Terugblik bevalling

Mijn blog over de bevalling kan je terug lezen. Ik heb in de periode dat ik bevallen was ook iets traumatisch meegemaakt waar ik jaren lang nooit over durfde te schrijven, laat staan praten. Uiteindelijk na therapie sessies toch het een en ander kunnen verwerken. Op het moment dat ik het ziekenhuis in kwam had ik al 2cm ontsluiting. Ik wist nog goed dat ik zo tegen de uren op zag tot ik 10cm zou hebben. Ondanks de weeënstorm en het smeken om een ruggenprik kreeg ik hem later uiteindelijk ook. Tijdens de fase op de Ok waar ik lag, ben ik op het randje komen te liggen van een bijna dood ervaring. De pijn van de weeënstorm en de ruggenprik die niks deed zorgde ervoor dat ik uit mijn lichaam trad. Op het moment dat het gebeurde zag ik de gyn en een aantal andere artsen met mij bezig. De omgeving in de kamer was een helder wit licht en de dokters hadden een echo in hun stem. Ik kwam snel weer terug in mijn lijf en niet zolang later had ik 10cm ontsluiting. Ik was blij dat ik mocht persen, ondanks dat perste ik verkeerd met mijn kin in de lucht ipv op de borst. Toen de gyn en verloskundige mij zeiden dat ik mijn kin op de borst moest doen toen gleed ik weer weg. Weer uit mijn lijf, weer het heldere witte licht, echo stemmen van artsen, mijn toenmalige partner en mijn vriendin. Ik ben kort uit mijn lijf geweest maar toen ik terug was vond ik de kracht en wou weer persen. Ik zag de artsen staan met een schaar en vacuüm pomp maar ik wou perse zelf mijn dochter eruit hebben en voor ik het wist was ze er. Geboren om 20:11 en 3x10 apgar SCORE. De bijna dood ervaring was traumatisch maar ook zeer mooi. Dit mag geen taboe meer zijn, praat erover want het lucht op.