Urenlang last hebben van weeën en nauwelijks meer centimeters ontsluiting. Dat is heel frustrerend! Demi had niet gedacht dat haar bevalling zo lang zou duren. ‘Mijn bevalling duurde maar liefst 50 uur.’
“Om 1:00 uur de 21e van woensdag op donderdagnacht begonnen mijn weeën en die waren meteen al 1 minuut lang en om de 4 tot 6 minuten. Dit heeft de hele nacht zo aangehouden. ‘s Ochtends belde ik de verloskundige. Die kwam om 08:00 uur langs en toen had ik 1,5 centimeter ontsluiting. Niet heel erg denderend dus lekker thuis moest ik verder puffen. De weeën hielden aan en ik ben thuis nog maar wat dingen gaan doen voor zover dat lukte, want anders ging ik me er alleen maar te veel op focussen. Op dit punt waren de weeën ook nog goed op te vangen maar lekker was anders.”
Weeën
“Aan het eind van de middag kwam de verloskundige weer kijken, toen was ik slechts op 2 centimeter gekomen. Een beetje frustrerend was wel, maar op advies van de verloskundige nam ik voor het slapengaan een bad om de weeën iets af te laten zwakken en proberen te slapen. Dat slapen lukte uiteraard voor geen meter, want de weeën gingen vrolijk verder.
Vrijdagochtend kwam de verloskundige weer kijken en zat ik nog steeds maar op 2 centimeter, maar het was wel verder verweekt. Ik moest dus nog even volhouden. De weeën kwamen nog steeds om de 4 á 5 minuten en hielden een goede minuut aan en waren echt al geruime tijd een stuk pittiger geworden. Om 14:00 uur had ik weer een afspraak met de verloskundige, deze controle afspraak stond al en eigenwijs als ik was, zei ik dat we wel naar de praktijk zouden komen. Ik stapte met weeën de auto in en ben met manlief daarheen gereden.
Gestript
“Tot mijn grote frustratie zat ik nog steeds op 2 centimeter ontsluiting, maar ze kon me toen wel strippen. Van mij mocht het nu echt wel doorzetten of stoppen, want ik was kapot. Zo gezegd zo gedaan en daarmee had ze meteen naar de 4 centimeter ontsluiting geholpen.”
Wij gingen weer naar huis. De verloskundige verwachtte dat het nu zeker wel door zou gaan zetten, dus we wachtten het vol spanning af. De weeën werden toen snel flink krachtig en kwamen om de 2 á 3 minuten en duurden toen 1,5 minuut Rond 18:00 uur werd ik weer gebeld voor een controle… Helaas zat ik nog steeds op 4 centimeter.
Ik wilde toen erg graag naar het ziekenhuis voor een ruggenprik, omdat ik zo moe was, maar de verloskundige wilde dat ik nog even thuis in mijn bubbel bleef, omdat ik de weeën zo goed en ontspannen opving. Om 21:00 uur heb ik gebeld en gesmeekt of ik naar het ziekenhuis mocht. Ik was ook bang dat we anders te laat zouden zijn want deze lange, snelle en sterke weeën moesten toch wel wat doen dacht ik...”
Ziekenhuis
“Om 21:30 uur kwamen we aan in het ziekenhuis en ik werd meteen aan de monitor gelegd ter voorbereiding op de ruggenprik. Vlak daarna werd ik nog even getoucheerd: ik zat nog steeds op 4 centimeter.
Gelukkig mocht ik door voor de ruggenprik en om 22:30 uur werd deze gezet. Toen werd ik overgedragen aan het ziekenhuis en de verloskundige daar zei: ‘Als we toch A zeggen, zeggen we ook B, dus ik prik je vliezen door.’ Op dat moment was het 23:00 uur en zat ik op 5 centimeter. Eenmaal aangesloten aan alles, katheter geplaatst etc. zeiden ze dat ik lekker moest gaan slapen en dat ze over een paar uur weer gingen kijken, het was inmiddels 23:30 uur.”
Pijn
“Rond 00:00 uur kreeg ik verschrikkelijke pijn in m’n bekken en het voelde alsof mijn blaas op ontploffen stond. Ik drukte op het belletje voor de verpleegkundige, want ik was bang dat de katheter niet goed doorliep. Dat was gelukkige wel het geval. De verpleegkundige verplaatste de ballon een stukje, omdat ze dat dat de pijn zou verlichten. Dat hielp helaas niet dus na een kwartier drukte ik weer op de bel. Toen dacht ze aan een latex allergie. De katheter werd gehaald en vervangen voor een andere, inmiddels was het 00:45 uur. Maar de pijn bleef aanhouden. Om 01:00 uur drukte ik weer op het belletje, want het voelde echt niet goed. Het deed zoveel pijn. Toen stuurde ze de verloskundige langs en die zei een beetje denigrerend: ‘Je zal wel gewoon wat druk voelen van de ontsluiting, maar wil je dat ik even voel?’ Dat wilde ik en toen ze voelde, bleek dat ik al op 10 centimeter ontsluiting zat! Die laatste 5 centimeter waren blijkbaar heel snel gegaan. Ik was al bijna een uur persweeën aan het opvangen... Toen zei de verloskundige: ‘Nou, ga ze maar een uurtje opvangen anders ben je veel te lang aan het persen straks’.”
Eindelijk persen
“Om 01:30 uur heb ik echt jankend gesmeekt dat ik het niet meer volhield. Het deed zo’n pijn en het gaf zo’n druk... De baby moest er gewoon uit. Gelukkig zei ze: ‘Ik blijf hier totdat er een baby’tje is.’ Eindelijk mocht ik beginnen met persen. De ruggenprik werd meteen uitgezet. Ik had nog gevraagd of hij aan mocht blijven, omdat ik nog zo veel voelde en omdat mijn onderkant helemaal niet mee verdoofd was, maar dat mocht helaas niet.”
Ik begon op handen een knieën te persen maar al na drie persweeën wilde ze dat ik op mijn rug ging liggen, want ze wilde checken of het überhaupt wel opschoot. Anders zou ze weeënopwekkers gaan geven, want ze vond de pauze tussen mijn weeën te lang (ongeveer 2 á 3 minuten) duren. Ik ging op mijn rug liggen en perste voor mijn leven, want ik was als de dood voor die opwekkers. Ik vond het al zó pittig en had die pauze echt nodig om mezelf weer bij elkaar te rapen voor de volgende perswee. Gelukkig was ik volgens haar effectief aan het persen. Ik vroeg of ik heel eventjes pauze mocht nemen. En dat mocht gelukkig.
Al met al is toen binnen een uur na een perswee of 12 mijn zoon om 02:33 uur geboren met een mooie Apgar-score van 9. Hij was mooi roze, ging vlot huilen en op dat moment was ik zo alle pijn vergeten en op slag verliefd.”
Verloskundige
“Ook al was het een fijne verloskundige, ze was wel van de oude stempel. Ik had soms het gevoel dat ze tijdens mijn bevalling een beetje een aansteller vond vanwege haar opmerkingen. ‘Je kan nog geen 10 centimeter zijn’, ‘Je zal wel niet effectief genoeg persen’, ‘Geen herrie maken (als ik een soort oerkreun maakte), want dat is zonde van je energie’...
Dat was oprecht het enige wat ik erg jammer vond aan de hele beleving, maar gelukkig was ze daarbuiten echt wel lief en heel kundig. Ze was ook wel weer super lief met hechten; ze had me echt heel goed verdoofd van tevoren en heeft ze me ook supernetjes gehecht terwijl het een lastige scheur was.”
Fijne bevalling
“Rond 05:30 uur mochten we het ziekenhuis verlaten. Ondanks de pijn heb ik de volle 50 uur relaxed doorgemaakt en wist ik goed te ontspannen en mijn lichaam los te houden. Ik riep dan ook een paar uur na de bevalling al dat ik dit prima nog een keer zou kunnen doen.
Ik heb dus zeker een fijne bevalling gehad, alleen heel erg lang weeën gehad waardoor mijn energie tegen het einde echt verdwenen was. Eenmaal weer thuis was ook alle adrenaline verdwenen. Ik hoop dat een eventuele volgende bevalling ook zo mag verlopen, alleen wel een stukje korter graag!”
Jouw bevallingsverhaal delen?
Een thuisbevalling, een bevalling met complicaties of juist een zorgeloze bevalling, een bevalling met pijnstilling, een keizersnede, een bevalling van een meerling... Wil je ook jouw bevallingsverhaal delen? Graag! De redactie van BabyBytes is op zoek naar jouw bevallingsverhaal. Wil je je verhaal graag delen? Stuur jouw verhaal via dit formulier naar de redactie. Als je anoniem wilt blijven, kun je dat in het formulier aangeven. Wij zijn benieuwd!
Wil jij graag jouw verhaal over je bevalling, baby, vruchtbaarheidstraject of iets anders delen op BabyBytes? Dat kan via dit formulier. Wie weet staat jouw verhaal binnenkort (anoniem) op de site!
Reageer op dit artikel
reacties (0)