Nu is 2x mijn man daar wezen praten hij durft daar niet veel te zeggen. En schoonvader houdt voet bij stuk dat hij hier dan niet welkom is, als wij vragen dat ze alleen kunnen komen zonder het speciale kleinkind op de verjaardagen van onze kinderen en ons. Dit omdat onze kinderen er echt voor spek en bonen bij zitten en schoonvader de clown uithangt voor het bijzondere kleinkind. Heel de kamer moet naar hem kijken hoe goed hij alles doet voor dat kleinkind en zijn verhalen aanhoren over het kleinkind. Terwijl die van ons max 2 uurtjes in de maand hem zien, je kunt wel raden hoevaak het andere kleinkind er is bij hun. Zijn maar 3 dagen in het jaar dat we verjaardag vieren andere dagen zien we ze nooit hier. Omdat mijn man niks durft te zeggen en ik nu de boosdoener bent volgens schoonvader en moeder. Ze komt nu ook niet meer op dr ezoon zijn verjaardag en kleinkinderen. Wil ik toch aan mijn schoonmoeder een ouderwetse brief schrijven dit omdat het per mail veranderd kan worden door hun en alles weer verdraaid word en aan anderen laat lezen. Zouden jullie dit doen en uitleggen hoe ik het allemaal zie of alle roddels die schoonvader nu verspreidt die niet waar zijn laten rond bazuinen. ( hij leeft voor 1 kleinkind heeft die ook met die ruzie gezegd) Gun zo mijn kinderen ook een opa en oma van vaders kant. Maar na dit weet ik het niet meer. Vader wil wel 1x permaand 2 uurtjes nog steeds langs gaan, liefst met mij erbij, maar ik zeg nu laat rusten, misschien ooit of nooit meer. En dat vindt man lastig.
Vorige forum : Na 16 jaar getrouwd te zijn, en nooit welkom gevoeld bij schoonouders, voelde altijd dat er zeg maar "geacteerd" werd. Elke keer weer vragen ze iets over iets en dan denken we dit hebben we vorige keer al gezegd. Gesprekken gaan alleen over krantenkoppen zeg maar men vraagt niet hoe het met hun zoon gaat of kleinkinderen, zijn altijd van die standaard vragen. En je wordt altijd onderbroken of ze luisteren gewoon niet. Op verjaardagen heft hij het hoogste woord en vraagt veel aandacht van de rest vd visite. Hun eigen zoon durft niet zijn eigen mening te zeggen bang dat vooral zijn vader boos wordt. Dus vd week heb ik hoge woord eruit gegooid en iets gezegd over een ander kleinkind dat heel erg voort wordt getrokken, oké is een speciaal kind met achtergrond. Maar mijn kinderen staan niet op de 2e plek ver naar beneden. Valt die uit en jullie komen niet aan..... is alles voor me. Dus onze jaren lang vermoeden werd bevestigd, dit ook waar 1 kind van ons bij is. Toen ben ik boos weggelopen want hij leek wel een drama Queen eerste klas. Mijn man durft dan niks te zeggen. Savonds heeft die nog gebeld naar zijn vader maar die blijft bij zijn standpunt over dit onderwerp. Moet ik nu de handdoek in de ring gooien en vrede creëren? Mijn kinderen zijn heel anders vrijer bij mijn ouders dan bij zijn ouders daar zitten ze als we er zijn naast ons op de bank en bij andere opa en oma gaan ze zich zelf vermaken of helpen ze oma met de koffie gaan iets voor zich zelf doen. Wonen heel dicht bij maar wordt nooit gevraagd of spontaan iets met hun doen. Altijd alleen 1 middag in een hele vakantie, nou dat is niet veel op jaarbasis. Misschien zie ik ook hoe het anders kan zijn met mijn ouders. Mijn ouders krijgen nu ook schuld, ze hebben bij ons eerste kind toen naar vmbo ging een fiets gegeven. Bij tweede kind hebben ze dat weer gedaan. Nu zeggen ze dat dat in overleg met hun moest want hun wilde ook meedoen, ik denk jullie hadden ook je mond kunnen opentrekken en vragen of er nog wat ging gebeuren. Maar wat moet ik met schoonvader nu doen, laten gaan en doorgaan met mijn leven, man heeft moeilijk mee. Schoonvader is ook iemand die zijn vrouw in de grond trapt waar heel de familie bij is, dan denk ik het is je vrouw daar hoor je met liefde over te praten. Maar dat ligt dan wel weer aan mij. Sorry lang verhaal maar weet gewoon niet.
Waarom denk je dat er iets verandert door een brief? Als je schoonvader na zoveel jaar nog steeds zo met zijn vrouw omgaat, waarom zou hij dan liever gaan doen tegen zijn schoondochter? Dat jij je kinderen een opa en oma gunt, betekent niet dat ze verplicht aan een vervelende opa blootgesteld moeten worden... De man gaat niet veranderen. Helaas.
Geen brief schrijven. Is eenrichtingsverkeer, gaat niet helpen. En je schoonvader en moeder gaan niet veranderen. Het is wat jij er zelf mee doet. Contact van je man met je ouders kun je niet verbieden. Dat kun je niet doen. Die keus moet hijzelf maken.. wil hij de kids meenemen, kun je ook niet tegenhouden. Ik zou in jou situatie zelf de keus maken niet meer mee te gaan en het daarbij te laten. Kinder verjaardagen nodig je ze uit en dan is het klaar.
Een brief heeft nul nut, ze gaan het opvatten zoals zij het gaan doen. Het is verspilde energie, laat ze lekker de boel verdraaien, je hebt niet in de hand wat men over je zegt en denkt en verspreid. De moeder van mijn man heeft mij op Facebook door de stront gehaald, denkt toch niet dat ik haar enige aandacht geef. Mij maakt het echt niet uit wat ze over mij zegt of het klopt of niet, als de ander het aanneemt als waarheid is dat zo ik weet zelf toch beter. Nee ik kan er maar hard om lachen, het feit dat ze kapot gaat van verdriet dat ze haar kleinkinderen niet eens kent, maar voor de buitenwereld doet als of ze de perfecte oma/moeder is. Ik kan er maar heel hard om lachen dat je iemand zwart gaat maken om er zelf beter uit te komen. Nee sorry kan er geen minuut wakker van liggen.
Een brief gaat dit echt niet beter maken. Een brief ontvangen is eigenlijk heel erg vervelend, want het is eenrichtingsverkeer en maar het verhaal van 1 kant. De schrijver is z’n ei kwijt maar de lezer wordt er mee opgezadeld. Dus je krijgt als lezer een ‘klaagzang’ over je uitgestort zonder dat je kunt reageren en dat voelt al snel als een aanval. Hoe erg jij ook je best doet op de formulering. De reactie die je dan krijgt is een verdediging. En dan is het eerder olie op het vuur. Een brief vol verwijten (want daar komt het op neer) gaat geen begrip kweken. Een gesprek is altijd beter.
En dan niet een gesprek waarin jij hun vertelt wat ze niet goed doen. Dat is sowieso niet de weg om iemand in beweging te krijgen. Zeg nooit ‘jij doet..’ Dat lokt alleen maar verdediging uit. Geef aan wat iets met jou doet. Zeg ze dat het voor jou voelt alsof jouw kinderen minder voor ze betekenen, of zelfs niets voor ze betekenen. Dat je dat jammer vindt en zonde, omdat je het zo graag anders zou zien. Vanuit zo’n boodschap geef je hen de ruimte om aan te geven hoe zij het zien en kun je werken aan een oplossing. Hun verbieden het over het andere kleinkind te hebben of die mee te nemen vind ik vrij ver gaan. Het is niet leuk dat ze een duidelijke voorkeur hebben, maar zoiets kan bestaan naast de liefde voor jullie kinderen. Het verbieden maakt het alleen maar meer aanwezig. Het lost ook niets op, je wil dat ze uit zichzelf jullie kinderen aandacht geven.
Maar meer nog blijf ik bij wat ik onder je vorige topic heb geplaatst. Waarschijnlijk verandert er niks. Je kunt anderen niet veranderen, je kunt alleen veranderen hoe je er zelf in staat. Deze mensen zijn al een leven lang hoe ze zijn en de familie dynamiek is jarenlang ingesleten. Dat verandert niet omdat jij je er niet in thuis voelt. Bepaal voor jezelf hoe jij je er in wil bewegen. Overleg met je man hoe hij dat het liefste ziet. Beslis wat voor jullie goed voelt. Neem afstand als dat het antwoord is, of leg je er bij neer en bewaak je grenzen zonder de aanval te kiezen.
Wat wil je man? Het gaat immers om zijn ouders. Ik zou mij als schoondochter op de achtergrond houden. Wat ik zelf nooit doe is aandacht op de weegschaal leggen. Heb het idee dat jij dit wel doet.
Bedenk ook dat jouw brief jouw visie en dus jouw waarheid is. Je kan jouw waarheid opschrijven maar dat betekent niet dat als je schoonvader dit uiteindelijk leest, hij ineens jullie anders zal benaderen.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (5) Verversen