Eerste echo

Zo, daar gingen we dus vanochtend - voor die gevreesde eerste echo. Ik was behoorlijk zenuwachtig vanochtend, allerlei mogelijke scenarios gingen al door mijn hoofd van 'Nou mevrouw - u krijgt een vierling!' tot 'nou mevrouw, u ben echt niet zwanger hoor!', het laatste uiteraard toch meer waarschijnlijker dan de 1e... Ahhh! Gek werd ik van mezelf. Omdat ik mijn jongste vandaag thuis had hem meegenomen naar de dokter. Op het laatste moment bedacht ik me dat ik eigenlijk misschien wel water moest drnken voor de scan, dus snel even een litertje naar binnen gewerkt en toen de auto in. Lekker op tijd, zodat ik me niet hoefde te haasten of weer eens te laat zou zijn (ben ik namelijk een kei in..), dus was op tijd bij het ziekenhuis maar kon verdorie geen parkeer plekje vinden, dus alsnog gewoon te laat bij de dokter. 'Gelukkig' geen probleem want afspraak liep bijna een uur uit. Dus al die tijd mn plas op moeten houden, ik moest echt super nodig! Eindelijk was het mijn  beurt, dok wilde metteen voor een scan gaan maar alle echo kamers waren bezet. Mason was in slaap gevallen dus sjeesde met de bugaboo achter de dokter aan, aan kloppen op deuren, is hier een plekje? Is hier een gaatje? EIndelijk was er een kamer, maar die konden we maar 2 minuten gebruiken, dus snel snel snel liggen, buik bloot, splash gel op mn buik en duwen maar op die blaas. En nog meer duwen, ah ik moest toch zo nodig. Maar hij kon niks vinden. Hij bleef maar draaien met dat ding, en de tijd tikte maar door, en toen vroeg hij ' Dus eh.. u heeft geen bloed verlies gehad zei u?' en 'Weet u het zeker'? en 'Heeft u pijn gehad? Kramp gehad? en ' Een klein beetje dan?' En ik lag daar maar van ok kom maar op, zeg het maar, ik ben niet zwanger. In mezelf zat ik toch een beetje van 'kindje kom nou te voorschijn!' en ja hoor, daar was ie dan. Pfffffffff......... 2 minuten waren inmiddels voorbij, dus snel opgemeten, hartje geluisterd, nog even goed kijken en hop, weg wezen. Toen we terug kwamen bij het kantoor zei hij vrijwel metteen 'over 14 dagen weer terug komen, u gaat nu het medisch traject in.' Huh? Iets niet goed dan? Jawel mevrouw, maar vanwege u verleden van miskramen. Ow. Maarreh, ik ben dus wel zwanger? Ja u bent wel zwanger. Maarreh, dat is dus goed nieuws? Ja so far so good. Dusseh. Geen probleem verder? Nee, maar ik hou u in de gaten. Tot over 14 dagen. Dag mevrouw.

Dus, ik ging niet zoals verwacht hoppend en springend van geluk en opluchting het ziekenhuis uit. Eigenlijk kon ik wel janken om een of andere manier, al had ik hartje gezien en was er een pukje te zien. Op de parkeerplaats het hele dossier uitgeplozen op zoek naar een 'clue' waarvan ik mezelf kon overtuigen of het wel of niet goed zat. Is puk wel groot genoeg? Heeft dok het wel goed gemeten? Is het wel een kindje of is het eigenlijk niks? Manlief metteen gebeld, die dus niet opnam. Ouders gebeld, die ook niet opnamen. Toen vriendinnen gebeld, en niemand nam op, dus toen maar in de auto naar Cannes gereden om Nespresso cups te kopen, en de zaak opgebeld met een lul verhaal, om toch maar met iemand te praten al praat ik natuurlijk nog niet over mijn zwangerschap op t werk... Onderweg in de file, met Mason achter in de auto die Mickey Mouse wil kijken ipv Cars, dan toch liever Dumbo,toen toch Barbie, toen moest en zou hij nog een plakje koek die hij al op had, toen moest hij drinken, toen wilde hij niet drinken wat ik bij me had, en toen flipte ik ff, radio zo hard aangezet dat ik zn gehuil niet kon horen, totdat ik doorhad dat hij er ook niks aan kon doen natuurlijk dat hij zo'n onzeker-zwangere moeder heeft. Getsie. NIks aan zeg. Ben om het goed te maken een hele grote pannekoek met Nutella gaan eten. Hele middag alle telefoontjes en tekstjes genegeerd, behalve mn man natuurlijk.. Vanavond toen ik de berichtjes ging beantwoorden realiseerde ik pas dat - hoe je het ook wendt of keert - ik wel iets moois in mijn buik heb groeien. En daar moet ik gewoon heel erg blij mee zijn.. En hoorde vanaaf ook een hele leuke jongensnaam op televisie, metteen naar mn man getekst die dus nog steeds in het buitenland zit,... Jammer dat ik dan nog steeds zo onzeker ben!

Maar goed - so far so good dus inderdaad, 7 weken - denk iets minder trouwens, maar bijna 7 weken klinkt ook al goed...Een kindje met een hartslag, de eerste hurdle is genomen. Nu toch stiekem alvast een klein beetje er van genieten dan maar...:)

Op naar die 2e scan dan maar - nog 12 nachtjes slapen!!

XX