Hallo Ik heb een dochtertje die 3 wordt in januari. Ze gaat sinds september naar school. Ze is geboren met 33 weken maar heeft eigenlijk tot nu toe hier niets van ondervonden. Het is een intelligente meid, maar met een heel heftig karakter. Tot ze een jaar was, was ze een droomkind. Mijn oudste zoon heeft neurologische problemen en in vergelijking met hem was zij echt een brave baby. Rond een maand of 13 is haar karaktertje precies bovengekomen. Ze weet heel goed wat ze wil, en als ze haar zin niet krijgt is het direct oorlog. Het is alleen maar erger geworden, ze wil ook alles zelf doen, maar dat kan gewoon nog niet met alles. Als je haar helpt vindt ze dat vreselijk. Op school is ze blijkbaar heel enthousiast en opgewekt, maar ze van school komt is het boos zijn, wenen, brullen tot ze naar bed moet en dan is het terug oorlog. Je kan het nog vermoeidheid noemen, maar in het weekend is ze ook geen pleziertje. Haar broer is 6 en doet allerhande activiteiten van sporten tot verjaardagsfeestjes.. Het is telkens letterlijk een gevecht om haar van hem te scheiden, want zij wil ook. Krijgt ze haar zin niet gooit ze zich op de grond of loopt ze weg, allemaal met het nodige gekrijs erbij. Gisteren was de maat echt vol, mijn man is aan het werk en mijn zoon moest zwemles volgen, de leraar haalt hem op aan de douches. Dus zij moet overal mee, en was furieus dat ze ook niet mocht zwemmen met haar broer (noot: de leraar vraagt expliciet dat er geen familie meegaat in het bad omdat de kinderen dan te veel afgeleid zijn). Ik was van plan om met haar een boodschap te doen terwijl broer zwemt, maar ze maakt een hele heisa, loopt weg, verstopt zich in de privé vertrekken, en brult en spartelt wanneer ik haar opneem en wegbreng. Ondertussen heeft iedereen het al gehoord en gezien. In de wagen krijg ik haar op geen enkele manier in haar autostoel (wat meestal zo is). Aangekomen in de winkel begint ze er met speelgoed te spelen, maar als ik haar roep dat we terug vertrekken begint ze te krijsen dat ze niet wil, en plast ze uit kwaadheid en protest gewoon haar broek vol midden in de winkel. Aangezien ze al maanden proper is heb ik geen reserve mee, maar alles is zodanig nat dat ik geen andere keuze heb dan haar in haar blote kont door de winkel mee te nemen en dan ook weer naar het zwembad, om haar broer af te halen. In de auto valt ze in slaap, en ik leg haar thuis verder te slapen in de zetel. Als ze later wakker wordt is ze weer uiterst humeurig, ik wil haar douchen en het is heel de tijd gekrijs. Enkel later op de avond komt ze er helemaal door, en is ze weer opgewekt. Echter wanneer ik haar om 20u30 (wat ik laat vind op een schooldag voor zo’n kind) in bed stop is het weer gekrijs, mij roepen, dorst hebben, moeten plassen, het duurt tot 21u30 eer ze slaapt. ’s Morgens is ze wel altijd goed gezind. Het wordt ons echt wat te veel.. haar broer zei laatst tegen ons: mama, ik wil een andere zus. Echt hartverscheurend. Het is voor hem helemaal ook niet leuk dat z’n zusje altijd boos is en/of weent. Begrijp me niet helemaal verkeerd, broer en zus hebben ook leuke momenten, maar momenteel overweegt haar boosheid/frustratie. Ik vind het ook erg voor haar dat ze vaak zo ongelukkig en boos is. En aangezien haar broertje al problemen heeft, maak ik me toch wat zorgen. Alhoewel zij helemaal anders is dan hem, hij was achter op z’n ontwikkeling, en zij is voor. Iemand tips?
Het is nu vakantie en ze is merkelijk opgewekter en minder boos. Ze komt nog wel een paar keer wakker, vooral 's morgens vroeg, maar als je haar om 7u nog eens haar tuutje geeft, dan zou ze wel slapen tot 8u30-9u. Sinds ze tijdens school sneller naar bed gaat 's avonds valt het ook beter mee. Het is echt wel puzzelen, om 18u thuiskomen en tegen 19u in bed, veel heeft ze niet aan ons 's avonds en omgekeerd. Maar ja, dat zal wel beter gaan met ouder worden zeker?
Slaapt ze niet meer overdag? Mijn dochter word in november 3, zij slaapt van ongeveer 12.30-15/16 uur nog en dan savonds ook weer om 19 uur/19.30. Smorgens rond 8 uur wakker. Sommige kinderen slapen wel tot 4 jaar of zelfs daarna nog. Ik merk ook dat mijn dochter de dagen dat ze naar de peuterzaal gaat echt moe is en dan slaapt ze zo voor haar middagslaap. Een flinke peuterpuber heb ik ook, je geduld word op de proef gesteld. Maar hoe je verhaal overkomt is ze overprikkeld. Heel veel succes, ik hoop dat het gauw wat beter gaat.
Ze doet heel moeilijk over een middagslaapje. En als ze overdag een dutje doet, kan ik haar maar laat te slapen leggen 's avonds, doet ze moeilijk en wordt ze veel wakker 's nachts en is ze zeer vroeg uit de veren. Ik weet het niet, maar zij heeft precies niet veel slaap nodig. Haar broer is ook zo, die is 6 en komt toe met 9u slaap. Daarna is ie heel de dag fris, kan me niet herinneren dat ik hem nog eens moe zag.
Gisteren rustig met haar alleen thuisgekomen, haar even bij me in de zetel genomen. Dan een paar keer uitgelegd dat ik de tafel moest dekken en zorgen voor eten voor als haar papa en broer thuiskwamen. Haar zoveel mogelijk laten helpen en dingen zelf laten doen. Daarna rond 19u via een smoesje naar bed gelokt, het ging allemaal goed vlot deze keer :) Ik probeer verder m'n best te doen
Heb het hier ook ervaren met mijn jongste dochtertje, een wolk van een baby die altijd goed gezind was en zo goed als nooit lastig. En ineens iets na een jaar is dat kleine wolkje omgeslagen in een heuse donderwolk die enkel nog maar kon wenen en tegenwerken met ALLES. Heeft ook nog tot ongeveer een jaar geleden geduurd (ze is nu 4, bijna 5). Op school is het een lieverdje maar ze staat er wel om bekend op tijd en stond te bokken (al is nu het al wel aanzienlijk minder, gelukkig!). Ik ben gewoon heel standvastig gebleven, ook al heb ik soms zin gehad om de haren uit men hoofd te trekken van frustratie... En de huilbuien negeren is niet 1 van de makkelijkste dingen. Maar wel de effectiefste (voor mijn kinderen toch). Ik ben wel met haar naar de kinderarts geweest destijds om dat ik gewoon zeker wou zijn dat er niets medisch was en ze was prima in orde, gewoon een heftige peuterpuberteit. Succes, hopelijk vind je snel een oplossing!
Zou het kunnen dat je kind overprikkeld is? Ik heb vorige week een cursus hooggevoeligheid bij kinderen en de omgang gevolgt. En bij mij komt het over dat je dochter continu over haar grens gaat. Mijn zoon heeft het nl ook ( hij is enig kind). Succes
Mijn dochter was ook zo. Hier ook rond de 13 maand dat haar eigen ik naar boven kwam en dat ze echt lastig werd. Inmiddels heb ik een manier gevonden om er mee om te gaan. Ik ben heel helder en duidelijk tegen haar, Ik zei precies wat we gingen doen. Daarnaast was ik ook enorm consequent. Ja is ja en blijft ook ja en nee is nee en blijft ook nee. Altijd en overal. Ook met kleine pietluttige dingetjes. Wil ze dingen zelf doen. Prima doe het maar zelf. Leren door middel van proberen proberen proberen proberen. Mijn dochter is nu enorm zelfstandig met nog net geen 4 jaar. Is ze echt te jongen voor iets Maak ook heel duidelijk waarom ze iets niet zou kunnen alleen. Dus bijv met een scherp mes snijden kan niet want dat is gevaarlijk en kun je je pijn doen. Probeer dit uit te leggen voor ze overstuur is. Anders moet je weer wachten tot ze weer rustig is. Kan of mag ze dingen a niet bied een alternatief aan. Dus je mag niet de groente snijden maar je mag ze wel in de pan doen etc. Probeer er ook goed op te letten dat je haar gedrag niet gaat spiegelen. Dus blijf zelf praten. Doet ze iets wat niet mag ga niet spullen afpakken etc. (dit is bij mijn dochter uit den boze). Leg rustig en helder uit waarom iets wel of niet mag etc. Op een gegeven leer ze ook omgaan met jou regels. Ik merk dat mijn dochter nu lang niet zo boos en opstandig word als ik maar goed naar haar kijk en luister. Daarnaast weet ze nu ook heel goed wat ze van mij kan verwachten. Verder kan ze best wel is enorm overvraagt zijn door school. Dingen als broekplassen lijkt ook wel een wanhoopsdaad. Daarnaast kan het weinige slapen ook zorgen voor een oververmoeid kind wat zo tot uiting komt. Er zijn gewoon kinderen die een ADHD stempel krijgen maar hun enige probleem is eigenlijk dat ze chronisch te weinig slapen. Alleen word dat snel over het hoofd gezien omdat dat niet makkelijk aan elkaar gelinkt word. Veel sterkte! Hopelijk vind je snel een oplossing voor jou en je dame!
Je dochter heeft heel veel dingen te doen. Ze is nog maar 2, moet het doen zonder slaapje en dat sowieso 4 dagen. Ze moet overal naartoe en eigenlijk zonder weerwoord. Soms is een situatie niet anders met werken en moet het nu eenmaal maar slapen is echt heel belangrijk. Ze gaat echt veel te laat naar bed. Voor een tweejarige is 7 uur veel beter. En zou er op hameren dat ze op school echt nog gaat slapen.
Waarom zoveel werken? Terwijl ze nog maar 3 jaar oud is? Ze is de routine van de KDV gewend, dus 't verbaast me niets dat ze "thuis" de kont in de krib gooit. Werken is leuk, maar je neemt geen kinderen om ze vervolgens fulltime naar de KDV te brengen. Beter iets minder geld, en meer plezier met je kind dan andersom.
Klinkt misschien heel cru hoor, maar opgroeiende kinderen hebben hun OUDERS nodig om hun op te voeden en niet het KDV.
Wel, ik werk maar 4 dagen per week, dat is nog een dag minder in vergelijking met de meeste van m'n vriendinnen met kinderen. Op woensdag ben ik sowieso thuis en in het weekend ook. Ze gaan die 4 dagen per week na school anderhalf uurtje naar de buitenschoolse opvang. En 's morgens brengt papa hen naar school, dus zo erg lijkt me dat allemaal niet. Ik ben niet echt akkoord met je stelling van thuisblijvende ouder, maar ik respecteer die mening wel ;)
Ik herken je verhaal. Mijn knul was een ontzettend aangename en gemakkelijke baby. Tot op 8 maanden hij zijn eigen wil ontdekte. Hij weigerde te slapen, wilde alles zelf doen, sloeg met zijn hoofd tegen de muur of op de grond. Slaan, bijten, pitsen. Met de deuren van de kast slaan meppen, in zijn broek plassen, weglopen, met spullen gooien als ik hem apart zette. Meermaals heeft er eten tegen de muren geplakt hier. Op school is hij aardig, best wat teruggetrokken en een doodgewoon kind. Het is ondertussen gelukkig wel beter geworden. Al kan ik niet precies zeggen hoe. Het maakt een verschil nu hij op school in een klasje zit met minder kindjes en het daar stabieler is, geen instroom van nieuwe kindjes. Ook laat ik hem veel zelf doen, in en uit de auto klimmen, uitkleden, mee helpen koken. Als hij een crisis krijgt (meestal door moe, honger of teveel drukte, moeilijke keuzes, onverwachtse dingen) dan neem ik hem 10-15 minuten apart in mijn slaapkamer, in het schemer, met weinig prikkels, maar waar wel leuk geravot kan worden. We blijven daar tot enerzijds de crisis voorbij is, maar daarna nemen we nog enkele minuten om samen wat te lachen en spelen. Of ik neem hem in een houdgreep, misschien niet helemaal pedagogisch verantwoord, maar ik ga gewoon rustig met hem op de grond zitten in een houdgreep tot hij rustig is. Verder heeft hij het ook echt nodig om dingen kort op voorhand te weten. Bv voor hij gaat slapen vertellen we wie hem naar school brengt, wie hem komt halen. We herhalen het ook veel. Als hij een crisis krijgt omdat hij wat wil dat op dat moment niet kan, spreken we af (in de mate van het mogelijke) om het morgen zo te doen. Heel belangrijk voor hem om dan ook woord te houden. Als ik er dan zelf aan denk en het vermeld, de dag erna wordt hij helemaal blij. Zo niet, dan zal hij me er wel aan herinneren. Verder praten we ook veel over emoties (hebben een boekje met de verschillende gezichtsuitdrukkingen) die doen we dan na. Zo heb ik bv gemerkt dat het verschil tussen boos en verdrietig heel moeilijk is voor hem en ze vaak verward. Als ik zie dat hij boos of verdrietig is, zeg ik het. Ik zie dat je verdrietig bent. NEE IK BEN BOOS. Maar dan is er tenminste conversatie en kan ik hem vragen waarom. Verder zeg ik hem dat boos zijn ook prima is en iedereen wel een keer boos of verdrietig is, en dat je het best mag laten zien, maar niet door gillen, bijten, slaan....(is bij ons wel een hele poos een probleem geweest)
Je zullen hierin wel gelijk hebben, het is idd druk voor haar. Voor haar broer was het dit indertijd ook, die kon ’s avonds ook wat lastig zijn, maar nooit zo kwaad als zijn zus. En hij kreeg sowieso meer aandacht want hij was toen nog alleen. Ik vrees dat ik hen niet meer samen kan te slapen leggen, om 20u bijvoorbeeld, maar dat is ze nu natuurlijk gewoon. Als ik haar broer er ook om 19u in stop, dan is die wakker om 5u.. die heeft niet zoveel slaap nodig. En hij heeft ’s avonds ook nog huiswerk etc, en we zijn samen maar om 18u thuis. Ik kan haar moeilijk naar familie brengen, mijn mama is weduwe en niet meer goed te been, mijn schoonouders wonen op een uur rijden, de buren werken ook,.. Ik kan haar naar de buitenschoolse kinderopvang brengen, dat vindt ze wel leuk, maar zal dat haar dan weer niet extreem moe maken? Minder werken, ik ben al van 5 naar 4 dagen gegaan en minder worden hier niet aanvaardt. Mijn man heeft ook een drukke job maar er is wel meer flexibiliteit; hij kan de kinderen ’s morgens naar school brengen tegen 8u40, dus kunnen ze wel wat blijven liggen als ze willen (alhoewel om 7u zijn ze altijd wakker). Ik doe nu m’n best om als ik thuiskom 10 min. met haar in de zetel te zitten, want ze hangt enorm aan mij, wil opgepakt worden,.. Dan is ze wat rustiger en lukt het haar beter om te eten. En uiteraard, hoe ze ook protesteert, ik probeer haar eerder naar bed te brengen, zonder haar broer dan... Slapen in school is hier ook niet echt de gewoonte, de meeste kindjes gaan hier (in België) vanaf 2.5 jaar volle dagen naar school.
Ze gaat volle dagen naar school omdat wij volle dagen werken. Op woensdag en in het weekend probeer ik haar te slapen te leggen, maar het lukt langs geen kanten om haar te doen slapen na de middag
Mijn meisje van net drie gaat ook volle dagen naar school maar tussen de middag gaat ze op school naar bed (na het eten). Bij ons op school is het middagslaapje verplicht in het eerste jaar (het jaar dat je drie wordt). Persoonlijk vind ik een kind van 2 echt nog te jong om geen middag slaapje te doen. Ik snap best dat het niet lukt om haar te laten slapen, want op school (dus 4 dagen per week) slaapt ze ook niet. Het zit dus niet in haar ritme. Maar ze zou best wel eens in een circel van vermoeidheid kunnen zitten. Ik snap dat je haar niet eerder in bed kunt krijgen hoor, begrijp me niet verkeerd. Als onze meid gierend moe is dan is juist ook het naar bed gaan een drama: nog plassen, nog knuffelen, nog drinken, weer plassen, huilen, brullen enz enz. je kent het helaas... Ik snap dat het overslaan van het middag slaapje een keuze is maar een verplichting, maar ik denk dat je haar een groot plezier doet door haar minstens een uur eerder in bed te leggen. Sorry maar 20h30 voor een twee jarig is echt veel en veel te laat, ze moet minstens 12 uur slapen (of in bed liggen), dus 19h is een veel normalere bedtijd. En ja, ze gaat de strijd aan, maar die gaat ze nu ook al aan. Als de strijd gemiddeld een uur duurt zal ze, als je er eerder op de avond mee begint, ook uiteindelijk eerder slapen en meer rust pakken. Misschien kun je gebruik maken van de wisseling naar wintertijd om haar nachtrust een uur te verlengen. Het feit dat je zo laat op de avond weer vrolijk is betekend dat ze haar moeheid voorbij is. Je schrijft ook dat ze voor loopt. Wat waarschijnlijk ook best zo is, een moeder weet dat absoluut het beste. Maar pas op dat je niet stiekem teveel van haar verwacht. Ze is nog maar twee en pas in januari drie. Dat is gewoon echt nog heel klein om zo'n druk leven te hebben en telkens mee te moeten met de activiteiten van grote broer. Kan je misschien ergens lucht vinden in het programma? Kan ze niet een middagje naar oma, buurvrouw, nounou? Om maar niet telkens mee te moeten rennen? Kan iemand anders de oudste naar de zwemles brengen? Zorg voor rust waar mogelijk.
Mijn dochter was ook zo, ik werkte 4 hele dagen en haar bader was ook altijd aan het werken.. toen ze 4 was ben ik 3 dagen gaan werken & wat een wereld van verschil zeg.. is gewoon puur aandacht vragen wat ze doet
ik heb geen tips maar wel een oppas kindje gehad die thuis ook zo een tijdje was. Ineens werd het ook minder en nu is ze totaal anders. Bij dat meisje begon het toen ze met de peuterspeelzaal begon en verhuisd waren. Waarschijnlijk kon ze niet met die veranderingen omgaan. Ze heeft nog steeds pittig karakter en kan nog steeds moeilijk doen, maar niet meer zo extreem als die tijd. Ik hoop dat het een tijdelijke fase is!
Ik hoop het ook! Ze duurt alvast heel lang die fase... De enige grote verandering die ze heeft ondergaan in die jaren is van de crèche naar school. Maar in de crèchetijd was dat karaktertje er ook al, het is alleen nog wat erger geworden sinds ze naar school gaat. En op school en in de crèche is ze helemaal anders dan thuis.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (23) Verversen