Na meerdere meerdere miskramen ben ik nu gezond zwanger van een zoon. Super dankbaar en gelukkig dat ik nu eindelijk een kindje op de wereld mag gaan zetten! Ben nu 32 weken dus het einde komt al in zicht. Super leuk en spannend en kan niet wachten tot hij er is!!

Nu is het zo dat ik me erg schuldig voel richting mijn ongeboren zoontje dat ik eigenlijk had gehoopt op een meisje. Sterker nog, ik droomde van een meid, een dochter, een bloemenbabykamer, samen een trouwjurk uitzoeken en ben een enorm meisjes-meisje van mezelf. Ik wéét dat meisjes niet altijd van meisjesdingen houden, maar voor zover ik nu zie in mijn omgeving zijn meiden veel meer betrokken bij hun ouders op latere leeftijd. Waar jongens in het begin knuffelig schijnen te zijn, haken ze ergens in de pubertijd af lijkt wel. Mijn oudere broers en mijn man nemen bijvoorbeeld nooit uit zichzelf contact op met hun moeder, terwijl ik en mijn schoonzusje juist de boel onderhouden en voor de gezelligheid zorgen.

Anyhow, ik krijg een jongen en ik ben er nogmaals enorm dankbaar voor. Maar het verlangen naar een dochter is zo sterk, dat ik op Facebook en instagram iedereen met een klein dochtertje heb ontvolgt. Constant geconfronteerd worden vind ik te lastig. Ook als ik reclame krijg voor haarbandjes, malliotjes, jurkjes etc voel ik een steek in mijn lijf. Terwijl ik juist zo graag moeder wil worden na alle ellende die we hebben doorgemaakt! En die kleine knul zo lekker zit te trappelen in mijn buik!

Wilde dit even van mij afschrijven want hier heerst natuurlijk een flink taboe op. Ik ben niet op zoek naar mensen die zeggen dat ik ondankbaar ben of dat ik stereotyperend bezig ben over jongens/meisjes, maar misschien is hier iemand die dit begrijpt, herkent of een tip heeft?

Liefs van een hele liefdevolle mama-to-be die heel veel van haar zoon gaat houden maar een plekje zoekt voor haar verwarring en schuldgevoel.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Geslacht van je baby


reacties (60)    Verversen

1 2 3 4



  • Sarita92

    Ik kan het ook wel begrijpen hoor. Ik wilde eerst een zoon en ik heb nu een zoon. Ik heb een koningswens en dan hoop ik dat ons volgende kind een meisje wordt, zeker omdat we wrs maar twee kinderen gaan hebben.

    Ik loop vooruit op de feiten, maar ik kan je wel wat op het hart drukken: jammer van de jurkjes en de strikjes, maar mijn zoon is bijna 4 maanden oud en kijkt me aan alsof ik het mooiste ben dat hij ooit al gezien heeft. Hij is net verliefd op me, in zo'n erge mate dat we moeten opletten voor eenkennigheid. Ik vind hem op mijn beurt om op te eten en hij doet me een liefde voelen die ik tot hiertoe nog niet gekend heb.

    Je hebt op dat vlak denk ik een beetje een vooroordeel gevormd in je hoofd door jullie persoonlijke situatie, maar dat is dus niet per se zo. Mijn broer was ook het moederskindje van ons twee. Komt goed jo! En als ik je een troost mag geven: ik stop onze zoon in schattige tuinbroekjes, hemdjes, broekjes met bretellen en polo's. Mijn vriend wordt er gek van. 😂

  • MelMoeder

    Ik droomde ook over een dochter, maar toch wist ik vanaf het moment dat ik zwanger was dat het een jongen was.

    En over het stukje dat jongens geen contact opnemen is niet helemaal waar. Mijn man belt zijn ouders 1 of 2 keer in de week. Ik spreek mijn moeder zelden.

    Jongens zijn zo lief en echte moederskindjes
    Daar is mijn man erg jaloers op. Schijnt juist dat dochters erg naar hun vaders trekken dus ja.

    Ik ben super blij met een zoon want ik ben geen meisje meisje

  • hannahtb4

    Voel je niet schuldig. Ik had precies hetzelfde na 3 miskramen wilde ik ook heel graag een meisje door alle leuke ervaringen van vrienden en de reclames van schattige jurkjes en haarbandjes. Toen we erachter kwamen dat het een jongetje was kon ik eerst natuurlijk niet laten blijken dat ik teleurgesteld was maar dat was ik zeker wel. Nu 5 jaar later heb ik een zoon, een dochter en ben ik zwanger van een 2e dochter. Maak je je alsjeblieft geen zorgen je gaat zo veel van hem houden en aan jongetjes zitten zoveel leuke kanten die je nu gewoon nog moet gaan ontdekken omdat je als vrouw gewoon meer verstand hebt van meisjes. Het komt goed!

  • Madremio

    Ik begrijp je gevoel wel, voel je maar niet schuldig... 🍀

  • Madremio

    Ik begrijp je gevoel wel, voel je maar niet schuldig... 🍀

  • mamavananouk

    Heel herkenbaar hoor. Toen ik zwanger was van dochter wou ik echt heel graag een zoon. Toen ik zwanger was van zoontje wou ik heel graag een dochter . Mijn zoon is een enorme knuffeldoos met zijn moeder . Hij is nu 10 en hij zit het liefst bij / op / aan me / Zo erg dat hij me nu ook Corona heeft doorgegeven ;-). Anyway. Ik herken je gevoelens helemaal .

  • keizerswensje

    ik ken je gevoel niet maar ik heb zo'n sterk vermoeden dat binnenkort, als dat kereltje in je armen ligt.. dat gevoel wel verdwijnt. dan kun je je plots niet meer voorstellen dat je hem niet had of hoe je zonder hem verder zou moeten :)

  • Eleah

    Jij mag voor nu best afscheid nemen van je dochter-droom. Dat betekend niet dat je zoon niet welkom is. Mijn eerste was ook een zoon, ook ik was teleurgesteld. Na zijn geboorte wilde ik alleen nog maar zoons; zo leuk vind ik hem. Tweede kindje is een dochtertje geworden, nu 2 weken oud. In haar geval moest ik afscheid nemen van mijn droom om 2 zonen te hebben. Al had ik ook een droom voor een dochter, dus in haar geval moest ik sowieso afscheid nemen van een droom; wat voor een geslachtsdeel ze ook had gehad.

    Hier komt er over een paar jaar nog wel een derde. Nu neig ik naar liever een zoontje er bij, maar dochtertje is nog zo jong.. ik zie het ‘meisjesachtige’ nog niet. We zien dan wel. Wat er ook tussen de benen zit; zolang het welkom en geliefd is, is het goed

  • .FamilyFirst

    Herkenbaar hoor, ik had het andersom, ik wou heel.graag een zoon, toen ik zwanger van de eerste werd en het werd een meisje was ik teleurgesteld, toen ik zwanger van de 2de werd en bleek qeer een meisje was ik nog meer teleurgesteld, toen ik zwamher van de 3de werd ging ik er maar vanuit dat het weer een meis was en tot onze verbazinf was ik toen zqanger van een jongen, nou ik heb gehuild van blijdschap hahahha eindelijk een zoon. Toen nr 4 kwam , was het weer een meisje en daar had ik toen minder problemen mee hahaha. Ik hou van al mijn kinderen evenveel, maar ben erg blij dat ik 1 zoon heb mogen krijgen hihi.

    Meiden zijn exht papa's kindjes en mijn zoon is echt een mamas kindje, hij doet werkelijk alles voor mij. Zegt me elke dag hoe mooi ik ben, en dat hij onwijs veel van mij houd.

    Mijn meiden zijn echt alles behalve meisjes meisjes. Niks geen jurkjes en roze etc, de jongste wil nog wel eens een jurk dragen maar niet zonder drama haha

  • sugarbaby

    Mijn zoontje is meer aanhankelijk dan mijn dochter.
    En je beeld over betrokken meiden klopt niet. Mijn broertje is meer betrokken bij mijn moeder dan ik.... hij is er altijd, komt altijd zo vaak mogelijk langs, moet er iets in huis gedaan worden dan doet hij dat meteen.
    Mijn broertjes zijn echte mama’s kindjes.
    Bij mij is dat iets minder. Waarom, ik weet het niet.

  • Dazielle13

    Hier inderdaad ook. Was vroeger al zo en nog steeds. Ik doe wel veel.met mijn moeder hoor. Betrek haar overal.bij enz. Maar toch is de band anders. Las hier al één die ook zei dat dochters veel onafhankelijker zijn dan jongens en dat is iets wat ik ook merk. Vroeger thuis al, maar ook nu ik zelf een zoon(3,5 jaar) en dochter(2 jaar) heb.

    En dat je jezelf meer zag met een meisje had ik juist andersom. Ik zag mezelf dus echt niet in de weer met meisjes en was ook echt verbaasd dat de tweede een meisje was. Moest echt even schakelen aangezien ik mezelf eigenlijk alleen met jongens zag. Maar kan je zeggen dat die knop heel snel om was en dat meisje van ons heeft meer jurkjes en haarbandjes in de kast dan broeken🤣 en nee, zelfs mijn eigen moeder had niet verwacht dat ik dat zou hebben bij een meisje. Die had hetzfde beeld als ik: dus met jongens. Maar dat komt goed en dat zal met jou ook komen. Je houd hierom echt niet minder van je zoon, je moet alleen(voorlopig) afscheid nemen van het beeld dat je had met dat je met een meisje in de weer was. Dat is nu eerst een jongen en wie weet komt er ooit nog een meisje

  • .FamilyFirst

    Klopt is hier precies zo, en ik zie dat bij mijn man ook, hij doet alles voor zijn moeder haha.

  • tweede83

    Onze eerste is een zoon en wat was ik trots! Onze tweede is een meisje.. Ze is onwijs lief en grappig enz.. maar tijdens haar zwangerschap heb ik wel eens gedacht: wat moet ik nou met een meisje? Ik kom uit een gezin met allemaal jongens.. wist ik wat van meisjes af.. nee.. Maar nu ze er eenmaal is ben ik onwijs blij met haar. Ze is ondeugend en van alles spookt ze uit. En het zijn maar gedachtes die je hebt en vooroordelen onbewust. Dat verdwijnt echt wel als je mooie jongen geboren word, echt waar. Ik heb het na haar geboorte nooit meer zo ervaren of over nagedacht. Ik heb me er niet door laten leiden. Het komt echt wel goed.

  • sugarbaby

    Mijn zoontje is meer aanhankelijk dan mijn dochter.
    En je beeld over betrokken meiden klopt niet. Mijn broertje is meer betrokken bij mijn moeder dan ik.... hij is er altijd, komt altijd zo vaak mogelijk langs, moet er iets in huis gedaan worden dan doet hij dat meteen.
    Mijn broertjes zijn echte mama’s kindjes.
    Bij mij is dat iets minder. Waarom, ik weet het niet.

  • Tissie

    Hier een mannen huishouden waar ik altijd al van droomde en ik houd er echt van😍
    En ik doe allles wat ik als meisjes moeder ook zou doen denk ik. Ik maak staartjes, vlechtjes en knotjes. Ik lak nageltjes en ik kleed poppen om en pas op de "baby"😂

    En ik snap serieus niet waarom er altijd commentaar komt op jongens kleding. Hier wisselen we af met verschillende stijlen inclusies bijpassend kapsel en schoenen😂 Op maandag heb ik een kakker, op dinsdag een stoere vent, op woensdag hebben we een sportieve dag, donderdag een lazy day, op vrijdag is het een yup en ga zo maar door😍 Je wilt de kasten van mijn jongens dus ook niet zien. Schoenen idem dito. Paar dr. Martens, een paar nette schoenen, een paar all stars, een paar Birkenstocks, een paar nikes, een paar goede regen laarzen🙈
    De kasten van mijn mannen liggen overvol, de gang ligt vol schoenen, de badkamer ligt vol elastiekjes, potten gel, wax en haarlak en mijn mandje nagellak word geplunderd door mijn zoon😍

    En dan heb ik het er nog niet eens over gehad hoe onwijs lief en knuffelig mijn mannen zijn. Zo zorgzaam, altijd oog voor mama en de oudste strooit met complimentjes. Ik ben de liefste, ik ben sexy, mooi, zijn prinses en elke dag vraagt hij of we samen gaan trouwen 😍

    Heb ik dan helemaal nooit het gevoel dat ik een meisje mis? Ook niet helemaal waar. Ik vind de mode dit seizoen voor meisjes wel waanzinnig leuk😂 maar ja, dat is ook maar tijdelijk dus daar hoef ik het niet voor te doen.
    Het enige wat ik me voor kan stellen is dat het misschien anders is of het je dochter of schoondochter is die zwanger is omdat ik dat zelf merkte tijdens mijn zwangerschappen. Aan de andere kant vind ik het als schoonmoeder ook wel een beetje je eigen verantwoordelijkheid om betrokken te zijn. Dat voelde ik bij mijn schoonouders niet dus heb vrij weinig gedeeld.

    Het gevoel wat je hebt mag er zeker zijn maar ik hoop voor jou dat het snel plaats mag maken voor een onwijs trots en gelukkig gevoel zonder schuldgevoel. Want dat schuldgevoel is niet nodig. Je gevoel is je gevoel, wat je er mee doet heb je zelf in de hand.
    Mijn tip, ga opzoek naar de leuke kanten van een zoon😊 Bedenk wat je allemaal met hem kunt gaan doen. En bedenk dat je ook buiten de gebaande paden kan gaan. Mijn oudste doet bv sinds kort aan mountain biken op een binnenbaan. Super stoer, warm binnen en ik zit met een goede cappuccino lekker in de kantine ipv het koude en natte voetbalveld🤪

  • Salamandertje

    Ik was bang dat ik dat ook zou hebben. Daarom wilde ik tijdens mijn zwangerschappen niet weten of het een jongen of een meisje zou zijn 🙈
    Ik had zo’n sterke voorkeur voor meisjes...

  • Moe(der)

    Goed dat je het eruit gooit en eerlijk bent over je gevoelens, zonder ze weg te stoppen. Ik herken heel erg veel in je verhaal. Na 3 jongens zelf ook 3x teleur gesteld om geen dochter te krijgen. Staat los van de liefde voor zoontjes. Komt echt goed met liefde voor je knul. Mag echt los staan van je verdriet om geen dochter te krijgen.

  • ilsje85

    Geef jezelf tijd om aan het toekomstplaatje te wennen. En went het niet, dan doe je je zoontje straks toch een bloemen(slaap)broekje of panterpyjamaatje aan☺

    Vooropgesteld ik ben stapelgek op mijn dochter. Ze is het liefste en het leukste meisje dat ik ken, en stoer ook. Maar écht een papa's kindje - fijn die goede band met papa, begrijp me niet verkeerd !- maar knuffelen met mama zit er maar zelden in. Tot mijn teleurstelling en verdriet. Wat anderen ook al schreven: meisjes zijn kattenkoppies.. Ze weten waarop ze je kunnen raken.
    Het ging weleens door mijn hoofd "hoe fijn zou het zijn als we nóg een kindje (zoontje) mochten krijgen, eentje die wél van kroelen houdt". En toen bleek ik in verwachting. Toeval of niet:
    We hebben nu een dochter én een zoon, een stoere én een echte kroelerd. Een papa's kind en een mama's kind
    😍 En het mooie is, geen enkel onderscheid; ik hou zielsveel van ze, van hen allebei!

    Nog een fijne zwangerschap gewenst! 💙

  • Bloemenleven

    Dankjewel voor jullie lieve en begripvolle maar realistische reacties! Doet me echt heel goed en ik ben blij dat ik hier zo open over kon zijn op dit platform. Ik heb een aantal van jullie een persoonlijk berichtje gestuurd maar ik lees al jullie reacties heel uitgebreid hoor!! Nogmaals dank

  • Mommyx3

    Ik ben moeder van drie jongens en mocht ik ooit een 4e krijgen dan hoop ik weer op een jongetje 🥰 ik ben misschien de enige ❤️🙈. twee van mijn zoons zitten nu in de pubertijd en zijn nog stapel gek op hun moedertje😆 knuffelen me vaak , hele gesprekken hebben we , terwijl ik op die leeftijd als puber meisje me afzette tegen mijn ouders .
    Ook werk ik in een verzorgingshuis met oudere mensen en diegene die altijd bezoek krijgen zijn diegene met zoons. Die worden echt op handen gedragen vind ik altijd heel mooi om te zien. Is ook wel logisch als man kan je makkelijk zeggen ik ga na het werk naar mijn ouders toe oid en als moeder zijnde draait alles vaak om je gezin en kan je niet zo 123 weg.
    Bovendien als ik het vergelijk met mezelf vroeger heb je het als jongensmoeder gewoon ‘makkelijker’ dat merk ik wel nu in de puber fase. Geen gezeur met “jaloerse vriendinnetjes “ op school die elkaar het daglicht niet gunnen en gemeen doen. Hormoon level is ook een stuk lager. Mijn hormonen gierde door mijn lijf en mijn humeur ook plus onzekerheid die je als jong meisje kan hebben dat heb ik nu allemaal niet met jongens is echt fijn

    Maargoed het is je 1e wie weet wordt de 2e een meisje. Je hebt nog genoeg kansen . Geniet van je zoon komt helemaal goed


1 2 3 4

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50