Bevallingsverhaal

Laat ik beginnen met mijn bevallingsverhaal ga ik daarna wel heel erg opscheppen over ons kleine mannetje en over alle perikelen in het ziekenhuis.

Vrijdag 27 maart om 12 uur zal ik van de bank opstaan om naar toilet te gaan. Dnderdag de 26e ben ik nog bij de verloskundige geweest en die zag totaal geen reden waarom ik eerder zou bevallen dus ik moest rekening houden met nog 2 weken zwangerschap. Toen ik dus opstond van de bank en een "pang" voelde, in hoeverre je die zou kunnen voelen, dacht ik heel even... zouden dat de vliezen zijn? Maar nee, ik maak mezelf gek, de verloskundige heeft gezegd dat ik waarschijnlijk niet eerder zou bevallen... Halverwege het toilet voelde ik ineens toch nattigheid tussen mijn benen. Ben doorgelopen naar de wc en in mijn onderbroek gekeken. Tja, inlegkruisje was vochtig, stonk niet, rook ook niet zoet, had geen kleur... vaag hoor.. zou ik dan de laatste weken nog incontinent worden??? Ondertussen een plas gedaan maar terwijl ik al klaar was met plassen hoorde ik toch nog water stromen... zou het dan toch? Hmmmm.. eng hoor.. ga ik het wel of niet tegen mijn man zeggen? Wil hem niet onnodig ongerust maken maar stel dat... Heb het maar gebracht met de woorden: het zal waarschijnlijk vals alarm zijn maar zo en zo... Hij reageerde met de wijze woorden: dan moet je de verloskundige maar even bellen... Maar ik twijfelde, wilde niet bellen voor niets. Maar toen mijn vriend/man dingen op ging ruimen en dingen ging regelen en een flauw grapje maakte... liep er met het lachen weer vocht weg. Owkee dan toch maar bellen. Verloskundige gebeld, deze stelde voor dat ik even wat vocht op ging vangen en dan zou zij dat rond 14u wel even komen beoordelen. We hebben nog snel een foto van mijn buik gemaakt, ben lekker onder de douche gesprongen, en daarna verschillende keren moeten verschonen. Dus toen de verloskundige kwam hoefde ze ook niets te controleren want ze had het zo wel in de gaten. Maar ik moest niet al te enthousiast zijn want het kon nog wel 72u duren....

Hier en daar wat dingetjes opgeruimd en bij alles kwam het besef: er is nu geen weg terug, binnen nu en 2 á 3 dagen ben ik moeder, heb ik een zoon, staat het leven op z'n kop. Dat wil je natuurlijk graag, maar dat het ineens zo snel gaat... best heftig! Heb mijn ziekenhuistas nogmaals nagekeken, en alvast opgeschreven hoe het begon met het breken van vliezen. Toen ik echter aan de achtertafel zat kreeg ik rugpijn. Kon niet stilzitten, ben wat rond gaan wandelen, proberen het weg te drukken tegen de deurpost maar wilde niet weg. Op een gegeven moment maar even lekker op de bank gaan zitten, toen nam het af. Maar even later kwam de rugpijn weer terug, he vervelend, zal wel stress zijn, haha. Ondertussen kwam er nog even iemand aan de deur, deze vroeg hoe het ging. Verteld dat het prima ging maar dat de verloskundige had gezegd dat het nog wel 2 weken kon duren.. (kan heel goed liegen, haha)

Bezig gegaan met eten maken, deels voor de afleiding deels ook omdat staan de beste houding was ivm met de rugpijn. Ondertussen kwam mijn man thuis, die maakte zich niet meer zo veel zorgen want de verloskundige zou pas morgenochtend weer even langskomen gewoon om even te kijken hoe het was. Die verwachte nog geen actie dus hij ook niet. Tijdens het koken kwam de rugpijn is fases. Als ik dan even krom stond ging het ook wel weer weg... Deze blonde doos had echter nog steeds niet in de gaten. Totdat het eten klaar was en de krampen/pijnen af en aan kwamen. Toen kwam het besef dat het wel eens weeen konden zijn. Vriend gewaarschuwd, deze belde direct de afspraken voor die avond af. Heb om 17.45u tegen mijn vriend gezegd dat zijn taak was om te timen hoe snel het ging en hoeveel tijd er tussen zat e.d. Ondertussen probeerde ik mijn eten naar binnen te werken, met af en toe een wandeling om weeen weg te "werken". Al snel duurden de weeen langer dan 1 minuut en kwamen ze ongeveer rond de 5 minuten. Om 18.45u de verloskundige maar gebeld. Ondertussen was het eten op en lag ik op bed in de woonkamer, want ik had dus rugweeen en die zijn echt giga pijnlijk en mijn vriend hielp door ze weg te drukken. Verloskundige zou er zo aankomen om even om het hoekje te kijken. Ondertussen werden de weeen heftiger. Toen ze er was vond ze dat ik nog veel te veel praatjes had en ze schatte in dat het nog wel even zou duren voordat het echt door zou zetten. Ze voelde even en ik zat op 2cm ontsluiting (19.30u) Ze zou rond 23u terug komen en dan zouden we dan samen bekijken of het tijd werd om mijn naar het ziekenhuis te sturen. Want jah, we moesten/zouden in het ziekenhuis bevallen. Toen de verloskundige weg was ging het vrij vlot met de weeen, ze kwam sneller op elkaar maar dat had de verloskundige ook al voorspeld, dat kwam omdat ze had getoucheerd. (tijdens het toucheren leek het trouwens alsof de vliezen nog in tact waren dus waarschijnlijk zijn ze hoog in de baarmoeder gebroken). Samen met mijn vriend besloten om even lekker te gaan douchen, even de douchestraal op de rug in de hoop dat het dan beter zou gaan. Echt een enorm dom idee!!!!!! Gossie die douchestraal was dus helemaal niet prettig, elke wee moest mijn man er alsnog bij komen om de wee weg te drukken, jee wat een pijn. Heb het echt met au, au, au, au, au, au weg gezucht... Ik wilde zo snel mogelijk weer in de kleren en weer naar beneden. Alle lof voor mijn vriend, die heeft me helpen afdrogen en ondersteund en bleef heel kalm, ik zag het ondertussen niet meer zo zitten want de pijn nam met de wee toe en er zat steeds minder tijd tussen voor mijn gevoel. Zo kon ik toch nooit in de auto nog naar het ziekenhuis? Ik kon niet eens zitten (had ik geprobeerd op bed en op een krukje onder de douche). Vriend stelde om 21u voor om de verloskundige maar weer even te bellen want hij vond dat de weeen nu ook wel heel snel gingen en heftig waren. Verloskundige vroeg of ik ook aandrang had, deze vraag kwam echter net op het moment dat de wee het ergste was dus "weet ik niet" was het enige wat ik eruit kon krijgen. Mjin vriend vertaalde dit weer in: Er zit weinig tijd tussen en de weeen doen echt vreselijk pijn! Verloskundige zou direct komen. Ze was er om 21.30u Zo goed en zo kwaad als het ging voelde ze tussen de weeen door hoever ik was, en kwam met de verlossende woorden: meid, je hebt volledige ontsluiting, we gaan niet naar het ziekenhuis bij de volgende wee mag je mee persen!!!!

Ondertussen, enorm opgelucht dat ik me niet aanstelde en dat ik niet meer naar het ziekenhuis kon, concentreerde ik me op de weeen en de verloskundige vloog als een wervelwind door ons huis om alle benodigdheden klaar te leggen. Ze belde ook de kraamzorg. Aangezien wij niet verwachten om thuis te bevallen hadden we weinig klaar staan, bed stond wel in de kamer maar niet op klossen, stonden geen handdoeken of emmers of vuilniszakken klaar enz... Mijn vriend vertelde achteraf dat hij het nogal indrukwekkend vond dat een professioneel iemand gaat rennen, dan moet er wel haast zijn. Ik had ondertussen al een aantal persweeen gehad, 2 in de tijd dat de verloskundige onderweg was, en 2 toen ze wel al aanwezig was maar nog een aantal dingen bij elkaar zocht ik durfde echter niet te persen want dan zou de bevalling daadwerkelijk een feit zijn en dan kwam die helse pijn van het geboren worden, hier was ik nog niet klaar voor. De aandrang werd steeds sterker, mijn vriend voelde het ook hoe mijn lichaam ineen kromp. Toen de verloskundige tijd had om me te begeleiden probeerde ik uiteindelijk voorzichtig mee te persen (21.45u), dit voelde erg prettig, hierdoor nam de druk op mijn rug af. Maar toch maakte ik de perswee niet af, vond het nog wel eng. Toen de verloskundige echter zei dat ik bij de volgende wee echt een hap lucht moest nemen en dan flink moest persen heb ik mezelf tot de orde geroepen en gezegd, het moet toch dus we gaan ervoor dan hebben we het maar weer gehad. Dit gaf een goed gevoel en bij de volgende wee perste ik al wat voordat de druk echt aanwezig was, toen mijn lichaam erop reageerde voelde dit erg goed. De werking klopte gewoon, mijn lichaam en ik konden dit samen. Mijn vriend zat bij het hoofdeinde en steunde me door er te zijn, door over mijn arm te wrijven, perfect! Toen ik eenmaal flink geperst had moedigde de verloskundige me alleen maar aan door te zeggen dat ze het hoofdje al kon zien. Zat weinig haar op wist ze te vertellen. De verloskundige vroeg mijn man of hij het ook wilde zien, ik ging er van uit dat ie het wel prima vond, achteraf blijkt dat ie wel heeft gekeken maar 2 tellen later liep ie de kamer uit. Ik direct in paniek, de verloskundige zeer verbaasd maar zo oplettend als hij was, hij deed de deur open voor de kraamverzorgster! Deze kwam om 22u. Bij de volgende wee kregen we het hoofdje eruit, toen moest ik zuchten. Ik had het idee alsof ik het neusje kon voelen, er zat een bobbeltje aan de onderkant die ik er extra doorheen moest drukken. Achteraf was dit niet zijn neusje maar zijn armpje. Het rechter armpje wat bij bijna alle echo foto's ook al voor zijn hoofdje had gezeten. (duidelijke voorkeurshouding). Toen moest ik zuchten, dit was wel even lastig want de drang om "alles" naar buiten toe te werken was groot, maar de volgende wee liet niet lang op zich wachten en toen mocht ik nogmaals even persen en kwam die kleine jongen met een kreet te voorschijn. Hij huilde direct wa natuurlijk een fantstisch geluid was. Ik kon het allemaal nauwelijks bevatten, daar lag de kleine man, hij die bijna 9 maanden in mijn buik zat verstopt... daar was ie dan... Onze Erick!!!!!

Daarna moest de placenta er nog even uit, ik had geen weeen meer maar deze op eigen kracht eruit gewerkt. Had verder geen grote kraters of scheuren. Alleen inwendig beetje gescheurd waar verder niets aan gedaan hoefde te worden, en klein schaafplekje.

Bevalling viel me dus reuze mee, rugweeen waren erger. Heb me echt verbaasd over "het gemak" van de geboorte, nou was Erick ook niet groot dus dat scheelt natuurlijk ook enorm maar toch... Wens dit iedereen toe!