Bevallingsverhaal :-)

Bij deze mijn beloofde bevallingsverhaal...

Eigenlijk had ik een geplande ks staan voor 19 November, maar ik riep al weken dat ik die datum niet zou gaan halen..waarom?? Ik weet niet, voorgevoel? Intuitie? Ik denk echt dat je zoiets aanvoelt!! Anyway op 14 November begon ik lichtroze slijm te verliezen, omdat het niet kleurloos was heb ik toch maar voor de zekerheid even het ziekenhuis gebeld maar die vertelden me dat als ik verder geen vruchtwater verloor of weeen had ik niks hoefde te doen en ook niet hoefde te komen...
Dus zo nog maar even door blijven lopen dus..aangezien ik het al weken echt zwaar had vond ik dat helemaal niks en heb al me vrienden gevraagd om mee te duimen dat het echt op gang zou komen..
Donderdag 15 November...echt een rare dag gehad, chagerijnig als de pest (gerum me ventje), niks was goed en voelde me maar zo zo...vriendlief heeft moeten afzien die dag hihih, en ikzelf ook want ben rond 2 uur naar me bed gegaan. Om 4 uur stond mijn schoonzusje aan de deur maar had echt geen zin om uit me bed te komen terwijl ik normaal echt zo niet ben. Ik heb vriendjelief alleen gelaten met haar tot hij me rond half 6 kwam roepen of ik nog binnen kwam zitten om wat mee te eten...nou vooruit maar, mezelf uit bed getrokken en naar binnen gegaan. Waar ik kon zien dat ze m'n dochtertje van 11 maanden koekjes hadden gegeven wat nu verspreidt lag door de hele huiskamer :s LEUK!! Not...weg ieniemini beetje goede zin weer...maarja hele avond beetje op de bank gehangen, Ilaysa lekker op bedje gelegd en mijn moeder nog aan de telefoon gehad waar ik tegen wist te vertellen dat ik echt geen zin had om Ilaysa midden in de nacht uit haar bedje te halen als ik aan de gang zou gaan...Doordat ik bijna hele middag had geslapen 's avonds geen slaap meer uiteraard...om 1 uur naar bed gegaan met best wel wat oefenweeen, die ik overigens al 3 dagen had. Maar omdat ik eigenlijk pas 38,3 wkn was dacht ik dat ze wel wilde blijven zitten in m'n warme buik! Niks was minder waar want om 01.20 voelde ik een PLOP en waren m'n vliezen gebroken...dus hup eruit en naar mijn vriend toe om dat te melden. Zijn reactie oooh en nu?? Jaa misschien ziekenhuis bellen?! Waar ze me vertelden dat als ik nog geen weeen had dat ik me dan pas volgende ochtend om 7 uur hoefde te melden. Okeeii...dus ff nog alles nakijken en opnieuw inpakken zodat ik zeker alles bij zou hebben...en dan maar even proberen te slapen. Maar om 02.30 uur begonnen de weeen, en meteen heftig. Of het nu kwam door de ks van 11 maanden geleden of dat ze uit zichzelf meteen zo heftig begonnen weet ik niet maar pijn deed het zeker wel!! Elke 10 minuten een wee en maar weer gebeld naar het ziekenhuis en toen moesten we wel meteen komen. Dus mijn vader uit bed gebeld en die kwam meteen. En dus moest ik toch ons dochtertje alsnog midden in de nacht uit bed halen :-( en dat vond ik helemaal niks. Maar ja had helaas geen keus..rond 04.15 uur waren we in het ziekenhuis, waar vriendjelief het erg leuk vond om met mij in de rolstoel keihard door die gangen te sjezen hihih, toen vond ik er niks aan, nu kan ik daar wel om lachen. Aangekomen op de verloskamers aan het CTG gelegd waar ik zelf wel kon zien dat m'n weeen best sterk waren. Daarna kwamen ze me vertellen dat ze de ks pas in de loop van de ochtend wilden doen omdat ze geen Gynaecoloog midden in de nacht wilden laten komen omdat het geen spoed was, nou jaaaaaa zeg!!! Ik boos, want dat wilde zeggen dat ik dus nog uren met weeen moest liggen terwijl dat eigenlijk niet nodig zou zijn omdat ik sowieso een ks zou krijgen!! Ik heb dat wel duidelijk aangegeven dat ik dat niet ging trekken want de weeen waren echt pijnlijk en ik heb best wel een hoge pijngrens van mezelf maar nog zeker 4 of 5 uur zo liggen wilde ik niet..ondertussenwas het half 7 en kwam de assistente me zeggen dat er iemand naar de ok was voor een keizersnede en dat ze aan desbetreffende Gyn hadden gevraagd of hij mij niet meteen erachteraan wilde zetten. Gelukkig wilde hij dat wel en werd alles klaar gemaakt voor de operatie. Om 07.15 werd ik naar boven gebracht en nog even wat later begonnen ze met de epiduraal. Die deed PIJN!! Voelde niet lekker en kreeg een flinke steek naar me linkse zij...even daarna werd ik helemaal niet lekker en voelde ik mezelf wegzakken en me vriend zag dat ook. Ook begon ik heel erg te zweten...kreeg wel een medicijn om de misselijkheid tegen te gaan maar dat werkte niet echt. Om 07.55 begonnen ze met de incisie en om 07.59 is Jenayah geboren met een apgarscore van 10 na 5 minuten. Ze woog 2775 gram. En weer waren we trotse ouders van een prachtig meiske...nu is ze 12 dagen en een heel lief tevreden dingske waar we helemaal verliefd op zijn.

Van de ks ben ik helemaal goed hersteld al, voel me prima, alleen traplopen is nog een beetje moeilijk en ik loop al sinds de geboorte met hoofdpijn waar ik toch maar eens de dokter voor ga bellen. Ik weet niet of het ergens mee te maken kan hebben maar je weet maar nooit natuurlijk..

Wij houden van onze meiden!!!

Liefs,