28 februari, bevalling Alicia

In de ochtend dat ik wakker werd had ik het gevoel ongesteld te worden, ik deed voor de zekerheid een maandverbandje in, want zou je net zien. Ik menstrueerde al die tijd door en aangezien de gyn had verteld dat de kleine in maart zou komen dacht ik niet aan een bevalling. M'n vriend kwam langs en we aten samen een broodje met een bak koffie erbij. Het was erg gezellig. Na een paar uur in de middag kreeg ik meer krampen, maar ze waren uit te houden. Voor de zekerheid heb ik m'n ziekenhuis tas gepakt. M'n vriend verklaarde me voor gek en zei "je gaat pas in maart bevallen, dit is niet nodig" maar mijn voorgevoel zei wat anders.

Hij ging rond 15:30 naar zijn ouders, nog niet eens een paar minuten later werden de weeen heel heftig! Ik kreeg ze in me rug! Ik maakte een kruik klaar, maar dat werkte ook niet. Ik kijk uit m'n raam en zie me stiefvader kranten lopen. Ik loop naar hem toe en vraag hem m'n vriend bij zijn ouders te halen, want ik moest naar het ziekenhuis! Ik vermoedde dat ik al in de ontsluitings fase zat....

Opeens is hij hier met zijn stiefmoeder, zij zei dat ik moest puffen en masseerde me rug. Zijn vader was de auto halen. Voor ik het wist zat ik in de auto en kwamen we aan bij het ziekenhuis. Ik had bij aankomst 16:30 al 2cm ontsluiting en moest in bad. Ik hield het niet langer dan 10 minuten vol en sprong er zo uit en smeekte de artsen om een ruggenprik! Me vriend was zo lief dat ie mijn rug masseerde. Tegen half 6 gingen ze m'n vliezen breken, m'n vriend werd naar huis gestuurd want hij was te zenuwachtig en moest maar even bijkomen. Ik werd naar de OK gebracht.

Toen werd de ruggenprik gezet, eerst ging die fout en moesten ze opnieuw prikken. Toen zat ie goed en ik dacht eindelijk dat ik lekker bij kon komen van de verdoving. Wat blijkt? Werkt die verdoving dus niet! De anethesist kwam nog 3 keer langs met kots bakjes en dat was het laatste waar ik aan wou denken en schreeuwde dat ik een overgeef angst heb en niet zou kotsen. Hij gaf het op en bracht die bakjes niet meer. In die tijd hebben ze een paar keer wat bijgespoten in me infuus maar helaas werkte de verdoving nog niet. De weeenstorm was blijkbaar te heftig... om 18:45 kreeg ik lichte persweeen. Om 19:00 werd ik naar de verloskamer gebracht want ik had volledige ontsluiting. Onderwijl ik verkeerd aan het persen was, kwam er een zuster met de mededeling dat me zus, beste vriendin en moeder op de gang stonden te wachten en vroeg wie ik erbij wou hebben. Ik zei haal m'n vriendin maar. Kort nadat zij binnen was, kwam m'n vriend. Rond 19:45 kreeg ik het persen door, ik heb gegild, geschreeuwd en gescholden van de pijn. De gyn zat te twijfelen tussen de schaar en de vacuumpomp, voordat zij actie kon ondernemen was het hoofdje er al uit en om 20:11 is de kleine Alicia geboren. Gezond en wel, ze reageerde direct en had een Apgar score van 3 keer 10! Het hechten was vervelend, ik had een sub totale reptuur...

Nadat zij gewassen en aangekleed was kwam me moeder en zusje binnen. Hun waren ook zo trots! Op een gegeven moment gingen hun naar huis en bleef ik een nachtje slapen met Alicia in het ziekenhuis. We deden het allebei goed qua conditie. De volgende ochtend kreeg ik een mega goed ontbijt en voor ik het wist stond me vriend al bij me en mochten we eindelijk naar huis.