Mijn peuter is nu ruim 3 jaar en ik vind het een heerlijk leuk joch en heb op zich weinig problemen, maar soms... Hij doet precies waar hij zelf zin in heeft. Er is geen pijl op te trekken of hij wel of niet eet, behalve enkele gerechten zijn altijd een succes. Hij is op de opvang helemaal zindelijk, soms geen enkel ongelukje maar thuis plast en poept hij volgens mij expres op de grond en in z'n broek waardoor hij na een half jaar nog in de luiers zit. De opvang noemt hem soms Standvastig maar verder gaat alles prima. Ik zit met ook met hem op peuterzwemmen en daar maakt hij het echt bont (nog erger als bij peutergym). In groep 2 (2jaar) ging het redelijk goed maar nu groep 3 (3jaar) doet hij helemaal niet mee met de les, behalve als het hem goed uitkomt. Ik vind het vrij nutteloos zo. Als hij het makkelijk vindt vind hij het prima om mee te doen. Maar sommige dingen zoals rugzwemmen moet hij oefenen. Andere kindjes proberen het maar hij haakt compleet af. Gaat van glijbaan, draaft z'n zin door en met beetje pech gaat dat hele les door. En heb veel pech laatste tijd. Ik ben nu van plan om hiermee te stoppen. De juf geeft aan dat veel kindjes graag doen waar ze zelf zin in hebben maar hij heeft dit echt erger en ze gaat bespreken wat handig is. Tijdens omkleden rent hij vaak het kleedhok uit en ben hem regelmatig kwijt. Hij sluit zichzelf ook op in een kleedhok en heeft de grootste pret. Netjes bij mama blijven is er zelden bij en als ik niet oppas verdwijnt hij echt uit zicht. Ik ben misschien erg lief voor hem en hij mag heel veel maar hij krijgt weldegelijk vaak te horen wat niet mag. En als ik hem in zwembad eindelijk heb nadat hij bij omkleden wegloopt gaat ie lekker de hoek in. Herkent iemand dit? Wat kan ik ertegen doen? Hoe krijg ik z'n gedrag weer in het gareel? Af en toen heb ik het idee dat ik rijp ben voor nanny Jo... Bij andere mensen is hij trouwens vaak een engeltje en ook speelt hij erg leuk met andere kindjes.
Als ik dit lees, vraag ik me af: voor wie zwem je eigenlijk? Hij heeft duidelijk geen zin in de les. Lekker laten en af en toe vrij zwemmen met m. Peuterzwemmen is een manier om samen leuke dingen te doen; geen doel op zich.
Hij komt op mij ook overprikkeld over, te dicht op z'n huid met onduidelijke kaders. Stel een klein aantal logische, duidelijke regels en grenzen. (Want gevaarlijk of wat dan ook). Volg die consequent, geef m voor de rest veel ruimte om z'n eigen gang te gaan. En laat m maar lekker foutjes maken binnen die ruimte.
Wb zindelijkheid... een kind laat zich niet dwingen zindelijk te worden. Hij heeft je daar, jij frustreert je en hij heeft de controle. Hij checkt voortdurend of hij die nog heeft, maar hij wil eigenlijk gewoon kaders. Ik zou bij expres ernaast plassen/poepen op dat moment negeren. Gewoon opruimen, klaar. Wel op een neutraal moment met hem bespreken dat hij een grote knul is en je verwacht dat hij in de wc plast. Dat een ongelukje niet erg is, maar mama het wel jammer vindt als hij expres naast de wc plast. Dan moet mama opruimen en in die tijd hadden we ook n boekje kunnen lezen. Jij moet daarin regie terugpakken en dat doe je door winst niet meer te bevestigen (door aandacht aan te schenken, boos worden etc). En als hij dan wel op de wc plast, "fijn dat je op de wc hebt geplast, zullen we nu een boekje lezen?" Niet te groot maken, maar hem wel het voordeel ervan laten ervaren.
Elk kind is anders. Mijn jongen werkt een beloningssyteem. Natuurlijk alleen bij issues. Zo mocht hij in ruil voor zn speen ( waar hij verzot op was!) een kadootje uitzoeken. Ik wist dat dingen als " op de post doen voor arme kindjes" of " het is nu voor babys, zullen we hem aan babys geven" werkt niet. Bij mn dochter zou de laatste wel werken. Ik denk idd ook consequent zijn. Mn buurvrouw vindt ook dat ze consequent is en streng maar daar hebben dan een andere visie op. Als dat kins verdrietig of nijdig door straf is gaat ze hem ondanks straf troosten en soort excuses maken tegen het kind en mij. Jij trekt als moeder de lijn. Bedenk consequenties die je ook echt gaat doen. Zeg je anders gaan we niet zwemmen maar in je achterhoofd weet je dat je dit niet kunt doen, dan werkt het niet. Mijn zoon komt 9/10 keer direct omdat ik in een veilige omgeving heb gezegd als je niet komt dan ga ik, ik ook echt ga. Je moet wel je momenten kiezen want het kan natuurlijk heeeeel vaak niet. Mn dochter zegt echter gewoon doeg! Als ik dit doe. Zoek dus wat werkt houd je eraan en denk eraan, regels geven is ook liefde
Ik vind de peuterpuberteit zo'n moeilijke fase:( soms weet je gewoon als moeder niet meer waar je het zoeken moet. De enige troost is dat het een fase is....veel sterkte en zoek hulp als je die nodig hebt, niks mis mee.
Oei. Ik denk dat ie gewoon een loopje met je neemt. En wanneer dat 1 keer lukt, probeert ie dat nog eens. Wanneer het niet bestraft wordt gaat het steeds verder. Ik zou bij zulk gedrag bij het zwembad mn kind onder de arm nemen en naar huis gaan. Is niet leuk, maar het maakt duidelijk wanneer hij zich daar niet gedraagt, dat hij daar niet kan zijn. Je grenzen strakker houden. 1 x waarschuwen, 2 e keer in de hoek, 3e keer rigoureuze maatregelen dus naar huis. Uit het zicht weglopen is sowieso iets waar ik echt boos om word. Het is voor hem een uitdaging, maar kan gevaarlijke situaties geven.
Dat poepen is lastiger. Op een gegeven moment zou ik zeggen dat wanneer hij in zn goeie kleren blijft poepen, dat de broeken dan op een gegeven moment op zijn, en hij dus in zn pyjama naar buiten zal moeten. (ook echt een keer doen) Hou wel in de gaten of hij het echt expres doet, of dat er een onderliggend probleem is wat betreft poepen. Dat ie het op de opvang niet doet is daar geen garantie voor. Misschien hoeft hij om die tijd simpelweg nooit te poepen.
Goed plan om tijdens de les ook hem eruit in een hoek te zetten tot hij luistert. Want ik denk dat hij dan al bij zou kunnen draaien. Direct naar huis gaan vind ik zelf ook een heel gedoe, douchen omkleden en alles voor 10 minuten zwemmen waar je voor betaalt is ook weer zo zonde. Overigens blijf ik na afloop een kwartiertje en mag hij zelf spelen, ik heb laatst wel gezegd, jij hebt genoeg gespeeld we gaan nu naar huis, en toen was hij ook echt niet blij kan ik zeggen. Vervolgens moet ik steeds zn arm vasthouden bij het douchen anders is hij weg, ontzettend vermoeiend elke keer!
Vroeger ging ik trouwens achter hem aan hollen en bleef hij in zicht. Maar sinds ik zwanger ben doe ik dat niet meer, geen energie voor en voelt niet goed dus hij verdwijnt regelmatig uit zicht, in supermarkt, op de opvang als we naar huis gaan, in zwembad, noem maar op. Bij bloedprikken tijd geleden ging hij doodleuk de etage af en met de liften spelen. Ik hoopte dat iemand wat had opgemerkt en gelukkig wist iemand me te vertellen dat hij beneden was en in de lift
Ik denk dat jouw zoon een standvastige moeder nodig heeft die zeker is van haar zaak en daardoor hem duidelijkheid en leiding kan geven. Neem het heft in handen en wacht niet af wat hij wil. Ik denk dat dat hem rust gaat geven.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (8) Verversen