mamavanpearsje's kinderen

Spring naar: Silvan M.ila J.esse

Silvan

Silvan
  • Geslacht: jongen
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Peuters
  • Profiel: 167 tekens

Silvan's profiel


Geboorte-informatie

Duur van de bevalling:
Bevallen na:
Gewicht bij geboorte:
Lengte bij geboorte:
 


`s geboorteverhaal



M.ila

M.ila
  • Geslacht: meisje
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Pubers
  • Profiel: 6682 tekens

M.ila's profiel


Geboorte-informatie
Duur van de bevalling: 5 uur vanaf de eerste frequente weeën
Bevallen na: 39 weken + 4 dagen
Gewicht bij geboorte: 3375 gram
Lengte bij geboorte: 50 cm

Mila`s geboorteverhaal
Bevallingsverhaal M.ila

Op 19 mei 2013 was ik uitgerekend van ons meisje. Omdat J.esse geboren is vier dagen na de uitgerekende datum, had ik er geen enkele rekening mee gehouden dat ik voor de uitgerekende datum zou bevallen. Op 14 mei 2013 waren manlief en ik drie jaar getrouwd. We hadden afgesproken hier geen aandacht aan te besteden, maar als verrassing had hij mijn ouders als oppas ingehuurd zodat wij uit eten konden! Even dacht ik nog… zo’n grote maaltijd, als ik maar niet snel ga bevallen… We hebben heerlijk gegeten bij onze favoriete pizzeria, en met een overvolle buik ’s avonds op bed gegaan. ’s Nachts heb ik af en toe wat krampjes gehad, maar ik was ervan overtuigd dat dit kwam door het eten.

Overdag hielden de krampjes aan, maar nog steeds verdacht ik mijn darmen van de oorzaak. Woensdagochtend 15 mei verloor ik mijn slijmprop. Ik heb diezelfde dag nog samen met pap een aantal boodschappen in de stad gedaan, ik vond het erg fijn dat hij even meewilde. Op de één of andere manier voelde het niet goed om alleen te gaan. Toen ik naast de slijmprop en de krampen ook nog enorm vaak naar het toilet moest voor de grote boodschap, had ik wel het gevoel dat het wel eens voorzichtig begonnen kon zijn. Maar ik had ook al veel verhalen gehoord over voorweeën, en aangezien de krampen heel goed op te vangen waren, was ik bang dat dit nog niet het echte werk was. Ik ben vroeg naar bed gegaan die avond met twee paracetamol op, en heb daar een uurtje mee geslapen.

Rond 22.00 uur werd ik wakker en merkte ik dat de krampen in kracht en frequentie toenamen. Nog steeds heel goed te doen, dus ik twijfelde of het goed zou gaan doorzetten. De krampen voelden telkens hetzelfde: eerst de aandrang om te poepen, en dan een opkomende pijn in mijn onderrug die het hevigst werd in mijn onderbuik. De diepe ademhaling uit het boek ‘Duik in je weeën’ hielp me goed door de weeën heen. Telkens herhaalde ik het riedeltje in mijn hoofd: diep ademhalen door je neus, zet de adem vast in je buik, geef een paar seconden druk op je baarmoedermond en adem hoorbaar uit door je mond. Iets na 23.00 uur vroeg ik me toch af of dit niet al het echte werk was. J.esse lag nog op bed, en zou naar mijn ouders moeten. Ik wist dat mijn moeder vaak met vriendinnen afspreekt op woensdagavond, waardoor de kans er was dat ze nog wakker was. Dan liet ik J.esse liever direct ophalen, dan dat we dit bijvoorbeeld om 3.00 uur ’s nachts nog hals over kop moesten laten doen. Mijn moeder was inderdaad nog wakker toen ik belde, en we hebben J.esse laten ophalen. Ook haar heb ik laten weten dat ik nog wat twijfelde of dit wel ging doorzetten, maar dan hoefden we ons in elk geval geen zorgen te maken over J.esse.

Het opvangen van de weeën deed ik het liefst liggend op mijn zij, maar hierdoor leek ik wel misselijk te worden. Toen de weeën heviger werden, kwam de misselijkheid ook steeds meer op en begon het overgeven. Ik heb samen met manlief ook de ontspanning en warmte van het kersenpitkussen en de douche geprobeerd, en dit voelde heel fijn. Toen we in de loop van de avond begonnen met timen, kwamen de weeën al snel tussen de 3-5 minuten. Op het moment dat ik ging douchen, zat er iets meer tijd tussen de weeën, maar waren deze wel een stuk heftiger. Uiteindelijk hebben we om 1.13 uur de verloskundige gebeld. Manlief twijfelde nog, hij vroeg zich af of er al wel serieuze activiteit gaande was omdat ik nog steeds goed met de pijn om kon gaan (dit in vergelijking met de bevalling van J.esse). Maar aangezien de weeën al een tijdje frequent kwamen, leek het me wel verstandig om te bellen. Ik gaf bij onze verloskundige aan dat het misschien nog wel vals alarm was, maar je weet natuurlijk maar nooit bij een tweede. Om 1.30 uur was de verloskundige aanwezig, en constateerde ze dat mijn baarmoedermond geheel week en verstreken was, en dat ik 3-4 cm ontsluiting had. Omdat ik graag poliklinisch wilde bevallen, stelde ze voor om rustig het vertrek naar het ziekenhuis in te zetten. Manlief moest nog wat laatste spullen inpakken, de hond gerustgesteld, emmer mee de auto in en daar gingen we.

Om 2.05 uur kwamen we aan in het ziekenhuis. De weeën worden steeds heftiger en moeilijker op te vangen. Ik ga eerst op het ziekenhuisbed liggen, op mijn zij, maar besluit toch even te gaan douchen. Onder de douche worden de weeën echter steeds heftiger en kan ik ze amper nog opvangen. Om 2.30 uur lig ik alweer op het ziekenhuisbed, en geef aan dat ik de pieken niet meer kan opvangen. De verloskundige geeft aan dat ze vermoedt dat pijnstilling gezien de snelheid niet meer gaat lukken. We spreken af dat ze even gaat kijken hoe het ervoor staat, en het dan even een half uur aanzien. Om 2.45 uur heb ik 6 cm ontsluiting, en breekt ze mijn vliezen. Dit kost wat moeite, omdat de vliezen strak om het hoofdje heen zitten. Er stroomt ook niet veel vruchtwater uit, maar het is wel helder. Vanaf dan begint mijn lichaam als een gek om M.ila geboren te laten worden. Ik raak bijna in paniek van de kracht en pijn die er over me heen komt. Ik lig op mijn zij, manlief houdt de spuugbak voor mijn mond, en ik kan niet anders dan kreunen en overgeven. Ik probeer nog wat te zuchten, maar na een paar minuten kan ik niet anders dan me overgeven aan mijn lichaam, en actief meepersen. Ik kan nog snel op mijn rug gaan liggen, en vraag of het hoofdeind van het bed een stukje omhoog kan. Ik houd me aan het hoofdeind van het bed vast, en al snel staat het hoofdje, en moet ik even zuchten in plaats van persen van de verloskundige. Daarna komt ook haar lijfje er zo uit glijden, en is onze dochter M.ila geboren! In 20 minuten tijd ben ik van 6 cm ontsluiting naar geboorte gegaan, onvoorstelbaar hoe snel dat is gegaan! Ik kom er met een heel klein scheurtje vanaf, die niet gehecht hoeft te worden. Na een kwartier komt ook de placenta er uit, en is de bevalling compleet! Het is heerlijk rustig in het ziekenhuis, en we hebben alle tijd om met elkaar te genieten. Nadat M.ila haar eerste lading meconium heeft gedropt op mijn buik en arm leg ik haar aan de borst, en sabbelt ze al voor het eerst. Wat een prachtige meid hebben we gekregen, zo’n fijn gezichtje, mooie zwarte haartjes… Goh wat zijn we stapelverliefd op haar! Nadat we wat gegeten hebben en ik lekker gedoucht heb, mogen we naar huis. Rond 5.45 uur zijn we thuis met onze kleine meid, en begint onze kraamperiode.



J.esse

J.esse
  • Geslacht: jongen
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Pubers
  • Profiel: 5180 tekens
  • Lengtecurve: 2 meetpunten
  • Gewichtscurve: 2 meetpunten

J.esse's profiel


Geboorte informatie

Type bevalling: Vaginaal (met pijnverlichting)
Duur van de bevalling: 24 uur
Bevallen na: 40 weken en 4 dagen
Gewicht bij geboorte: 3250
Lengte bij geboorte: 50

Op vrijdagavond 25 november rond 20.00 uur merkte ik dat ik krampjes kreeg die vrij frequent terugkwamen. Met behulp van de app Contraction Timer zijn we de weeen gaan timen, en ik bleek elke 4/5 minuten weeen te hebben die ongeveer 30 seconden aanhielden. Het waren slechts lichte krampen, en het gevoel bekroop me dat dit nog maar voorwerk was. Ik ben eerst nog op bed gaan liggen, maar rond middernacht werd de pijn heftiger waardoor slapen geen optie meer was. Manlief en ik hebben onszelf op de bank geïnstalleerd, beide met ons dekbedje. Om zoveel mogelijk te ontspannen heb ik nog een aantal keren met manlief en hondlief een blokje om gelopen. Echter in huis had ik erg veel moeite om mezelf een houding aan te nemen. Ik wilde niet dat manlief aan me zat, en het liefst bewoog ik helemaal niet. De weeen werden steeds heftiger, maar de frequentie nam steeds meer af. Rond 5.00 uur had ik behoorlijk heftige weeen, maar slechts om de 10 minuten. Waar de weeen zich eerst met name in mijn buik concentreerden, verschoof dit steeds meer naar mijn rug. Ik begon misselijk te worden en over te geven van de pijn, en door het slaaptekort raakte ik steeds meer uitgeput. Vanwege de afnemende frequentie van de weeen hebben we toch de verloskundige maar gebeld, want hoe frustrerend dat je niet toewerkt naar een betere frequentie. Aan de telefoon afgesproken dat de verloskundige rond een uur of acht komt kijken hoe het ervoor staat met de ontsluiting, maar gezien de frequentie van de weeen tempert ze mijn verwachtingen al.

Rond 8.00 uur blijk ik tegen de 2 centimeter ontsluiting aan te zitten. Door het overgeven begin ik me steeds ellendiger te voelen, en nog steeds heb ik geen methode/houding gevonden om beter met de pijn om te gaan. Omdat ik al een nacht slaap gemist heb, wil de vk mijn vliezen wel thuis breken om de boel wat te bespoedigen. We spreken af dat ze aan het eind van de ochtend weer terug komt, maar rond 10.15 uur trek ik het niet meer. We bellen haar opnieuw en vragen of we al eerder naar het ziekenhuis kunnen ivm pijnstilling. Dit kan en rond 11.00 uur arriveren we in het WZA, ik met een emmer tussen mijn benen. In verband met het aanleggen van een ruggenprik worden er infuzen, katheters en allerlei andere slangen geïnstalleerd. Waar ik helemaal niet dol ben op prikken kan dit me nu helemaal niks schelen. De anesthesist is echter bezig met een groot trauma, waardoor er geen ruggenprik gezet kan worden. Om het wachten hierop wat dragelijker voor me te maken krijg ik een infuus met remifentanyl. Ik word er enorm suf van, maar achteraf heeft het me heel goed geholpen met ontspannen.

Er was een behoorlijke wachtrij opgelopen voor de anesthesist, dus ik werd niet meer getoucheerd voordat ik naar de verkoever werd gebracht. Tijdens het zetten van de prik moest ik rechtop zitten, en ik voelde behoorlijke druk naar beneden. Nadat al mijn lichaamsfuncties gecontroleerd waren, werd ik weer naar de verloskamer gebracht. Bij het toucheren bleek ik al op 9 centimeter ontsluiting te zitten! De pijn werd grotendeels weggenomen, alleen in mijn rug bleef ik de weeën voelen. Niet veel later bleek ik al 10 cm ontsluiting te hebben, echter begon toen het spitsuur in het ziekenhuis. Ivm het weekend waren er maar 1 verloskundige en 1 gynaecoloog aanwezig, en er waren naast mij nog 3 vrouwen aan het bevallen. Ik heb dus nog anderhalf uur moeten ‘wachten’ totdat ik met behulp van de verloskundige kon gaan persen. Deze tijd werd gebruikt om de ruggenprik weer uit te laten werken, want ik voelde geen persdrang. Vervolgens is binnen een uur persen onze zoon geboren op 26 november om 20.30 uur. Ik voelde nog steeds geen persdrang, wel pijn van de weeën. Met behulp van de monitor wist ik op welke momenten ik moest gaan persen. Ik heb onze zoon helemaal geboren zien worden door de houding waarin ik lag, wat wonderbaarlijk. Ik ben er met een scheurtje in een kleine schaamlip en een scheur in mijn perineum vanaf gekomen. Deze laatste moest gehecht worden, het andere scheurtje moet vanzelf weer aan elkaar groeien. Rond een uur of 10 ’s avonds was ik gedoucht en wel redelijk bij, alleen vanwege de ruggenprik en bijbehorende katheter moest ik zelf kunnen plassen voordat ik naar huis mocht. Omdat ik vanwege het overgeven nog geen slokje water kon binnenhouden lukte dit niet. Gelukkig mochten manlief, onze zoon en ik een nachtje met z’n drietjes doorbrengen in een kamer in het ziekenhuis. Achteraf gezien heb ik erg veel moeite gehad om om te gaan met de rug weeën, en heb ik mezelf verkrampt. Na enige hulpmiddelen kon ik me beter ontspannen en is de ontsluiting veel beter gevorderd. Al met al een heftige, zware maar ook supermooie en emotionele belevenis!