Maris2203's kinderen

Spring naar: J M

J

J
  • Geslacht: jongen
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: januari 2017
  • Profiel: 158 tekens

J's profiel

Geboorte-informatie

Duur van de bevalling:
Bevallen na:
Gewicht bij geboorte:
Lengte bij geboorte:
 

Geboorteverhaal



M

M
  • Geslacht: meisje
  • Leeftijd:
  • Verjaardag over:
  • Geboortedatum:
  • Categorie: Kleuters
  • Profiel: 7164 tekens

M's profiel

Duur van de bevalling: 9 uur

Bevallen na: 41+5

Gewicht bij geboorte: 3460 gram

Lengte bij geboorte: 51 cm

Mijn eerste badbevalling:

Op mijn 16e begon het al, ik was samen met mijn moeder De Bevalling aan het kijken, wat toen elke zondagavond op televisie was. Ik werd gelijk enthousiast door het zien van een badbevalling en vanaf dat moment wist ik het en zei tegen mijn moeder: "dat wil ik later ook"!

11 jaar later kon ik eindelijk die wens in vervulling laten gaan en ben ik bevallen van een prachtige dochter door middel van een badbevalling..

Wel heb ik helaas plots mijn moeder verloren toen ik net 6 weken zwanger was. De eerste periode van mijn zwangerschap was dus heel dubbel, ik was zo gelukkig dat ik zwanger was maar zo verdrietig dat ik mijn moeder niet meer had (van kerngezond naar acute leukemie).

Zaterdagochtend 13 juni werd ik om 08.00 uur wakker van een flinke kramp in mijn buik. Ik had dit een paar dagen van te voren ook al gehad dus ik dacht: ach, het zullen wel weer die voorweeën zijn. Maar mijn vriend dacht hier anders over en ik gaf hem gelijk, 20 minuten later kwam de volgende kramp en toen wisten we het: het gaat vandaag dan eindelijk gebeuren!

Aangezien het om de 20 minuten kwam ben ik nog lekker rustig gaan douchen en kon me nog fatsoenlijk opmaken (ik zei altijd al tegen mn vriend; "wat er ook gebeurt, ik wil wel make-up op hoor, desnoods moet jij me wat mascara op doen"!) haha! Maar dit kon ik dus allemaal nog prima zelf doen en zo ging ik ook relaxed en well-done mn bevalling in naar mijn gevoel..

Ik vond het wel fijn dat ik er niet mee werd overvallen en alles in een rap tempo verder ging zeg maar. Ik had nu alle tijd om het op me in te laten werken dat het nu toch echt begonnen was.

Ik ben naar beneden gegaan, m'n vriend had lekkere broodjes voor ons gemaakt en ik ben met een boek op de bank gaan zitten en probeerde me te ontspannen en alvast krachten te gaan sparen voor later die dag.

Rond 12.30 uur werden de weeën toch regelmatiger en kwamen ze om de 7 minuten en ik wilde niets liever dan tegen mijn vriend aan zitten. En zo zaten we daar samen op de bank mijn weeën weg te puffen haha. Hij heeft mij hierin toen ook heel erg gesteund, was erg fijn! (later mocht hij juist niks meer doen en was ik helemaal in mezelf gekeerd).

Mijn vriend is rond 15.00 uur naar boven gegaan om het bevallingsbad op te zetten, de weeën kwamen nu om de 3 a 4 minuten dus het was tijd de verloskundige te bellen. Daarna ben ik in bad gegaan en een kwartier later verscheen de verloskundige. Ik vond het echt heerlijk in bad, kon mij hier veel beter ontspannen en de scherpe kantjes gingen er een beetje af. Wel moest ik het bad even uit omdat de verloskundige mijn ontsluiting moest controleren..ppff heftig zeg die weeën op bed, ik kon niet wachten het bad weer in te mogen.

Het was inmiddels 16.00 uur en ik zat op 5 cm ontsluiting, we waren dus al op de helft!

Ik lag op mijn zij in het bad een beetje heen en weer te wiebelen met m'n onderlichaam en mijn hoofd achterover op de rand tussen mijn vriend z'n armen. Ik hield zijn hand vast maar op een gegeven moment heeft hij er maar een nat washandje in gelegd aangezien ik zijn hand helemaal samenkneep..

De verloskundige steunde mij erg goed en ik was dan ook alleen maar gefocust op haar stem die me vertelde wat ik moest doen.

Aangezien mijn vliezen nog niet waren gebroken ging ze deze kunstmatig breken, ik voelde het warme vruchtwater weg stromen in het bad. (ik herinner me nog dat ik hoorde dat de verloskundige instrumenten pakte en ik doodsbang was dat ze een schaar pakte, dus ik riep nog: "nee ik wil niet geknipt worden"! maar dit was dus alleen maar een naaldje om de vliezen te breken haha)

Rond 18.15 uur kreeg ik persweeën, deze moest ik nog een paar keer wegpuffen en toen mocht ik eraan toegeven.. Vond dat een hele rare omschakeling weet ik nog, van puffen naar persen. Je moet ineens heel anders gaan ademhalen. In het begin lukte me dit ook nog niet gelijk. Ik moest even goed focussen op wat de verloskundige zei en toen lukte het me.

Ik had steeds mijn moeder voor me, heb zoveel steun gehad aan de gedachten aan haar. Ik wist dat ze bij me was en ervoor zou zorgen dat alles goed kwam, ik vertrouwde volledig op haar (de tranen rollen alweer over mijn wangen bij het typen van dit stukje, ik mis haar zo..)

Ik was ook helemaal van de wereld, was high van mijn eigen natuurlijke pijnstilling, voelde me een soort van verlamd onder water en was alleen maar bezig met het gevoel dat ik mocht persen en ons kindje er eindelijk aan zat te komen (ik had zelfs haar naam al geroepen voordat ze geboren was haha)

Elke persee was eigenlijk drie stappen vooruit en weer twee terug, totdat uiteindelijk het hoofdje er bijna was. De verloskundige vertelde mij dat ik bij de volgende wee echt alles moest geven.

Ik voelde de wee aankomen, een soort oerkracht waarvan ik niet wist dat ik die had, kwam in mij los en ik gaf echt alles! En daar was het hoofdje! Nog 1 keer persde ik en gaf ik echt alles en toen kwam ze en volgde ook de rest van haar lichaam.. Daar was ons meisje dan eindelijk, onder water geboren, ons wondertje, om klokslag 19.00uur.

De verloskundige sprak mij aan dat ik haar zelf uit het water omhoog mocht tillen maar dit duurde een paar seconden voor het tot me door drong, ik was echt helemaal high en suf.. Mijn vriend sprak me aan en toen besefte ik het me en tilde ik haar uit het water omhoog en legde haar op mijn borst. Even huilde ze maar al snel werd ze rustig door het warme water waarmee ik over haar ruggetje streek.

Terwijl zij lekker op mijn borst lag en de tranen over onze wangen stroomden van geluk, moest natuurlijk de placenta er nog uit. De verloskundige zat iets op mijn buik te drukken en ik moest nog 1 keer persen en toen kwam ook de placenta.

Mijn vriend nam onze dochter over en ik moest voorzichtig op gaan staan en kreeg handdoeken om me heen. De kraamverzorgster hielp mij en leidde mij naar de slaapkamer. Hier ben ik op bed gaan liggen samen met mijn vriend en onze dochter.

De verloskundige kwam eraan met de placenta, deze was gelukkig helemaal intact. Wat raar om te zien dat je kindje daarin heeft gezeten he?!

Toen onze dochter weer bij mij lag ging ze gelijk op zoek naar de tepel, en zo legde ik haar (met hulp van de kraamverzorgster) voor het eerst aan. Wauw, wat was dit bijzonder zeg! Je eigen kindje zo kunnen voeden..

Daarna werd ik verzorgd van onder en had gelukkig maar 1 hechting nodig, had een heel klein scheurtje. Toen ging pappa samen met de verloskundige onze dochter verzorgen en kreeg ze een 9 op de apgarscore wat later al snel een 10 werd! Jeeeej!

Ze kreeg haar eerste kleertjes aan en toen kwam alles een beetje tot bezinking, ze is er... we zijn nu echt pappa en mamma.. Wauw..

Dat gevoel wat je gelijk krijgt als je kindje is geboren is niet uit te leggen, je hele zwangerschap kun je je er alleen maar iets bij voorstellen maar het echte gevoel is onbeschrijfelijk.. dit is dus moederliefde, wauw.. dit is toch het mooiste gevoel wat er bestaat?!