Ik ben alleen omdat mijn moeder meerdere miskramen heeft gehad, ik met 32 weken geboren ben nadat ze maanden plat heeft moeten liggen en de kans op nog een gezonde baby uitgesloten was. Ze was wel een soort gastouder voor jongetjes van haar goede vriendin en buur, waardoor ik wel leerde delen en samen spelen van m'n geboorte tot ongeveer m'n 10e.
Heb nooit wat gemist. Op vakantie maakte k altijd wel vriendjes. En ze was mijn beste vriendin.
Ja was, want ze is 3 jaar geleden overleden en mijn vader heeft 2 beroertes gehad dus ik heb haar overlijden en begrafenis op me moeten nemen en ben mantelzorger voor mijn vader. Maar mijn netwerk is fantastisch en ben alleen maar blij dat ik met niemand heb hoeven discusseren omtrent de uitvaart, gedoe met erfenis, verhuizen van m'n vader na haar dood etc. Ik heb het nooit als zwaar ervaren.
Bewust of omdat het niet anders kan, het is in mijn mening niet erg enig kind te zijn.
Enig kind zijn is niet zielig hoor ;) En nee.. ook niet verwend; dat is serieus al jaren de eerste opmerking die ik krijg als ik vertel dat ik geen broers of zussen heb "oh dan ben je vast erg verwend.."
En mocht er wat met mijn ouders gebeuren heb ik genoeg mensen waar ik op terug kan vallen ;)
Dat is in jouw geval wel zo gelukkig. Ik ben ook enig kind en ik heb het toch altijd gemist, dat gezinsgevoel met een broertje of zusje. Als er nu iets met mijn moeder zou gebeuren, dan sta ik er wel alleen voor. Dat is juist wat ik absoluut niet wilde voor mijn kinderen en ik ben dol blij dat ze elkaar hebben. Ieder heeft zijn eigen overwegingen om te kiezen voor 1 of meer kinderen. Mijn keuze om meer dan 1 kind te hebben komt onder andere voort uit het feit dat ik enig kind ben.
Dat klinkt als een prima keuze. Het gaat er om wat voor jullie goed voelt. En ik ken mensen die enig kind waren of zelf 1 kind hebben en niemand lijkt daar problemen mee te hebben. Alles heeft voor- en nadelen. Maar iets doen omdat een ander er wat van vind, terwijl je er zelf niet achter staat zorgt vaak voor de grootste problemen.
Ik ben zwanger van onze eerste en ik verwacht ook laatste. Meerdere redenen voor. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, was ik zo gelukkig! En het voelde direct "compleet", meer heb ik niet meer te wensen in dit leven. Daarnaast wil ik mijn kindje onverdeelde aandacht kunnen geven. Daarmee zeg ik absoluut niet dat mensen met meerdere kinderen hun kinderen niet voldoende aandacht geven! Maar ik ben bang dat ik zelf stresserig zou worden als bijvoorbeeld de één getroost moet worden en de ander tegelijk ook aandacht nodig heeft. Meer dan 1 kind voelt gewoon "eng" voor mij. Mijn vriend had wel het idee dat hij meerdere kinderen wou, maar ziet ook de voordelen van 1 in.
Daar naast vind ik het persoonlijk ook vanuit milieu oogpunt een goede keuze. En ik vind zwanger zijn tot nu toe nog niet bepaald een pretje, haha.
Dus tja, voor ons is 1 kind ook de beste optie verwacht ik. :)
Ik heb nog nooit een zielig enigst kind gezien. Geen zorgen.
Mijn man is grotendeels opgevoed al enige kind. Hij heeft 2 oudere halfzussen, maar die hebben maar kort bij ze gewoond. En van wat ik er van gehoord heb, was het niks.
Mijn man vond het prima alleen. Al heeft hij wel wat dingen gemist. Hij miste bijvoorbeeld leuke activiteiten op vakantie, dan was ie altijd alleen met z’n ouders. Om deze reden wilde hij zelf ook graag 2 kinderen, omdat hij op sommige momenten wel een maatje gemist heeft.
Ik denk dat 1 kind ook prima kan, zie in mijn omgeving veel gezinnen waar dit prima gaat.
Ik ben ook enigskind, ik wou toen ik klein was wel graag een broertje of zusje maar gewoon omdat ik gek was op alles war kleiner en jonger was dan mij, ik heb een 2de en voor me oudste had dit totaal niet gehoeven haha
ik ben zelf bezig voor een 5de, maar dat was omdat wij dat wouden en niet met oog op de toekomst, dat ze anders alleen zouren zijn.
De beste vriendij van mijn dochter is enigskind en ze vind het heerlijk, had niet anders gewild, als ze bij ons is geniet ze ook wel van de drukte en gezelligheid, maar ze vind het thuis ook heerlijk alleen. Ze wil alleen een zusje het als het mijn jongste is hahaha. Dus niks zieligs aan hoor, volg je gevoel en wat eej ander zegt of vind is hun probleem
Ben zelf enigskind en ben nooit wat te kort gekomen hoor.. ook nooit zielig gevonden voor mezelf.
Nu dat ik zelf kinderen heb vind ik het jammer dat ik geen broer of zus heb waar ik alles mee had kunnen delen maar das ook t enige.
Doe wat goed voelt.
Groetjes
Het is niet zielig.
En voel je naar niemand toe veplicht verantwoording af te leggen.
Ik ben van mening dat enigste kind ook heel goed kan zijn voor het kind zelf. Ik neem een voorbeeld van mijn neef en zijn dochter. Zij is een heel jaloers kindje al van kleins af aan, haar moeder deed voor de grap met een pop knuffelen en zeggen dit is je zusje. Ze was dan wel heel klein maar kon dat niet hebben. Nu zijn de ouders gescheiden en naast de jaloezie heeft ze ook nog erge verlatingsangst erbij gekregen. Wanneer ze bij ons zijn mag haar oma opa of vader mijn dochter niet aanraken of ze is al helemaal in paniek. Super jaloers en ook nog de gedachte, straks moeten ze mij niet meer. Is heel zielig maar denk dat een zusje of broertje het niet overleefd bij haar. Ze heeft ook een keer mijn dochter geslagen omdat haar papa aandacht gaf aan de baby. Sindsdien mag ze mijn dochter niet meer aanraken van der oma. Ik zelf vind het zielig dat ze het zo moeilijk heeft, dus ja kijk eerst naar hoe je kind in elkaar zit. Is die prima gelukkig in de eentje, laat iedereen maar praten dan. Jij weet immers beter hoe je kind in elkaar zit.
Ik ben nu 21 weken zwanger. Ik heb hg en heb en zwaar zwangerschap. Gebruik nog medicijnen en kan nog niet werken. Rond week 8 was het heftig en toen samen met manlief besloten om het te houden bij 1 kind. Mijn man wou dat ook al lang en was opgelucht dat ik dat zelf ook wil. Nu geniet ik van alle positieve dingen die ik mee maak in deze zwangerschap omdat het de eerste en de laatste keer is. Ik heb er vrede mee.
HG klinkt voor mij als de ultieme horror! Ik ben vreselijk bang om te spugen en het is een officiële fobie. Hoe ben je er doorheen gekomen? Ik vind een buikgriep al horror..
Mijn man had begrip voor de situatie en hij heeft goed voor me gezorgd. Hij naam alles over in huis. Vanaf week 6 in de ziektewet dus dat gaf me rust. Het was zwaar maar nu voel ik me iets beter en ik geniet elke dag van mijn buikje 
Als je gelukkig bent met je gezin is het goed. Er is geen standaard en ik vind het heel raar dat mensen meningen hebben over het wel of niet hebben van kinderen of het krijgen van een bepaald aantal kinderen. In iedere situatie zijn er voor en nadelen te bedenken.
Mijn man is een enig kind maar heeft zich nooit alleen gevoeld. Geniet van jullie meisje. Wie weet heeft ze later niet alleen nichtjes en neven maar ook een eigen gezin om de zorgen voor haar bejaarde ouders mee te delen 😄
Een broertje of zusje staat niet per definitie voor een gelukkiger leven vind ik, ik ken genoeg situaties waarbij ze als volwassenen geen contact of ruzie hebben met elkaar..
Ieder zijn eigen keuze. Wij zijn ook heel blij met ons enige meisje
Goeie quote die ik laatst tegen kwam:
“Oh is jouw kind enig kind?”
“Ja, ze is inderdaad enig” 
Mijn vriend is enigskind en vind het heerlijk, hij heeft ook nooit het idee gehad dat hij een broer of zus tekort kwam! Beide heeft zijn voor en nadelen, ik vind er persoonlijk niks zieligs aan. Hoe wij er nu over denken zal onze dochter ook enigskind blijven 😊
Dat is erg fijn om te horen. Ik zie en ken veel gezinnen die meer dan een kind hebben. Op mijn tante na, die heeft net als mij ook één kind en hij was altijd een zeer gelukkig jongetje (nu een jongeman) wel erg fijn om te horen dat jullie het ook bij een houden 🤗😃
reacties (20)