Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel me ontzettend klote. Een tijdje geleden raakte ik aan de praat met de man van een vriendin. We bleken een goede klik te hebben en kregen steeds meer contact.. Op dat moment zaten we allebei niet goed in onze eigen relatie. Mijn intentie was vooral om er voor hem te zijn en hem een luisterend oor te bieden. Misschien was dat naïef, maar ik dacht oprecht dat ik hem daarmee kon helpen en dat het uiteindelijk misschien zelfs goed zou kunnen zijn voor hem en mijn vriendin.
Helaas is het allemaal anders gelopen. Er ontstonden gevoelens tussen ons en het werd daardoor erg ingewikkeld. We wisten dat dit niet goed was en besloten daarom ons contact te beëindigen, juist omdat we allebei voor onze eigen relatie wilden kiezen.
Na een periode zonder contact kwamen we elkaar weer tegen op een feestje. We raakten opnieuw aan de praat, hadden allebei te veel gedronken en uiteindelijk hebben we gezoend. Dat was absoluut niet de bedoeling en het is iets waar ik ontzettend veel spijt van heb. Helaas kunnen we het niet meer terugdraaien.
Daarna hebben we onze partners verteld wat er was gebeurd. Natuurlijk zijn ze ontzettend boos en verdrietig. Ik heb mijn excuses aangeboden aan mijn vriendin, maar zij heeft niet gereageerd op mijn appjes en sindsdien hebben we elkaar niet meer gesproken. Het is inmiddels een halfjaar geleden.
Wat mij erg pijn doet, is dat zij mij nu ziet als iemand die bewust achter haar man aan is gegaan en haar relatie kapot heeft willen maken. Dat voelt ontzettend pijnlijk, omdat dat nooit mijn intentie is geweest. Het contact is begonnen vanuit oprechte, goede bedoelingen, maar ik heb uiteindelijk wel grenzen laten vervagen en daarmee een enorme fout gemaakt. Daar neem ik volledig verantwoordelijkheid voor.
Ik begrijp dat zij boos is en dat ze tijd en afstand nodig heeft. Tegelijkertijd vind ik het ontzettend moeilijk om te accepteren dat iemand die belangrijk voor me was, mij nu alleen nog maar door deze fout ziet. Ik loop hier inmiddels al maanden mee rond en heb er ontzettend veel verdriet van en weet soms niet meer wat ik ermee aan moet.
De afgelopen tijd heb ik het maar laten rusten. Ik wil haar niet verder onder druk zetten en respecteer dat ze mij op dit moment niet wil zien of spreken. Maar ergens vraag ik me ook af: geef ik hiermee onze vriendschap te gemakkelijk op?
Ik post dit vooral om het even van me af te schrijven.. weet zelf heel goed dat ik een grote fout heb gemaakt en voel me daar al ontzettend schuldig en verdrietig over. Ik zoek daarom geen beschuldigingen of veroordelingen. Die heb ik mezelf de afgelopen maanden al vaak genoeg gegeven 😣
Tja, ik denk dat je het maar hebt te accepteren. Ze vertrouwt je niet meer. Goeie intenties of niet..
Je zou dr nog een brief kunnen sturen, met daarin de vraag of ze er voor open staat om een keer 1 op 1 te praten. Maar ga aub niet in de slachtofferrol zitten. Tuurlijk kun je je emoties uiten maar niet zeggen: je ziet me nu alleen als deze fout. Waarschijnlijk omdat ze je zo hoog had zitten doet dit haar zoveel pijn en trekt ze je niet..
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (1) Verversen