Bevallingsverhaal

Hallo ladiez...

Eindelijk.... Ik ben bevallen!

Roshandy Julendro Jaden

24-10-2010

23.41 uur

2800 gram

48,5 cm

Op zondag 24-10-2010 om 23.41 uur is onze zoon Roshandy Julendro Jaden geboren! Het was een hele zware bevalling en ging totaal anders dan ik had verwacht.

Zoals jullie weten heb ik vrijdag 21 oktober een nachtje in het ziekenhuis geslapen. Toen ik in de middag thuis aan kwam waren de weeen en de rugweeen er nog wel maar waren ze minder pijnlijk. Haha dat was snel voorbij want al gauw begonnen de weeen sterker en regelmatiger te worden. Ik had sterk het gevoel dat het dus alweer begonnen was want het werd gewoon erger en erger. De pijn was niet te verdragen! Ik besloot om 4 uur in de nacht toch de verloskundige te bellen omdat ik het niet meer aankon. Elke 3 minuten kwam er een wee en wist gewoon geen houding aan te nemen! De vk stuurde me naar het ziekenhuis om daar even te praten. Eenmaal daar aangekomen heeft ze me gezegd dat ik overgenomen kon worden door de gyneacologen en dat ze me zondagochtend kunnen inleiden. Ik moest er samen blijven slapen met mijn vriend.

Op zondag half 9 in de ochtend was het dus zover. Ik kreeg een ruggeprik en de hele mikmak er omheen. Ik had zo'n last van de weeen echt niet normaal gewoon! De pijn van de weeen voelde ik gelukkig niet al te erg, maar na ongeveer 2,5 uur werd dat wel anders. Ik begon de weeen steeds duidelijker te voelen en voelde steeds meer pijn. Ze besloten om te kijken hoeveel ontsluiting ik had. Voor de inleiding zat ik op 2 cm en na 2,5 uur was dit 3 cm geworden. Yes dacht ik! Het gaat zo gebeuren! Rond een uur of 2 in de middag gingen ze weer kijken en zat ik op 5 cm ontsluiting. Ondertussen verging ik zo erg van de pijn en de ruggenprik leek bijna niks te helpen want voelde alles zo duidelijk. Tussendoor zijn ook mijn vliezen gebroken en heb ik extra verdoving gekregen tegen de pijn. Het hielp niks!

Om 16 uur was het weer tijd om te kijken hoever de ontsluiting was. Nog steeds 5 cm! Oh my god! Wat een pijn. Ik kon het niet meer volhouden. Ik was zo uitgeput van al het pijn en de slapeloze nachten ervoor die ik heb gehad. Huppakee, dan nog maar extra verdoving. Maar helaas, het werkte niet!

Om 17 uur had ik het echt helemaal gehad. Ik heb dit ook aangegeven dat mijn lichaam geen kracht meer had en dat ik me erg slecht voelde. Ze wilden dat ik door bleef gaan. Ik had ontzettend last van rugweeen en mijn vriend en schoonmoeder moesten continue mijn rug masseren. Ook zagen ze nog eens op de CTG dat mijn baby zich niet lekker voelde. Ze besloten om met een koker naar binnen te gaan en bloed te prikken uit zijn hoofd. Dit hebben ze vanaf 18 uur wel 6 keer gedaan en elke keer kwam er maar uit dat hij zich goed voelde terwijl de CTG wat anders zei. Het deed echt zo'n erge pijn, ik mocht alleen maar op mijn linkerzij liggen want wanneer ik een andere houding aannam zagen ze op de CTG dat de baby zich nog slechter voelde.

Om 19 uur is er weer gekeken naar de ontsluiting. Nog steeds 5 cm. WTF dacht ik! Waarom blijft het daar nou bij! En toen begon het.... De weeenstorm! Ik kreeg een wee en het leek wel alsof die nooooooooooooooit weg ging. Af en toe een paar seconde verdween het ff maar het kwam weer sterker terug. Ik had het toen helemaal gehad. Mijn mond was zo droog, mijn neus verstopt en ik mocht alleen tussendoor af en toe een slok water nemen en dat dan de hele dag. Ik had dus helemaal niks gegeten en had totaal geen energie meer. Ik had zo'n erge pijn en heb nog nooit van mijn leven zoveel geleden en zoveel gehuild. Ik gaf aan dat het nu echt klaar moest zijn en dat ze de baby eruit moesten halen. Maar nee hoor, ze willen dat ik nog door ga want ik ze vinden me een doorzetter.

Om 21 uur besloten ze weer te kijken naar de ontsluiting en ja.... nog steeds 5 cm! Nog steeds was de weeenstorm bezig. Ik zei dat het nu echt afgelopen moest zijn en dat ik 100000000000000 % heb gegeven en dat het echt niet meer gaat. Ze zeiden dat ze willen wachten tot 22.30 en dan weer willen kijken of er wat veranderd zou zijn.

Om 22.30 uur nog steeds geen verandering. Ondertussen lag ik nog te hallucineren van alle gekke verdovingsmiddelen en spuiten. Mijn vriend schrok ervan en dacht wat krijgen we nou! De gyneacologen besloten om mij uiteindelijk een keizersnee te geven. Eindelijk dacht ik, het is voorbij. Geen pijn meer, me zoontje eruit en genieten van hem.

Ik kreeg nog een ruggenprik voor de keizersnee en we gingen naar de OK. Ik was zo blij dat het afgelopen zou zijn. De keizersnee begon. Ik voelde zoveel zenuwpijn dat ik begon te schreeuwen. Wat is dit nou zei ik! Tijdens het snijden voelde ik enorme zenuwpijn! Kei erge zenuwpijn naar mijn vagina toe. Degene die de ruggeprik had gegeven ( ben ff vergeten hoe dat heet haha ) vertelde dat de ruggeprik niet goed gegaan is. Maar er was haast en ze moesten doorgaan. Ze vroegen of ik narcose en wou dit echt niet want dat betekent dat ik mijn zoontje niet zie! Ze gingen verder met de keizersnee. Auwwwww!!! Nee stop maar zei ik. Geef me maar narcose want dit is niet te verdragen. Mijn vriend moest even weg en ik ging onder narcose en weg was ik.

Om 23.41 uur is onze zoon Roshandy geboren. Helaas heb ik er niks van kunnen mee maken.

Om 1.30 uur in de nacht word ik wakker. Ik was zo blij! Al het pijn was weg en ik voelde me ineens goed!

Mijn vriend komt eraan lopen en ik vroeg meteen waar is hij? Hij liet mij een foto van ons zoontje zien. Zo schattig! En toen vertelde hij dat op het moment hij geboren werd hij geen adem haalde en ook nog eens gepoept had in het vruchtwater. Na 6 minuten is hij adem gaan halen. Dat ook nog eens erbij. Na een half uur was hij gelukkig helemaal bijgetrokken.

Nou jullie lezen het.... Een hele zware bevalling! Toen ik mijn zoontje zag leek het net alsof het nooit gebeurd is en was ik alleen maar happy!

Ons zoontje moest wel in de couveuse voor een aantal uur en is daarna naar de mediumcare gestuurd vanwege zijn slechte start. Op donderdagmiddag mocht ik eindelijk naar huis. A.s. zaterdag mag ons zoontje naar huis. Ik ben heel blij want dan kunnen we eindelijk genieten van ons gezinnetje!

Ik zal zorgen dat wanneer hij thuis is dat ik wat foto's zal plaatsen.

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, dat waardeer ik erg. Het gaat nu hartstikke goed met mij en de baby!