Onze prachtige, lieve dochter is op 24 juni geboren. Na de bevalling heb ik een ernstige fluxus gehad die niet ontdekt werd. Mijn bloeddruk werd heel laag, hartslag hoog en saturatie daalde naar 93 procent. Diverse artsen, zoals ic-arts, trauma-arta, 2 gynaecologen, cardioloog en nog meer zijn hard bezig geweest om de oorzaak te vinden. Volgens de gynaecoloog ben ik niet in levensgevaar geweest maar wel kritiek. Gelijk na alles is er medisch maatschappelijk werk aangeboden. Toen nog niet gedaan maar we hebben volgende week het eindgesprek dus wellicht dat ik het dan alsnog wil. Mijn vraag is dat ik merk dat ik vooral bang ben dat er wat met de baby gebeurd. Is dit een gevolg en wanneer wordt die angst wat minder?
Volgens mij is iedere ouder in meer of mindere mate bang dat hun kinderen iets slechts overkomt. Dat gaat toch nooit over? Mijn moeder appte mij een paar dagen geleden nog omdat er een natuurbrand bij het Gardameer was en wij daar op vakantie zijn. Wil ze toch weten of wij ok zijn. Ik weet niet hoe jouw angsten nu zich verhouden tegenover je andere kinderen toen zij baby waren? Een gesprek met een psycholoog is natuurlijk altijd goed.
Om eerlijk te zijn, had ik dit al een beetje verwacht na jouw verhaal over je bevalling.Heb ik bewust niets over gezegd, je zat nog met één been in de overleefstand en met je andere been op de roze wolk met je pasgeboren baby. Bovendien, voor hetzelfde geld had je er echt geen last van gekregen, mensen zijn nu eenmaal verschillend, ook in hoe ze omgaan met heftige gebeurtenissen. Daarom wilde ik je er niet al bij voorbaat voor waarschuwen. Tegelijkertijd: in de meeste gevallen gaat een ervaring als de jouwe mensen niet in de koude kleren zitten. Je hebt ervaren hoe kwetsbaar je kunt zijn, op een manier waar je nul invloed op hebt, het overkwam je. In alle vormen is geconfronteerd worden met fysiek en/of psychisch gevaar waar je geen invloed op kunt uitoefenen, meestal traumatisch voor mensen. Tel daarbij op dat het je overkwam op het moment dat je oerinstinct maximaal gericht was op het beschermen van je baby, en in plaats daarvan kon je niets, was je machteloos en viel je weg. Weliswaar was je in een ziekenhuis en was ook je baby in onze moderne maatschappij niet direct in levensgevaar toen jij wegviel, maar dat is iets wat je cognitieve brein wel weet, maar je lichaam en oerbrein staan van binnen nog steeds op standje oertijd en die weten dat niet. Je oerinstinct vertelt je dat je baby in gevaar is als jij haar niet beschermt, en jij was machteloos om iets te doen. Voor je oerbrein voelt dat alsof je baby praktisch al verloren is. Dat levert een diepe angst op in je lichaam en brein, soms onbewust, soms bewust.
Ik vind het daarom niet heel raar dat de angst en het trauma zich bij jou vertaalt naar angst dat er iets met de baby gebeurt. Je kan die angst niet helen door met je rationele brein tegen jezelf te zeggen dat er niets aan de hand was. Je getraumatiseerde oerbrein en oer-moederiinstinct hebben het nodig om erkend te worden in hoe hulpeloos en machteloos ze zich gevoeld hebben om de baby te beschermen, hoe naar het was om het gevoel te hebben dat de baby ten dode opgeschreven was ‘omdat jij haar niet kon beschermen.’ En ook dat je machteloos was om jezelf te beschermen. Misschien was je niet echt in levensgevaar, maar wat je oerbrein betreft hebben zowel je baby als jij de dood in de ogen gekeken en was er niets dat jij eraan kon doen. Dat is trauma. Nogmaals, je baby was niet echt in gevaar en volgens je arts was jij dat ook niet, maar in dit geval zit je rationele brein je in de weg. Dat je kunt bedenken dat het niet echt gevaarlijk was, maakt dat je minder makkelijk aanvoelt waar het trauma nou inzit, in plaats van te voelen hoe eng het was, redeneer je het weg, en andere doet een arts het wel voor je. Dat lijk ik zelfs terug te lezen in je verhaal, je klinkt bijna gefrustreerd dat de arts niet erkent dat je in levensgevaar bent geweest. Het is goed om te beseffen dat je dat wat je lichaam en oerbrein betreft wél was, zelfs als je het medisch gezien niet was.
Oerbrein-trauma is nauwelijks op te lossen met ‘praat-therapie’ (cognitieve gedragstherapie), maar bijvoorbeeld wel heel goed met EMDR. Na de traumatische zwangerschap en geboorte van mijn oudste (waarbij hij en ik 95% kans hadden om te overlijden, waar ik ook geen invloed op had), werden de angsten bij mij erger ipv dat ze weg gingen. Ik durfde mijn kind nog geen 2 minuten alleen te laten en bij de gedachten aan opvang liep ik al rood aan, kreeg zweetdruppels op mijn voorhoofd en neus en werd superangstig. Met al mijn koppigheid en doorzettingsvermogen en geduld kreeg ik dat niet weg bij mezelf. Uiteindelijk gekozen voor EMDR bij een gecertificeerde GZ-psycholoog en daar was ik binnen een paar sessies van mijn angsten en het trauma af. Ik weet het nog wel, maar ik heb er geen last meer van, de intense emotionele lading is eraf. Daarna kon ik weer normaal functioneren.
Gezien wat jij hebt meegemaakt verwacht ik niet dat het vanzelf weer overwaait, al kan dat natuurlijk wel. Mocht je kiezen voor ondersteuning in de vorm van therapie bij een psycholoog, besef dan dat er vaak lange wachtlijsten zijn, 3-6 maanden of meer zijn dan geen uitzondering, afhankelijk van waar je naartoe gaat. Het kan geen kwaad om je alvast aan te melden, je kan je later altijd weer afmelden als blijkt dat je het toch niet nodig hebt.
Sterkte meis!
P.S. Ik heb dit geschreven zonder bril, mochten er rare spelfouten in staan. Die zie ik niet. 🫣🙈❤️
Je kunt altijd nog aangeven toch begeleiding te willen. Hier ook een traumatische bevalling meegemaakt, erna werd ook advies voor psychologische begeleiding geboden. Eerst dacht ik nee joh gaat prima geen behoefte aan. Maar tijdens het eindgesprek toch nog in gang gezet. Inmiddels alweer ruim 7 jaar geleden, maar heel veel baat bij gehad.
Heb ook een bloeding gehad bloedtransfusie s plasma nieren die niet meer goed werkte en bijna ic.
Weet dat ik daarna maanden paniek aanvallen had. En heel veel had met de kinderen te maken bang dat er wat gebeurde.stuiterde echt overal op. Het is uiteindelijk weer over gegaan. Dus ik denk echt dat het daar door komt. Neem rust praat met je partner of vriendinnen.
Gefeliciteerd met je dochter. En wat een heftige ervaring. Mijn kijk erop als GZ-psycholoog: verhoogd bewustzijn van mogelijke gevaren voor jezelf of anderen is ook een symptoom van PTSS. Al heb je het misschien niet bewust als zo schokkend ervaren, liep het opeens anders dan verwacht en dat is iets dat verwerkt moet worden in je beeld van hoe het leven gaat (zoals charliecharlie ook al schreef). Bezorgdheid om je baby kan ook komen doordat de onverwerkte gebeurtenis als het ware in je hersenen nog actueel is, waardoor je nog steeds in een soort alerte toestand bent. Ik heb zelf een trauma van mijn laatste bevalling gehad en had veel last van het symptoom van overbezorgdheid/alertheid voor gevaar, maar nog niet in de gaten dat het PTSS was. Toen kwam bij EMDR veel verdriet los en viel de spanning al snel van me af. Ik zou je van harte aanraden te onderzoeken of je baat zou hebben bij EMDR. Ik ben zelf heel blij dat ik niet langer heb gewacht en het nare ‘rouwrandje’ rond mijn zoontje verdween toen hij 6 maanden was waardoor ik meer van hem kon genieten. Je mag me een PB sturen als je wil. Ik heb ook nog een vragenlijst om in te schatten of je meer PTSS-symptomen hebt. In elk geval sterkte!
Hè wat naar voor je, en ja dit roept herkenning op. Hier een soortgelijke situatie meegemaakt. Bij mij kwam de angst maanden later pas. Toen zelf veel gedaan aan meditatie/ wandelingen/ rustmomentjes. Uiteindelijk hulp gehad om trauma te verwerken ( met super resultaat) Mag altijd PB doen
Kan het misschien te maken hebben met de ervaring van totaal verlies van controle over situatie? Klinkt heftig wat je hebt gehad. Over het algemeen hebben mensen (zeker in huidige tijd met medische zorg etc) volgens mij vertrouwen dat alles wel goed komt. Als je dan de ervaring hebt dat het echt helemaal mis was, is dat vertrouwen wel geschaad. Gelukkig zelf niet meegemaakt op dit niveau, trouwens.
Klopt. Ik heb er totaal niet over nagedacht dat de bevalling of daarna niet goed zou gaan. Juist omdat het drie keer eerder wel goed was gegaan. In de chaos heb ik de artsen ook gevraagd of ik dood zou gaan. Daar werd geen antwoord op gegeven en daarnaast heb ik drie uur gemist van mijn dochter.
Wat een nare ervaring. Hier ook trauma na de bevalling gekregen.
Voor mij hielp het om het gevoel te onderzoeken. Dus waar ben je dan specifiek bang voor. Welke film speelt er in je hoofd af. Ik kon daardoor de punten aan elkaar knopen. Als het logisch klinkt. En daarna heeft therapie goed geholpen het te verbeteren. Maar het zal altijd bij me blijven op een manier.
Je mag me gerust een PB doen mocht je vragen hebben.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (10) Verversen