op je schouders, je kan s nachts slapen zodat je er overdag weer kan zijn voor je gezin.

  • Mammo

    Wat een ontzettend zware tijd maken jullie door. Heel verdrietig dat je man zoveel moeite heeft om het leven los te laten en heel begrijpelijk dat je er voor hem (en met hem) wilt zijn. Tegelijkertijd moet het voor jou ook te dragen zijn. En voor de kinderen, voor wie het toch al vreselijk verdrietig is, moet het niet extra zwaar zijn door de situatie thuis. Die afweging mag jij echt maken, hoe moeilijk ook.

    Klopt het trouwens dat je zwanger bent? In je profiel las ik dat je 10 weken zwanger bent. Als dat zo is, moet je jezelf nog eens extra in acht nemen, denk ik.

    Heb je hulp van bijvoorbeeld je schoonouders of familie? Ik wens je ontzettend veel sterkte in deze zware en verdrietige tijd.

  • Lindaaaaaaaa

    Wat verschrikkelijk

    Zie het beeld weer voor me van vroeger

    Kun je hem niet een aantal voorwaardens geven ? Denk als je hem uitlegt waarom het zo zwaar is dat hii het wellicht begrijpt? Vertel waar je tegenaan loopt en dat je ook nog kinderen thuis hebt.

    Bedoel het niet lullig he

  • bloempies

    Allereerst wat hartstikke moeilijk voor jullie!

    Hebben ze misschien een palliatief/terminaal thuiszorg team bij jullie? Zodat jij ontlast kan worden?

    Een hospice is trouwens echt wel heel fijn, het ontlast jou, er is 24/7 zorg aanwezig, waarschijnlijk hebben ze daar ook een geestelijke verzorger die hem kunnen helpen met het rouwen van zijn leven. Maar ook professionele zorg om hem te helpen om de juiste dosering qua medicatie ipv misbruik/verslaving in de hand te houden.

    Verder hoef je je geen zorgen te maken over wat een arts ergens van vindt, je moet doen wat voor jou het juiste voelt en niks is verkeerd.

  • Caroline27

    "Ik vind dit ontzettend moeilijk. Mijn man geeft steeds aan dat hij heel graag zondag naar huis wil en niet in het hospice wil blijven. We krijgen twee keer per dag thuiszorg en 's avonds neem ik de zorg op me. Toch heeft de dokter mij geadviseerd hem niet meer naar huis te halen, omdat hij zich zorgen maakt over de belasting voor mij en voor onze kinderen. Ik begrijp die zorgen, maar het blijft een heel moeilijke beslissing. Het is tenslotte mijn man, en het doet pijn om hem zo graag naar huis te horen willen.

    En kinderen vraag ook veel naar papa

    Of echt goede beslissing is geen idee, de dokter zal beetje tegen werken als weer naar huis neemt

  • bloempies

    Ik snap de dokter wel mbt overbelasting. Zien je kinderen je man ook vaak op de grond liggen? Het is natuurlijk wel belangrijk dat je kinderen een goede herinnering houden ipv dat ze voor altijd het beeld houden dat hun vader op de grond ligt, onder medicatie zit en verward/slaperig is..

    Maar ik snap ook heel goed dat het een heel

    moeilijke beslissing is voor jou. Het liefste zorg je natuurlijk voor een fijne tijd thuis, dat hij ook lekker thuis is. Maar jij (en de kinderen) moeten er ook niet zelf aan onder doorgaan.

    Ik weet van het hospice van mijn werk, dat familie daar altijd langs mag komen, dat ze daar de tijd hebben voor de mensen. Maar ook dat ze echt goede zorg leveren. En jij niet overbelast raakt, maar ook straks als je man er niet meer is je al 10-0 achterloopt aan de tijd dat je alleen straks bent met je kinderen.

    Het is gewoon een mega lastige situatie voor jullie allemaal. Maar wel eentje waarin je vooral ook je kinderen en jezelf in de overweging moet meenemen ipv alleen je man zijn kant.

    Mogelijk kunnen jullie overdag zoveel mogelijk naar het hospice toe, maar dat jullie ‘s nachts wel zo een goed mogelijke nachtrust krijgen.

    Hoe ervaar jij het zelf heel eerlijk gezegd dat hij nu in het hospice ligt? Je mag echt goed aan jezelf denken hier in! Je moet jezelf niet voorbij gaan lopen.

  • Anna-76

    Heftig en zwaar voor jullie allen... Is er ook iets van vrijwillige ( terminale) thuiszorg in jullie regio. Zij doen o.a waakdiensten. Of passen op, zodat jij even iets anders kan doen met je kinderen. De reguliere zorg kan zijn hals verzorgen. Ze komen niet alleen voor de hals, ze hebben ook een signalerende rol en kijken wat verder nodig is.

    Tegelijk is er ook veel voor het hospice te zeggen. Daar is 24/7 professionele zorg en jij wordt zo ontlast. Je hebt ook nog een gezin draaiende te houden en je moet zelf ook op de been blijven❤️

    Ik denk niet dat je je druk moet maken over wat de dokter zegt of denkt. Zoals ik het lees gaat het om respijtzorg. Dat is tijdelijk om jou als mantelzorger te ontlasten. Praat er over met jullie arts en vraag ook naar mogelijkheden qua thuiszorg en vrijwillige thuiszorg. Wat betreft angst, kan hij daar ook ondersteuning voor krijgen?

    Heel veel sterkte gewenst in deze zware tijd en een virtuele knuffel. Denk ook goed om jezelf en je kinderen

  • Caroline27

    "Het liefst heb je je man gewoon thuis, zodat je nog zoveel mogelijk tijd samen kunt doorbrengen. Straks is hij er niet meer en blijf je alleen achter met de kinderen. Daarom begrijp ik heel goed dat hij zo graag naar huis wil.

    De dokter heeft erg aangedrongen op een hospice. Uiteindelijk heeft mijn man ermee ingestemd om het te proberen. Hij zei: 'Ik heb het een kans gegeven, maar ik wil echt naar huis.' Ik heb hem wel gezegd dat hij goed op tijd moet gaan slapen en niet moet wachten tot hij van vermoeidheid op de grond in slaap valt.

    Vandaag heeft de dokter gebeld. Mijn man zegt soms tegen de dokter dat het goed gaat en dat hij rust vindt in het hospice, maar tegen mij zegt hij steeds dat hij naar huis wil. De dokter heeft zelfs gedreigd met Veilig Thuis als hij niet naar het hospice zou gaan. Dat vond ik heel heftig. Uiteindelijk is dat niet gebeurd. De dokter vond dat mijn man meer aan zijn gezin moest denken.

    Ik vind een hospice helemaal niet slecht en ik begrijp ook waarom de dokter het adviseert. Maar ik begrijp mijn man ook heel goed. Hij wil het liefst zijn laatste tijd thuis doorbrengen,

    Thuiszorg 2x op dag ik doe in avond alleen soms met kids weg, ik zou nog kunnen kijken naar vrijwilligers ze zullen proberen om hem daar houden

  • Assera

    Ppfff wat moeilijk! Ik snap dat dit moeilijk is.

    Maar als het zo ernstig is dat de kinderen er zo erg last van hebben, is dat erg ernstig. Het is voor hun zwaar hun vader zo te zien.

    Is het een mogelijkheid om het gezinsleven deels naar de hospiteren te verplaatsen? Dat jullie er veel op bezoek gaan, zodat er misschien minder samen is, maar als je samen bent het goede herinneringen kunnen zijn? I.p.v. thuis 24 uur, maar vooral zwaar/belastend?

    Heel veel sterkte!

  • Anna-76

    ❤️