Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel me ontzettend klote. Een tijdje geleden raakte ik aan de praat met de man van een vriendin. We bleken een goede klik te hebben en kregen steeds meer contact.. Op dat moment zaten we allebei niet goed in onze eigen relatie. Mijn intentie was vooral om er voor hem te zijn en hem een luisterend oor te bieden. Misschien was dat naïef, maar ik dacht oprecht dat ik hem daarmee kon helpen en dat het uiteindelijk misschien zelfs goed zou kunnen zijn voor hem en mijn vriendin.
Helaas is het allemaal anders gelopen. Er ontstonden gevoelens tussen ons en het werd daardoor erg ingewikkeld. We wisten dat dit niet goed was en besloten daarom ons contact te beëindigen, juist omdat we allebei voor onze eigen relatie wilden kiezen.
Na een periode zonder contact kwamen we elkaar weer tegen op een feestje. We raakten opnieuw aan de praat, hadden allebei te veel gedronken en uiteindelijk hebben we gezoend. Dat was absoluut niet de bedoeling en het is iets waar ik ontzettend veel spijt van heb. Helaas kunnen we het niet meer terugdraaien.
Daarna hebben we onze partners verteld wat er was gebeurd. Natuurlijk zijn ze ontzettend boos en verdrietig. Ik heb mijn excuses aangeboden aan mijn vriendin, maar zij heeft niet gereageerd op mijn appjes en sindsdien hebben we elkaar niet meer gesproken. Het is inmiddels een halfjaar geleden.
Wat mij erg pijn doet, is dat zij mij nu ziet als iemand die bewust achter haar man aan is gegaan en haar relatie kapot heeft willen maken. Dat voelt ontzettend pijnlijk, omdat dat nooit mijn intentie is geweest. Het contact is begonnen vanuit oprechte, goede bedoelingen, maar ik heb uiteindelijk wel grenzen laten vervagen en daarmee een enorme fout gemaakt. Daar neem ik volledig verantwoordelijkheid voor.
Ik begrijp dat zij boos is en dat ze tijd en afstand nodig heeft. Tegelijkertijd vind ik het ontzettend moeilijk om te accepteren dat iemand die belangrijk voor me was, mij nu alleen nog maar door deze fout ziet. Ik loop hier inmiddels al maanden mee rond en heb er ontzettend veel verdriet van en weet soms niet meer wat ik ermee aan moet.
De afgelopen tijd heb ik het maar laten rusten. Ik wil haar niet verder onder druk zetten en respecteer dat ze mij op dit moment niet wil zien of spreken. Maar ergens vraag ik me ook af: geef ik hiermee onze vriendschap te gemakkelijk op?
Ik post dit vooral om het even van me af te schrijven.. weet zelf heel goed dat ik een grote fout heb gemaakt en voel me daar al ontzettend schuldig en verdrietig over. Ik zoek daarom geen beschuldigingen of veroordelingen. Die heb ik mezelf de afgelopen maanden al vaak genoeg gegeven 😣
Ik zit zelf aan de 'andere kant' en nee, dit is niet te herstellen. Je hebt haar dubbel bedrogen: als vrouw én als vriendin. Je hebt haar diep gekwetst en zij zal zich nooit meer open kunnen stellen naar jou. Dus einde vriendschap, want de basis van iedere relatie (dus ook vriendschappelijke) is vertrouwen.
Nee, je hebt geen keuze meer mbt deze vriendschap. Dit is de consequentie van je handelen. Ik zou de vriendin die met mijn man zou zoenen ook niet meer hoeven zien. Je hebt in deze niets meer te willen vermoed ik, accepteer dat en focus op je eigen eigen relatie.
Hoe je vriendin zich voelt en zich gedraagt is haar goed recht. Waar je wel iets mee kunt is je eigen gevoel en hoe je op dit moment over jezelf denkt. Misschien is het fijn om psychologische begeleiding te zoeken? Daar kun je ook je verhaal kwijt en erover praten.
Ik zou me vooral focussen op je eigen relatie. Hoe heeft jouw eigen partner dit opgepakt en hoe heeft het überhaupt zover kunnen komen? Misschien is zij ook nog wel bezig met de scherven op ruimen die jij en haar man hebben veroorzaakt.. zoiets gaat niet over een nacht ijs.. het is verraad van twee mensen die het meest dichtbij stonden. Ga er maar vanuit dat zij de vriendschap heeft beëindigd, en terecht want ik zou ook niet het risico willen lopen dat mijn man de vrouw voor wie hij eens gevallen is, zou blijven zien. Dat je zelfs nog de drank als boosdoener aanwijst geruigd niet echt van respect. Je hebt spijt en berouw. Spijt heb je als je vooral gefocust bent op de consequenties van dat gene wat je hebt gedaan. Je wilde niet dat de vriendschap eindigde naar je vindt dat het ergste... berouw is spijt om wat je gedaan hebt.. en dat je de consequenties hiervan aanvaardt en jij jezelf niet rot voelt omdat je een vriendin minder hebt, maar rot voelt om wat je haar en je eigen man hebt aangedaan.
Of een ander je vergeeft daar heb je geen invloed op. Zorg in elk geval dat jij jezelf vergeeft van je eigen falen. Je weet nu hoe het niet moet en dat is een les die je hier uit kunt trekken. Een harde les, maar stop met zelfmedelijden.
Heel eerlijk: door met haar man intensief contact te hebben gehad, wederzijds gevoelens waren en uiteindelijk hebben gezoend, daarmee heb je zelf de vriendschap op het spel gezet. Daarnaast zou ik afscheid nemen van de vriendschap wanneer mijn vriendin dit zou hebben gedaan. Ook al bood ze haar excuses aan, ik zou er niet naar kunnen luisteren. Jij en die man hebben samen dit gedaan. Sommige keuzes hebben zware en vervelende gevolgen, dit is er eentje van. Je hebt je vriendschap verspeelt en moet nu dealen met de gevolgen ervan. Ik denk dat je beter kunt gaan accepteren en verwachten dat ze niet meer gaat reageren. Pak je leven weer op. Blijf hierin niet hangen want het gaat niks meer brengen. Heb je nog contact met die andere man? En hoe is het met je eigen relatie? Misschien kun je beter nadenken waarom dit vanuit jou zo is gegaan. En werken aan je eigen toekomst op relatiegebied. Dingen ontstaan en gebeuren niet zomaar. Je hebt iets gevoeld wat heel lang thuis misschien niet meer zo was. Zoek dat uit en blijf niet meer hangen in deze vriendschap want die komt niet meer terug. Laat je vriendin gaan en verwacht niks meer. Maar ik begrijp haar wel dat ze niks meer laat horen.
Zoals een barst in een prachtige vaas is er ook hier iets kapot gemaakt. Schrijf haar een brief met oprechte excuses en laat het aan haar over of zij de vriendschap weer wil oppakken.
Het is niet leuk, maar dit kan de consequentie zijn van hoe jij met hem omging, en hij met jou: jullie zochten allebei meer contact dan gezond was. En nu moet jij op de blaren zitten. Probeer dat te accepteren. Laat je oude vriendin los. Dat verdient ze.
Als zij veel contact met jouw man had gehad "om hem te helpen met jullie relatieproblemen", was dat net zo goed grensoverschrijdend geweest. Leer ervan voor de toekomst en probeer niet andermans relatieproblemen op te lossen. Focus liever op je eigen relatie.
Ik struikel over het feit dat je excuses aanbiedt via de app. Dat is in mijn optiek een absolute no go. Ik zou ook niet reageren. Daarbij is het vertrouwen beschadigd. Dat fix je niet zomaar. Laat haar los.
Je bent ook bewust achter haar man aan gegaan. Een weldenkend persoon weet vanaf het begin van jullie contact al dat dit niet zo hoort, en je bent er bewust mee door gegaan. Dus ja ik snap jouw vriendin 1000%. Wat had je andersom gedaan? Hoe zie je een vriendschap met haar nog voor je? Die gevoelens voor haar man zijn vast ook niet ineens met de noorderzon vertrokken.
Dit zijn de logische consequenties van je eigen keuze, en die zul je moeten dragen. Je gedraagt je nu alsof jij het slachtoffer bent.
Even los van alles wat al gezegd is: Zelfs al vergeeft ze je, waarom zou ze de vriendschap weer actief gaan opbouwen. Je spreekt erover dat jullie beide verliefd waren. Ik zou nooit het risico nemen dat die verliefdheid weer opflakkert door weer actief contact te zoeken en mijn man zo ook opnieuw met jou in contact te brengen. Het is ook een vechten van haar voor háár man en relatie. Lijkt me alleen maar logisch.
Je intentie was in het begin niet zo, maar jullie hebben niet voor niets het contact verbroken. Dingen gebeuren maar je dient er well
verantwoordelijkheid voor te nemen. Iedere actie die je maakt heeft een consequentie en dit is er eentje van. Alles wat dit met je doet heb je zelf veroorzaakt bewust of niet, je blijft hangen in zelf medelijden. Jullie hebben samen jij en die man de keuze zelf gemaakt toen der tijd beindigd of niet. Zij hoeft jouw ongemak niet weg te nemen of jou te begrijpen, haar kant van verhaal is dat jij, de persoon die ze vertrouwde haar vertrouwen heeft beschaamd. Niet door een keer zoenen nee door langdurig contact. Ze heeft haar grens getrokken en dat moet je respecteren. En stop met het willen overbrengen waarom je welke keuzes hebt gemaakt het is puur je eigen ongemak kwijt willen. Want door als ze naar je luistert dan zou jij dit gevoel niet hebben, maar dit is iets wat jij zelf moet verdragen. Ze heeft terecht gehandeld want als je een vriendin was geweest had je het nooit zo ver in eerste instantie laten komen. Haar direct verteld van we hebben contact, ik bleek wat te voelen heb het afgekapt. Je hebt zelf heel veel stappen overgeslagen en zij hoeft jouw ongemak over de situatie niwt te begrijpen noch toegelaten is je eigen stuk
Dus laat het voor wat het is, juist haar wens respecteren is respect naar haar toe. Anders ben je alleen maar met je zelf bezig, wat heb ik nodig want ik wil het uitleggen etc. Nee je bent fout geweest, je hebt spijt, vriendschap is klaar, en beide jullie eigen leven. Respecteer haar keuze en ga zelf een manier zoeken hoe je dit een plekje kan geven, als ze contact had gewild had je dit al gehoord.
____________
Misschien geeft dit meer duidelijkheid voor jezelf om verder te gaan en het een plek te geven!
-> Berouw: “Ik heb iets gedaan wat jou pijn heeft gedaan. Dat vind ik oprecht erg.”
-> Behoefte aan vergeving: “Ik kan mezelf pas weer goed voelen als jij mij vergeeft en begrijpt.”
Omdat schuldgevoel heel ongemakkelijk is. Als iemand werkelijk beseft dat ze een grens heeft overschreden, kan dat leiden tot schaamte, verdriet, angst en machteloosheid.
Wanneer de ander vervolgens zegt: “Ik begrijp het, ik vergeef je”, komt er enorme opluchting. De schuld wordt als het ware tijdelijk weggenomen.
Maar daarmee ontstaat een probleem: de persoon leert niet noodzakelijk om zelf verantwoordelijkheid te dragen voor wat ze heeft gedaan. Ze heeft de ander nodig om haar schuldgevoel te reguleren.
En waarom kan iemand niet accepteren dat de ander geen contact meer wil?
Omdat dat betekent dat ze met iets moet leven wat ze niet kan repareren.
Je kunt namelijk drie dingen uit elkaar halen:
1. Je hebt spijt.
Dat heb je zelf in de hand.
2. Je biedt excuses aan en probeert verantwoordelijkheid te nemen.
Ook dat heb je zelf in de hand.
3. De ander vergeeft je, wil naar je luisteren of wil de vriendschap herstellen.
Dat heb je niet in de hand.
Een volwassen vorm van verantwoordelijkheid is uiteindelijk:
“Ik heb iets verkeerd gedaan. Ik heb mijn excuses aangeboden. Ik begrijp dat jij afstand wilt. Dat doet pijn, maar ik respecteer jouw keuze. Ik zal moeten leren leven met het feit dat ik dit niet meer kan herstellen.”
Dat is ontzettend moeilijk, maar juist dát is het verschil tussen schuldgevoel willen kwijtraken en daadwerkelijk verantwoordelijkheid nemen.
Er zit nog iets belangrijks achter
Soms lijkt iemand heel erg bezig met de gevoelens van degene die ze heeft gekwetst, terwijl ze in werkelijkheid vooral bezig is met haar eigen schuldgevoel.
Bijvoorbeeld:
“Waarom wil ze niet met me praten? Ik heb toch mijn excuses aangeboden? Ik voel me hier zo slecht door.”
Dat klinkt alsof het om de pijn van de ander gaat, maar het zwaartepunt ligt eigenlijk bij: “Ik voel me slecht en ik wil dat jij iets doet waardoor ik me beter voel.”
Dat hoeft niet bewust egoïstisch te zijn. Het kan voortkomen uit angst, schaamte of een sterke behoefte aan bevestiging. Maar het effect op de ander kan alsnog hetzelfde zijn: de persoon die gekwetst is krijgt opnieuw de taak om degene die haar gekwetst heeft gerust te stellen.
En dat hoeft zij helemaal niet te doen.
De diepste vorm van zelfvergeving
Zelfvergeving betekent niet:
“Het geeft niet wat ik heb gedaan.”
Het betekent eerder:
“Het was verkeerd. Ik accepteer dat ik dat gedaan heb. Ik accepteer dat het gevolgen heeft gehad. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik hoef mezelf daarvoor niet eindeloos te straffen, maar ik neem de les wel mee en verander mijn gedrag.”
Daarbij kan iemand uiteindelijk vrede vinden zonder dat de ander haar die vrede geeft.
En misschien is dat precies de les in zo’n situatie: je kunt oprecht spijt hebben en tóch niet vergeven worden. Je kunt een goed mens willen zijn en tóch iets onvergeeflijks voor iemand anders hebben gedaan. En je kunt verantwoordelijkheid nemen zonder dat je daarvoor opnieuw toegang tot die persoon krijgt.
Dat laatste is vaak het moeilijkste om te accepteren.
Goed dat je er eerlijk over bent geweest, maar ik zou wel de keuze van je vriendin accepteren als zij geen contact meer wil. Persoonlijk zou ik ook geen contact meer willen. En zelfs al vergeeft ze je, de vriendschap zal nooit meer worden wat het was.
Je zou der een brief kunnen sturen. Aleen als mij zou overkomen was wel voorbij die vriendschap.Je had goese bedoelingen maar luisterend oor bieden aan de partner van je vriendin was al te ver. Ben bang dat je dit moet accepteren Dat de vriendschap voorbij is.
Dit is heel hard maar je hebt iets kapot gemaakt dat misschien niet meer te herstellen en is en daar zal je het mee moeten doen.
Je heb onderweg veel kansen gehad om dit niet uit de hand te laten lopen. Ondanks naïviteit en goede bedoelingen heb je keuzes gemaakt die haar leven en jullie band overhoop gegooid hebben. Verliefd worden kan je overkomen, maar wat je er mee doet, dat is een keuze. Je hebt een grens overschreden en haar vertrouwen beschadigd. Zowel met het praten, het opzoeken en het zoenen. Je hebt je daarmee lange tijd met 1 been over die grens begeven tot je er helemaal overheen sprong. Het is niet zo dat je als goede vriendin genoeg credits opbouwt om daar tegenop te wegen ofzo, dat ze daarom open zou moeten staan voor jouw kant van het verhaal. Ik snap haar heel goed en geloof zelfs dat dit nooit meer (helemaal) goed komt. Zo’n vertrouwensbreuk is groot.
Dat jij het vervelend vindt dat zij hier misschien een andere invulling aan geeft dan jij, of alleen nog jouw fout ziet/voelt, is wel een beetje een ‘jouw-probleem’. Zij hoeft jouw rotgevoel of schuldgevoel niet beter te maken. En het is, zeker vanuit haar bekeken, een beetje te laat om nu met haar gevoel bezig te zijn.
Je kunt niks anders doen dan afwachten en de deur open houden. Maar ik zou er vanuit gaan dat je de vriendschap verspeeld hebt.
Ja ik snap haar gedachtegang heel goed, ik neem aan dat het jouw vriendin in de eerste plaats was? Als je dan naar haar man luisterd, hoe je het ook wendt of keert, dat zorgt dat het beeld voor haar zo word gemaakt.
Ik ben van mening dat je maar een mens bent en goed dat jullie direct het verteld hebben, neemt niet weg dat haar gevoel valide is en je dit zult moeten accepteren.
Iets met billen en blaren.
En omdat het platte tekst is kan het harder overkomen..niet mijn bedoeling, maar die vriendschap gaf je al deels weg toen je haar partner de voorkeur van praten gaf toen het slecht ging.
Ten eerste: je bent ook maar een mens. Dit soort dingen gebeuren en ik vind dat je er verder heel goed mee omgegaan bent (afkappen, later na een zoen meteen stoppen en aan partner vertellen). Dat zij emoties hebben, daar kan je niet zoveel aan veranderen. Misschien slijt dit bij haar, misschien niet. Ik weet niet hoe lang dit inmiddels geleden is, als dat al lang is kan je idd proberen eea op papier te zetten. Maar je kan haar natuurlijk niet dwingen.
Tja, ik denk dat je het maar hebt te accepteren. Ze vertrouwt je niet meer. Goeie intenties of niet..
Je zou dr nog een brief kunnen sturen, met daarin de vraag of ze er voor open staat om een keer 1 op 1 te praten. Maar ga aub niet in de slachtofferrol zitten. Tuurlijk kun je je emoties uiten maar niet zeggen: je ziet me nu alleen als deze fout. Waarschijnlijk omdat ze je zo hoog had zitten doet dit haar zoveel pijn en trekt ze je niet..
Inderdaad, als je een brief stuurt, ga dan niet schrijven hoe het allemaal gelopen is en dat het allemaal niet zo bedoeld was enzo. Dat komt over alsof je het goed wil praten of minder erg wil maken. Daar heeft zij geen boodschap aan.
Excuses aanbieden, zeggen dat je haar mist, dat je wil werken aan het weer opbouwen van vertrouwen en vragen of ze open staat voor een gesprek. Meer zou ik er niet in zette
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (22) Verversen