Van een roze wolk naar de zwarte donder

Na 2 weken geen menstruatie te hebben, besloot ik  om toch maar een test te doen op zaterdag 24.07.2010. Alhoewel ik het niet kon geloven aangezien het niet de bedoeling was om zwanger te geraken en we steeds gebruik maakten van condooms doordat ik tegen de pil niet meer bestand was. We hadden wel eens een ongelukje maar het was zo'n klein ongelukje dat we er zelfs mee moesten lachen! Want ten eerste moest ik dan juist vruchtbaar zijn.. en ten tweede dachten we dat we dan toch wel echt supervruchtbaar zouden zijn. Ik had vrij veel zenuwen toen mijn ventje met mijn zoontje de test kwam brengen.

Ik ging naar de wc, plaste erop en voor ik het dopje er kon opzetten had ik een overduidelijk + teken. Ik verschoot enorm!! Ik moest gaan zitten en kreeg het er warm van want wie had dit gedacht.. Ik had de dagen ervoor nog met houtverf bezig geweest omdat we bezig waren met de verbouwingen, ik had het weekend ervoor mij nog eens goed laten gaan en teveel gedronken.. Ik rookte nog, terwijl ik steeds tegen het roken was wanneer ik zwanger ben.

Was dan die week ervoor toen ik 's nachts zo hard overgegeven had, dan toch geen buikgriepje?? Mijn vragen volgden allemaal, allesinds had ik op maandag 26.07.2010 een afspraak bij de HA, als ik juist uitgeteld had zou ik dan exact 5 weken zwanger zijn. 'S avonds mocht ik alreeds bellen voor mijn bloedresultaten en deze waren zo goed. Mijn HCG-waarden stonden op 12.743 voor 5 weken!!! Wow, zou dit dan toch een tweeling kunnen zijn?? Ik weet het niet, laat ons maar wachten op de echo bij de gyn.

2 weken later was mijn afspraak vastgelegd bij de gyn op donderdag 12.08.2010, ik begon stilletjes aan te wennen aan het idee dat ik opnieuw mama zou worden van een tweede wondertje. We waren al aan het dromen over alles en nog wat..

Op zaterdag 28.08.2010 vierden we het tweede verjaardagsfeestje van mijn zoontje Jayno. Misschien heb ik toen wel een beetje te hard mijn best willen doen want ik was echt stikop.. Zondagavond heb ik dan ook een zware kramp gekregen, zo zwaar dat ik naar het schijnt lijkbleek werd. De volgende dag toen ik naar de dokter ging bleek ik een bronchitis te hebben en wou ze mij toch eens voor die kramp via spoed sturen om te zien dat alles nog wel oke was met ons kindje.. Op spoed heb ik het zo goed zien bewegen, het tuimelde, het bewoog zo goed!! Ik was zo blij!

De dagen erna werd ik zieker van mijn bronchitis dus besloot ik op woensdag 01.09.2010 opnieuw naar de HA te gaan. Zij luisterde naar mijn longen en het bleek een begin van een longontsteking te zijn.. Ik moest al zeker de week erop ook nog thuis blijven van mijn werk en kreeg de medicatie amoxicilline, propolissiroop en ventolin. Ik had zoveel schrik voor antibiotica te nemen maar er is mij verzekerd dat dit geen kwaad kan voor de baby, het zou zelfs nog schadelijker zijn als ik geen antibiotica neem, ook omdat ik koorts gemaakt heb..

Op zaterdag 04.09.2010 sloeg het noodlot weer toe.. Ik had een bloeding gekregen, rood bloed met klonters en adertjes.. Ik belde meteen mijn ventje op want ik dacht echt dat er nu een miskraam zou volgen. Hij is meteen met mij naar spoed gereden. En alles was wonder boven wonder weer in orde!! Hij/zij groeide goed, zat op schema.. Waarschijnlijk kwam dit door de kracht die ik zette met het hoesten van mijn longontsteking dat er een adertje gesprongen is. Alleen in mijn bloed was er een infectie aanwezig maar de gyn dacht dat dit van mijn longontsteking zou voortkomen. Dus was het heel goed dat ik hier mijn antibiotica voor inneem.

Een week later op 11.09.2010 was al mijn medicatie op en ik herviel de dag later, op zondag 12.09.2010.

Ik ben toch nog proberen te gaan werken op maandag 13.09.2010 maar ben naar huis gestuurd door mijn bazin omdat ze vooral schrik had vrees ik dat ik andere mensen zou kunnen aansteken met mijn ziekte. Dus 's avonds opnieuw naar de HA. Mijn longontsteking is blijkbaar zwaarder geworden. Ik heb dan ook nog waarschijnlijk een rib gekneusd of gebroken van de kracht die ik zette met het hoesten. Dus heb ik zwaardere antibiotica gekregen, namelijk Augmentin Retard. De HA had ook nog eens geluisterd met de doppler naar de hartslag van ons baby'tje, deze was 144 dus perfect!

Op dinsdag 14.09.2010 volgt de nekplooimeting. Ik was zo blij dat ik ons kindje na al die miserie nog eens kon bewonderen op het scherm maar mijn gelukkigzijn sloeg snel om. De gyn was een tijdje stil en bleef maar kijken en kijken naar het scherm waar ons klein prutske op stond. Je zag hem/haar zo goed.. Zo'n prachtig gezichtje, handjes, vingertjes, voetjes, teentjes.. Zo perfect.. Ze zei ook dat zijn/haar hartje goed klinkt en de grootte perfect is voor het aantal weken.

Maar toen.. ze zei plots, de nekplooimeting is niet goed.. Ik wil beter meten want het is te dik.. Ik bleef nog rustig liggen en voor me uitkijken. Ze heeft hem/haar dan nog eens goed in het vizier gekregen, het lag daar zo rustig, precies aan het slapen en inderdaad de meting was niet goed. Mijn wereld stortte in! Die van mijn ventje ook want dit was een mirakelbaby die uitgerekend was vlakbij de sterftedatum van zijn broer die vorig jaar verongelukt is. Nu moet ik op vrijdag 17.09.2010 opnieuw naar het ziekenhuis omdat er een tweede opinie gevraagd wordt. En op maandag 20.09.2010 wordt de vlokkentest uitgevoerd. De gyn zei, bereidt u voor wat er kan gebeuren.. Maar ik weet niet goed hoe want ik wil dat alles maar een droom is, een nachtmerrie en dat alles toch nog in orde blijkt te zijn.

We hebben dan ook een reis geboekt om op 23.09.2010 te vertrekken.. Gaat dit nog door of niet?? Dat hangt volledig van de uitslag af. Ik ben zo bang, zo bang wat er komen zal. In het begin was ik bang toen ik te weten kwam dat ik opnieuw mama werd en nu ben ik bang dat ik geen tweede keer mama wordt!! Het voelt allemaal zo raar aan, zeker omdat ik dacht dat ik hem/haar gisteren voor de tweede keer gevoeld had.. Mijn buik is al zo dik, ik dacht steeds dat dit een teken zou zijn dat alles goed is. Je verwacht nooit dat jou zoiets kan overkomen en zie mij hier nu zitten..Het doet echt pijn omdat ik niet weet ik of ik dit een plaats moet geven..

Vandaag op 17.09.2010 zijn we nog eens een keertje naar het ziekenhuis geweest om nog eens een kijkje te nemen..
Het beeld is nog steeds hetzelfde.. Ik heb het nu ook duidelijk gezien. Ze noemen dit zelfs geen verdikte nekplooi meer maar een cyste met lymfevocht.
Verdikte nekplooi zal zijn als het een beetje dikker is dan het normaal verwachtte.
Dinsdag was het 8mm dik en vandaag 6 mm.
We hebben aan de gynaecoloog gevraagd wat zij ervan denkt.. Zij denkt dat het ofwel het syndroom van down is ofwel het turner syndroom.
Je ziet het geslacht ook nog niet tussen de beentjes.
Maandag zal ik waarschijnlijk al een beetje meer weten want die van het UZ is daar naar het schijnt al zo in gespecialiseerd, dat zij dat zelfs op het scherm soms ziet welke afwijkingen dat ons kindje vertoond.
Ik heb meteen meegedeeld dat ik zowiezo op reis ga want het wordt toch een natuurlijke bevalling, wat er ook gebeuren staat.
We hebben nog steeds hoop.
Zij heeft ons gezegd, denkt aan het ergste, dan kan je alleen maar blij zijn achteraf moest het toch nog goed nieuws zijn want dit kan ook nog.
Ik hoop het zo, ik wil gewoon dat dit kindje gezond is!