Rainbowafterstorm's kinderen

Spring naar: W S M F

W

W
  • Geslacht: jongen
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: december 2019
  • Profiel: 175 tekens

W's profiel

Geboorte-informatie

Duur van de bevalling:
Bevallen na: Precies 40 weken
Gewicht bij geboorte:
Lengte bij geboorte:
 

bevallingsverhaal



S

S
  • Geslacht: vlinder
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:

S's profiel

Op 26 November kom ik erachter dat ik ongepland zwanger ben van ons derde kindje! Op 5 December 2017 heb ik mijn eerste echo. 8 weken zwanger. Met 13 weken volgt de termijnecho. 14 juli 2018 ben ik uitgerekend!

Rond 14 weken begon ik harde buiken te krijgen. Maar tijdens de controle met 15 weken blijkt alles in orde. Hartje gehoord!

Rond 17 weken zwangerschap voelde ik mij vreemd. Alsin, normaal. Geen zwangerschapskwaaltjes. Volgens de verloskundige was dit normaal. De kwaaltjes kunnen eenmaal komen en gaan. Ik vertrouw erop dat alles goed zit. Vrijdagochtend, de kinderen hebben carnavalsviering op school. Tot mijn schrik heb ik last van bloedverlies. Niet veel. Maar een inlegkruisje vol. Lichte buikpijn schoof ik af als bandenpijn. De verloskundige liet weten dat een klein beetje bloedverlies geen kwaad kan. 

Ik kan moeilijk genieten van de carnavalsmuziek op school. Besluit eerder naar huis te gaan, en niet mee te lopen met de tocht. Thuis op de bank, ging ik liggen met een dekentje en een kruik. 12:15 waren de kids alweer uit school. M. (Destijds bijna 6 jaar) voelt aan dat ik mij niet lekker voel. Ze komt bij mij liggen, en samen kijken we film. Ze verzorgd mij heel goed, zo lief. (Papa had een uitje op school). 

Het bloedverlies en de krampen stoppen niet. Ik besluit te gaan douchen, en vroeg naar bed. M. slaapt bij mij vannacht. Ik houd mijn man via de app op de hoogte. Hij geeft aan dat ik mijn verloskundige maar moet bellen, en een controle moet inplannen. Desnoods in het ziekenhuis. Ik wil niet al te zeurend overkomen. Wellicht is het gewoon echt bandenpijn?

Rond 22:45 voel ik een plop, en een hoeveelheid water. M. schrikt op. Mama gaat het? Chips. Afscheiding? Nee, dat is veel te veel. Volgens mij zijn mijn vliezen gebroken. Shit. Ik ben pas 17 weken en 6 dagen. Ik app mijn verloskundige. Ze geeft aan dat ze in het ziekenhuis toch niets kunnen doen met dit termijn. Maar, uiteindelijk wilde ze wel een afspraak voor mij maken. Ja, graag. Duh. Mijn man komt naar huis. Mijn moeder komt eraan, om de kinderen op te halen. 

Ik maak mij klaar. Alleen nog even jas aan, en wachten op mijn moeder die de kids komt halen. Mijn verloskundige belt, de verloskamers wachten op mij.

Plop.
Gevolgd door een hoop vloeistof en iets in mijn onderbroek. Ik kijk mijn man aan, ga naar de toilet om te kijken. Bloed. Overal bloed. En mijn kindje in mijn onderbroek. Zo klein. Ik kan alleen maar huilen. Ik strompel de trap op, en laat een spoor van bloed achter. Eenmaal op de badkamer stort ik mij neer, broek tot op mijn knieeen. Bloed. Overal bloed. Mijn man belt de verloskundige, met de mededeling dat het te laat is. Ons kindje is al geboren, Thuis. Met bijna 18 weken zwangerschap.

Dan volgt een waas. De verloskundige komt, en ik kan alleen maar huilen. M. komt knuffelen. ''Hoop dat alles goed gaat met de baby''. Niet wetend dat de baby inmiddels al geboren is, en niet levensvatbaar.

Ze knipt de navelstreng door, ik hijs mijzelf in een nieuwe broek en we gaan naar het ziekenhuis. De placenta zit vast. Rond 2 uur in de nacht; lig ik op de OK. Een curretage. Ik ben zo verdrietig. Zoveel gehuild. Mijn man als steun. Ondanks het begin van deze zwangerschap.

De verpleegsters en artsen zijn zo lief. Zo empatisch. 

Het is een zoon. Godverdomme. Na 2 gezonde voldragen meiden, krijgen wij nu een zoon. Hij krijgt de naam; Storm; 9 Februari 2018. 

Met maar 12 cm. Veel te klein voor zijn 'leeftijd'. Zijn lichaampje is niet a 18 weken. Eerder 15-16 weken. Blijkelijk eerder overleden in mijn buik. 

Inmiddels weten wij ook; mijn placenta had een groeiachterstand. Past meer bij een termijn a 13-14 weken.

Obductie wijst niets uit. Lichamelijk is Storm gezond. Domme pech werd eraan gegeven.

De weken erna waren als een heuse sneltrein. Ik heb alles in een waas beleefd. Mijn tijd stond stil, terwijl de wereld wel verder ging.

Voor altijd Storm in Februari.

 



M

M
  • Geslacht: meisje
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Pubers
  • Profiel: 107 tekens

M's profiel

Geboren na 41,1 weken 16:58 Bevalling a 8 uur Inleiding wegens lichamelijke klachten 3970 gram 54 cm



F

F
  • Geslacht: meisje
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Pubers
  • Profiel: 3294 tekens

F's profiel

Gestript met 40,4 weken.
In de nacht van 40w en 5 dagen, om 4:00 braken mijn vliezen. Althans een scheurtje ipv een hele vloed.

In eerste instantie dacht ik dat ik in mijn broek had geplast. Nat? Hup, naar het toilet. Schone onderbroek en pyama, en weer terug naar bed. In de ochtend stelde ik op social media (Volgens mij hyves?) de vraag of dit vruchtwater kon zijn, en ik mijn verloskundige maar moest bellen. Wilde niet voor niets bellen.

Op advies, toch gebeld. Omdat de geur, kleur etc toch echt op vruchtwater leek.
De verloskundige liet weten, dat  ze rond 5 uur langs zou komen. Ik heb mijn man verwittigd, en hij kon gelukkig eerder naar huis van werk.

Ik verwachtte er niet al te veel van. Verloskundige was gearriveerd. Inwendig onderzoek, bleek uit dat het inderdaad het vruchtwatervlies is gescheurd. Nu was het afwachten tot mijn weeen zouden komen. Alvast voorbereid, dat als mijn weeen niet zouden komen, ik na 24 uur zou worden overgedragen aan de gynaecoloog.

20:00 begon ik buikpijn te krijgen. Rond 00:00 gingen wij naar bed. Ik vroeg manlief mee te gaan, om mij vast te houden. Niet wetend dat dit toch echt al weeen bleken te zijn. Man sliep al snel. Ik kon niet slapen. Ging douchen, in het mom van; als het oefenweeen zijn, zakt het wel af. Alleen werd hierdoor de pijn toch echt erger. Shit, man wakker proberen te maken. Het is begonnen! 

In het begin begon ik zelf te timen. Naderhand is mijn man mee gaan timen (duurde even voordat hij wakker werd, en door had dat het was begonnen!) Toen de weeen om de 8 minuten kwamen, zeurde ik al; bel de verloskundige! Maar eerder die dag had ze aangegeven, bij weeen om de 4-5 minuten moesten wij even een belletje doen. Mijn moeder werd gebeld. Achteraf hoorde ik nog, dat zij midden op straat een taxi heeft aangesproken! ''Mijn dochter is aan het bevallen'', haha!.

Eenmaal mijn moeder thuis, bleken mijn weeen om de 3-4 minuten. bel de verloskundige maar! 
De verloskundige kwam langs, in de veronderstelling dat ik zo'n 3-4 cm ontsluiting zou hebben.

Inwendig onderzoek; Oke, Laura. Nu een belangrijke vraag; wil je thuis bevallen of in het ziekenhuis. Want dan moeten we NU gaan. Je hebt 8 cm ontsluiting.

Hele zwangerschap heb ik thuisbevalling geschreeuwd. Op dat moment wilde ik echt ziekenhuis!

Toen wij aankwamen in het ziekenhuis rond half 2, mocht ik even neerploffen op het bankje naast het bed. Ik moest een seintje geven, als ik druk kreeg. Het gevoel dat ik moest poepen. 

Ik moet naar het toilet! riep ik. Ik moet poepen. Nee Laura, je gaat bevallen! 

Na inwendig onderzoek bleek nog een randje te staan, ik mocht nog niet persen.

Toen ik eenmaal mocht persen, vorderde het niet helemaal. Ik werd overgedragen aan de gynaecoloog, aangezien mijn vliezen nu 24 uur geleden waren gebroken. Na een half uur persen, en met behulp van een knip en de kiwi (vacuumpomp, ivm dalende hartslag); werd onze eerste dochter geboren om 4:37. Femke Rosalinde. 3430 gram, 54 cm! Gezond en wel! Apgar was volgens mij 9/9/10.

Wegens kiwi moesten wij een nachtje extra in het ziekenhuis blijven ter controle. 10 Juli, om 11 uur mochten wij naar huis.