Soms breek je....

En soms... is een moment zoals nu. Een moment wanneer je alleen op de bank zit... wanneer je de hele dag druk in de weer bent geweest. Nieuwe spulletjes voor huisje gekocht lekker aan de decoreer gegaan. Alles weer fris en fruitig en spik en span. Uiteindelijk zit je dan op de bank, kleintje ligt op bed...en ja? Daar zit je dan... alleen. Niemand om het mee te delen. Niemand waar je ff lekker tegenaan kan kletsen of even mee kan knuffelen, en niemand waarmee je tijdens die avonden thuis mee kan lachen. Oftewel niemand waarmee je je leven kan delen. Je staat alleen op en gaat alleen weer naar bed. Soms met een goed gevoel en waarschijnlijk vandaag met een leeg verdrietig gevoel. Ik haat hem om wat hij mij aandoet, het verdriet waar hij me doorheen laat gaan, maar aan de andere kant zou ik niet liever willen dan dat juist hij hier op de bank zat. Dat alles weer was zoals het ooit was. Dat ik gelukkig was, dat WIJ gelukkig waren en dat we onze toekomst konden opbouwen zoals wij hem voor ogen hadden...Maar niets is minder waar. Ik zit hier alleen en ik voel me kut heel erg kut, tranen stromen over mn wangen en ik vraag me af waaraan ik dit verdiend heb......ik haat hem!