Moet het gewoon even kwijt.. we hadden de geslachtsecho vandaag.
Na een mk heel blij weer in verwachting te zijn en wilde weer graag weten wat t wordt. Wel zo handig ook met shoppen.
Dus op naar de echo voelde me anders zwanger misschien toch een meid dit keer..
De eerste zwangerschap wilde ik graag een jongen mijn band met mij moeder is niet fantastisch dus dacht ja een meisje nee dat zal wel gaan botsen later..
Dus bij die echo helemaal blij we kregen een jongen en we wisten voor een jongen ook al de naam.

Ben dol op onze zoon en begon steeds meer te denken bij een dochter zou ik t toch anders doen dan mn moeder want ook voor onze zoon ben ik heel anders dan mijn ouders zijn
Dus kreeg meer vertrouwen dat een meid wel goed zou komen. En als ik jurkjes etc voorbij zag komen ja dan wist ik wel welke ik zou kopen. Mja nog even inhouden.
Wij op naar de echo ik maakte gister nog een opmerking in de hij vorm over onze baby en dacht ja zie je dan is het jongen.
En idd we zagen al snel iets maar dat was waarschijnlijk de navelstreng. Dus verder kijken ik dacht he t lijken wel die streepjes dus toch een meisje.. En bam daar was een piemeltje in beeld.
En merkte ineens.. O weer een jongen.. terug in de auto merkte ik dat t me steeds hoger zat.
En ook tranen opkomen manlief was super blij dus liet niets merken en zo ging de dag voorbij tot t eten en hij vroeg wat er was en ik moest toch huilen.. want ja dit is mn laatste zwangerschap en ik zal dus nooit een dochter krijgen en dat ervaren.
Weer huilen want dit kindje is zo gewenst wat maakt t nu uit.. schuldig voelen.
Poeh ik zag dit niet aankomen en ben echt wel wat van slag.
Wie heeft dit ook ervaren?

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Geslacht van je baby


reacties (31)    Verversen

1 2



  • MaaikeT2

    Ik had het ook. Ik ben dolblij met mijn twee jongens en een tweede jongetje was oprecht net zo welkom, maar ook ik merkte toen dat tweede jongetje definitief was, dat ik afscheid moest nemen van mijn dromen van een meisje/dochter. Tot de echo had ik rekening gehouden met beiden (jongen/meisje) en had van beiden gedroomd. Twee broertjes samen, nog zo’n heerlijk jong erbij, maar ook van een meisje en hoe zou dat zijn? Ik zag er zelfs tegenop, hoe moest ik een meisje beschermen in een overgeseksualiseerde tijd? Ik was zelf nooit een meisjes-meisje geweest en kon als kind maar moeizaam opschieten met meiden, ik rausde liever met jongens door de modder en de struiken en speelde oorlogje of slootje springen. Wat als mijn dochter een echte meid zou zijn? Zou dat goedkomen of zou ze zich later van me afkeren en mij een suffe doos van een moeder vinden? Door mijn onzekerheid was ik er misschien onbewust meer mee bezig. Geleidelijk groeide mijn vertrouwen dat het ook met een meisjesbaby echt wel goed zou komen. Ik kreeg er zelfs zin in. Snuffelde tussen de meisjeskleren in babywinkels en had al het nodige in gedachten uitgezocht. Fantaseerde over staartjes en vlechtjes en over heel voorzichtig lange haartjes kammen na het douchen. Droomde over uitjes met mijn ‘misschien’ dochter. Ik zou haar niet kunnen adviseren over make-up of hippe kleding, maar het zou echt wel goed komen. Ze, als ze een ze was, was welkom. Ik had er vrede mee als het een meisje zou zijn. En met een jongen natuurlijk ook, want daar had ik er al één van en ik wist dat ik dat kon.

    Echo. Piemeltje. Een jongen dus. Op weg naar huis overviel het me. Tranen met tuiten. Ook ik voelde me verward en schuldig, want ik was echt heel erg blij met mijn zoontje. Maar kennelijk moest ik echt afscheid nemen van mijn dromen over een dochtertje. Om medische redenen wist ik dat hij de laatste was, dus ook bij mij zou er geen meisje meer komen. Ik moest afscheid nemen van mijn al gekozen meisjesnaam en van alles wat ik me in de 4 maanden ervoor had voorgesteld. Dat duurde echt een paar dagen en het was verwarrend hoe je tegelijk blij en ook verdrietig kunt zijn.

    Mijn jongste is nu bijna zes en ik zou geen dag zonder hem kunnen. Mijn geluk: De vlechtjes kreeg ik alsnog, want mijn oudste heeft lang haar. Nadat mijn jongste zijn haar liet millimeteren liet hij het vervolgens tot over zijn schouders groeien en nu is het al bijna tot halverwege zijn rug. En ja hij houdt van staartjes en met carnaval zelfs ook van vlechtjes. Elke dag kam ik voorzichtig de klitten uit zijn haren, dus een heel klein beetje kwamen mijn dromen toch nog uit.

    Huil lekker uit en rouw om je meisjeskind dat er niet komt. Dat is normaal en er is niets mis mee.

    Liefs, Maaike

  • Soccer-Mom

    Ik wist beide keren het geslacht voor de geboorte niet dus nee, niet herkenbaar (toch een groot voordeel, het geslacht niet eerder weten). Het had mij geweldig geleken om een meisje te krijgen maar ook kind 2 bleek een jongen. Ik heb niet eens teleurstelling gevoeld eigenlijk. Ik was de euforisch na de bevalling. Weet je waar ik achter ben gekomen? Ik ben een echte jongensmama! Ik sta langs de lijn! Ik weet niets van meisjeshaar etc. En weet je: zonen dragen hun moeders op handen. Ga straks heerlijk genieten van je mannen. Komt goed.

  • JustAMom

    Gender disappointment ... je bent niet alleen!! Het is ook niet erg. Echt, bij de 20 weken echo zie je m volop bewegen en dan stroomt je hart waarschijnlijk vol. Ik heb één dag keihard gehuild, daarna kon ik niet blij zijn als we aan anderen vertelden dat we een jongen kregen. Pas bij het zien van 3D-beeld tijdens één van de volgende echo's daarna werd ik verliefd.

  • kimberley-mama-van-4

    heel stom dit had ik bij de 2 e ook .
    ik heb echt gehuild en boos geworden dat ik een jongen krijg .
    zeer onterecht natuurlijk want ik heb al een meisje en kreeg een jongen .
    mijn band was ook lang slecht met me zoon . hier heb ik me heel schuldig over gevoeld nu is ie 13 jaar en onze band is super goed . hierna nog 2 zonen gekregen en nu 8 weken zwanger . wij willen het niet weten wat het word pas bij geboorte .
    de zin die ze altijd gebruiken . zolang het maar gezond is is voor mij nu belangerijkste .
    ik heb me altijd boos gemaakt om die zin . omdat je best een voorkeur mag hebben absoluut . maar nu is voor mij die zin nummer 1 . heb 2 kindjes gekregen die een aandoening hebben . en voor nu staat boven aan zolang baby nr 5 me laatste kindje maar gezond is

  • lovelife74

    Je mag je heus wel even zo voelen! hij is niet minder gewenst natuurlijk, maar even wennen is toch logisch.. de 1 sneller dan de ander en de 1 meer voorkeur dan de ander..
    maar zie het positief, hoe leuk samen later.. en hoe handig de kleding nog een tweede leven geven, van grote broer...als je over een tijdje terug kijkt kan je je niet anders voorstellen dan dat het zo had moeten zijn! komt echt wel goed.. fijne zwangerschap gewenst

  • Mommyx3

    Nooit ervaren ik ben moeder van drie zoons leek me ook echt leuk jongens gezin dus bij de echo’s was ik juist blij.

    Je zal aan de situatie moeten wennen en dan zal het gevoel ook weg gaan hoor. Komt echt wel goed. 🥰

  • Waterbloempie

    Je zou evt over 2 a 3 jaar nog eens kunnen proberen mop, ik heb als eerste een meid, nu zit ik te wachten op de geslachtsecho.

  • bam4

    ja ach... doorgaan tot een meid, mijn moeder heeft 4 zussen... en geen broer

  • Waterbloempie

    Dat kan ook gebeuren ja, maar niet geschoten is altijd mis.

  • -TrotseMama-

    Nooit zelf ervaren. Bij de 1e wou ik graag een zoon en die kreeg ik. Bij de 2e wou ik een meisje, en die kreeg ik ook.

  • niobe

    ik denk ook dat het is omdat het de tweede en laatste is. Ik had in elk geval bij mijn eerste niet veel tijd nodig om te wennen aan het geslacht, maar bij mijn tweede duurde het echt een tijd voor het inzonk en ik er aan gewend was. Heel normaal hoor dat je dit allemaal voelt! Alsof je altijd maar meteen onderdeeld blij moet en kan zijn

  • Mammo

    Wat vervelend voor je dat je je zo schuldig voelt. Dat is nergens voor nodig, hoor. Je gaat straks reuzeblij zijn met je twee knulletjes, dit komt wel goed. Hopelijk kun je accepteren dat het nu zo voelt voor je. Dit doe je niet expres, dus wees niet te streng voor jezelf.

    Ik heb twee zoontjes. En hoewel ik bij mijn tweede juist graag weer een jongen wilde, moest ik opeens ook even slikken toen ik hoorde dat het ook echt een jongen was. Opeens besefte ik ook dat ik dus nooit een dochter zou krijgen. Bij mij duurde dit gevoel maar een paar minuutjes. Dus het was bij mij maar heel kort, maar het besef van 'dit is het dus, nooit een dochter,' had ik ook even.

    Ik ben een hele trotse, gelukkige jongensmoeder! Dat ben jij straks ook, dat weet ik zeker!

  • Babsie1992

    Ik snap je heel goed! Wij krijgen ook een tweede zoontje in juni/juli. Aan de ene kant vind ik het super leuk voor de oudste die is nu 5. Maar wij wilde het hierbij laten dus dat betekend ook dat wij nooit een dochter zullen krijgen en die gedachte is wel jammer.

    Ik vind toch dat ze voor meisjes de leukste schattigste kleertjes hebben en je kan die haren zo leuk doen en tutten enz. En iedereen om ons heen krijgt wel meisjes dus dat is af en toe even confronterend.. Maar verder maakt het echt niet uit en ben ik dankbaar dat we ik nu wel een goede zwangerschap heb na 2 miskramen. Denk dat het even tijd nodig heeft, maar dat we daardoor niet minder van onze zoons zullen houden💙💙

  • Oostje4

    Jazeker herkenbaar... en laten we voorop stellen: je vraagt niet om deze gevoelens.
    Je moet afscheid nemen van een toekomstbeeld van je gezin. Lichtpuntje is dat ik het tot twee keer toe heb gehad ( nooit bij stilgestaan dat je ook geen dochter kan krijgen) en het gevoel
    slijt. Denk vanuit je kids, zo leuk om een broertje te krijgen. Veelal zelfde interesse etc.
    Neem ff de tijd hiervoor en probeer daarna ( weer) te genieten van je zwangerschap!
    Komt goed, je zal altijd de prinses in huis zijn.

  • Maartje07

    Voel je niet schuldig, het heeft niks met de liefde voor je kindje te maken, maar het is een soort ‘afscheid’ van een droom die je hebt/had. Het komt echt wel goed!

    Ik herken het ook wel. Bij mijn eerste had ik ook stiekem de wens voor een dochter, dat leek me heel bijzonder. We wisten het geslacht van te voren niet en ik weet nog dat ik tijdens de zwangerschap droomde dat het een jongetje was en dat ik dat helemaal niet leuk vond. Ik heb me nadat ik wakker werd een paar dagen zo vreselijk schuldig gevoeld. Misschien was het toch een soort voorgevoel, want bij de geboorte bleek het idd een meisje. Nr 2 en 3 zijn ook meisjes.

    Nu onverwacht zwanger van de 4e en ik heb zó sterk het gevoel dat dit een jongen is. Mijn man en ik zouden dit heel mooi vinden, dat hebben we ook naar elkaar uitgesproken. Dat voelt heel vreemd en ondankbaar, want dit kindje is hoe dan ook van harte welkom: jongen of meisje. Het zal met grote vreugde ontvangen worden.

    Dit x willen we het geslacht wel weten, dus over 1,5 week weten we het.

  • Myrtheflower

    Misschien zijn het de hormonen?

  • Girly.momx3

    Ik heb dit ervaren maar anders om. Ik heb een dochter en was zwanger van een jongentje (deze is geboren en na 2 uur overleden met 24 weken) na een lange tijd proberen toch weer zwanger en het is een meisje. Toen bleek ik toch echter in het begin een beetje teleurgesteld te zijn. Na een aantal weken is dit voorbij gegaan en is nu 15 maanden en totaal geen teleurstelling meer gehad. Nu weer zwanger en ik denk echt dat het vast weer een meisje word. Ik voel het zo erg echt aan alles. En ik moet nu wachten tot we een echo kunnen maken in maart. Maar ik kan me er nu al vast op voorbereiden dat ik gewoon bijna zeker weet dat het weer een dametje word. En dit word ook mijn laatste zwangerschap en het gevoel dat ik nooit een jongentje zou krijgen speelt door mijn hoofd ook heel erg. Ook al weet ik nog niet eens wat het geslacht van onze kleine is.

    Maar ik zou hoe dan ook blij zijn met wat het geslacht ook zou zijn! ☺

  • -BoysMom

    Ik.heb dit ook.wel gehad, niet dat ik moest huilen, maar ik had al een jongen en een meisje leek me zo leuk.. maar ik heb wel snel geschakeld, was er snel blij mee, maar wel een slik momentje

  • River87

    Wat een lieve reacties, bedankt allemaal!
    Toch fijn niet de enige te zijn.
    T voelt inderdaad als een verwerkingsproces.
    Mijn schoonouders waren er.gister dus me man zegt zullen we vertellen waar we geweest zijn zelfs dat brak me al en moest ik me.inhouden en zei dat we dat niet gingen doen achteraf begreep hij t. We willen t ook pas later tegelijk aan alle opa s en oma s vertellen.
    Ik Ga het even de tijd geven bedankt meiden


1 2

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

3 leden zijn nu online
Aanmelden