Laat lekker klagen..

ik weet niet waar ik moet beginnen. Lig met me kat op de bank in de tuin, mijn beste maatje die is in goede en slechte tijden altijd bij me :) Situatie van net heeft me echt van streek gemaakt waardoor ik aan het huilen ben, voel echt onmacht. Heb drie keer aan toe toenadering gezocht en gevraagd of we nog samen leuke avond van kunnen maken ipv dit dat beide in aparte ruimtes zitten. Maar antwoord was nee. 
Laatste tijd als ik aan het huilen ben voel ik twee kleine schopjes achter elkaar vanuit me buik zo van; Mama, stop met huilen alstublieft. Dit maakt me alleen nog erger van streek.
Vind het echt erg dat ik zo weinig rekening hou met die kleine frummel in me buik, want heb maar elke dag stress, loop heel de tijd op eieren. Ben zo ontzettend bang dat dit slechte gevolgen op hem kan zijn. En ik hoor stiekem me moeder in me oor verluisteren straks" zie je nou wel met je dochtertje heb je zo rustige en ontspannen zwangerschap zonder stress gehad, en nu? dat je kind nu zo is komt allemaal door je zwangerschap en constante stress die je heb gehad"  
Heb zo echt zin om te vluchten om me spullen te pakken en te vluchten. Ik wil niet dat mijn relatie geforceerd is. Voel me zo machteloos en vedrietig. Hoe lang gaat het nog duren? Wat als ik nu echt me spullen pak, en weg ga.  Vanmiddag toen hij van zijn werk thuis kwam, liet ik hem op zijn buik even voelen hoe die kleine schopjes van onze kleintje voelen, hij drukte me weg. Ook als ik er over begin dat ik het voel krijg ik geen respons. WTF is dit allemaal. Allemaal kleine dingen die me onzettend pijn doen omdat het voor mij wel belangrijk is. Zou weekend naar me ouders wat oplossen? Ben bang dat hij dan lolletje gaat trappen met zijn vrienden, en niet eens gaat begrijpen waarom ik weg ben, dat het hem helemaal niks kan schelen.

00:46 - ben op de bank gaan liggen met de deken over me heen, hij is in de keuken water gaan pakken en heeft zich niet eens omgekeken naar mij, simpel gevraagd waarom ik hier lig en gevraagd of ik in bed kom liggen,
Ben aan het huilen als een klein kind, moet morgen ochtend mij dochter naar school brengen.Jemig! HELP!!! 
Wat doet hij mij aan? en dat arme kleine baby wat in de buik groeit !

1287 x gelezen, 4

reacties (14)


  • B756

    Deed hij voor de zwangerschap wel normaal? Of is hij zich echt van de ene op de andere dag plots als een afstandelijke, boze, ongeinterseerde vent zijn gaan gedragen? Dat is best wel bizar namelijk, zelfs al zou hij geschrokken zijn ofzo. Je zou denken dat hij al van die trekjes had. En ook als je kijkt hoe hij met zijn ex en kindje om is gegaan... Hij klinkt niet echt als een fijne vriend of vader. En dan in combi met jouw hormonen en problemen nu... heel moeilijk! Ik zou er over nadenken of je uberhaupt wel met hem verder wil. Want de beste optie nu lijkt hopen dat hij na de zwangerschap wel normaal kan doen. Geloof je daar in? En is het dan weer gewoon goed? Mag hij zoch 9 maanden zo gedragen, en vertrouw je hem dan als hij plots weer normaal doet en vind je hem dan nog wel leuk? En vergeet ook niet dat je dan met een baby zit, het wordt er niet bepaald makkelijker op dan.

  • MariaLT

    echt super lullig van hem en nog tijdens zwangerschap !

    kon ik je maar helpen zodat je eigen beter voelde en straalde. Zodat kleine je blijdschap kan voelen

    Blijf sterk schat echtwaar

  • mom2be18

    Ik zie het allemaal anders want hij heeft al een kind van zijn vorige relatie, relatie ging kapot toen zij ook zwanger was. Het kindje ziet hij ook helemaal niet meer. En het lag allemaal maar aan haar. Hij probeert nu ook dit allemaal in mijn schoenen te schuiven. Het is niet zo dat ik in de 10 minuten de tijd 3 keer naar hem toe ben gegaan om aan zijn kop te zeiken. Nu dat ik er aan denk was het 2 keer maar goed. In alles heeft wel ruim 2,5 uur tussen gezeten. Maar weet je prima dan toch niet als je over je problemen niet wil praten. Laat het maar lekker opkroppen want dat helpt. Ik ben geen kleuter en verwacht dat communicatie iets vanzelfsprekends is in een relatie anders kom je ook niet ver mee. En daar in probeer ik hem in te stimuleren om normaal met elkaar te praten als twee volwassen mensen. Maar als je niet communiceert, alles maar via bv WhatsApp doet en krijg dan stront lading over me heen.. tja zo werkt het toch niet. Ik ga niet heel de tijd mijn excuses aanbieden en achter aanlopen, van zijn kant heb ik amper sorry gehoord of helemaal niet. Er komt totaal geen initiatief en geen respons. Wie moet er dan uiteindelijk keuzes nemen.

    Dit gaat stom klinken maar we waren met elkaar bezig in bed, of anders gezegd hij met mij..nog niet eens minuut later wou hij over gaan naar iets anders, Dus heb hem gezegd dat daar geen behoefte aan heb, en hij bleef maar doorgaan. Dus werd er beetje geïrriteerd daar door en zei; Stop en ga van me af..

    En toen kreeg ik partij gezeik over me heen van ja je gaat me niet zeggen wat ik moet doen! Vind dit echt belachelijk, uiteindelijk lagen we naast elkaar en zeiden we even niks tegen elkaar. Toen besloot ik ijs door te breken en daar over te hebben. Gaf hij mij daar schuld weer over. Heb me mond dicht gehouden en toen hij klaar was kookte ik van binnen. Omdat dit zo onterecht is. Liep ik weg en zei ik tegen hem " ja laten we beide onze relatie naar de klote bregen" En ben in de tuin gaan zitten en hij is in de slaapkamer gebleven.

    Vandaag is die gaan doen net alsof er niks aan de hand is? Hoe lang hou je zo iets vol om niet je problemen uit te spreken.

  • MariaLT

    Dan heeft hij issue met zwangere vrouwen lijkt het wel hoe gaat hij zijn als kind er is ? Slechte vader of wat? Hij moet zich dood schamen dat hij zo doet tijdens zwangerschap. Dat noem ik mannen zonder waardering !!!!! en ik word er boos om

    Hij hoort respect te tonen , dit is uniek en iets moois hij moet in zijn handen klappen dat hij dit mee mag maken !

  • mom2be18

    MariaLT vind het heel fijn om te horen dat jij het ook zo ziet. En dan kan je controle freak zijn etc. Maar als je zelf daar om vraagt om niet eerlijk bv over bepaalde zaken te zijn dan ga je wantrouwig doen. Die hele situatie heeft me zo onzeker gemaakt dat ik mezelf niet eens in terug kan vinden. En ik zeg niet dat ik heilig ben. Maar hoe lang kan je nou constant strijd met elkaar voeren? Zo vermoeiend

  • MariaLT

    Nee hoor het is overduidelijk! Vind het echt erg hoe hij doet. Ik zou weg gaan bij hem want zulke kan je niet vertrouwen of op bouwen. Dit zijn juist dingen dat hij er voor je hoort te zijn no matter what als hij dat niet kan en je bent de 2de dan is hij kansloos en het niet waard.

  • B756

    Ik ga even advocaat van de duivel spelen hoor... ik weet niets van jou, je man en jullie relatie, maar als ik je blogs zo lees krijg ik het gevoel dat jij het je man ook wel heel erg moeilijk maakt. Je geeft aan dat je flinke moodswings hebt en dat hij daar niet goed mee omgaat. Wat hij doet wordt me niet helemaal duidelijk, maar stel je eens voor dat jullie superblij zijn dat er een kindje komt maar dat hij plots zo hormonaal wordt. En dat hij dan zegt dat je dat maar even 9 maanden lang oke moet vinden en dat het jouw schuld is als het ruzie wordt. Dat zou jij toch ook lastig vinden, en het zou vast wel eens botsen dan. Ik heb me ook wel eens enorm onbegrepen gevoeld, reageerde ik heel hormonaal, maar daar ging mijn man echt niet in mee of rekening mee houden hoor. En dat vond ik ook wel terecht, want een uur later was ik wel weer terug op aarde en dan was ik blij dat het niet geexplodeerd was.

    Je noemt jezelf ook een controlfreak. Je zegt dat je een naam hebt gekozen en spullen gekocht en dat hij er niet enthousiast of geintereseerd genoeg op reageerde. Maar dat is niet bepaald fijn, komt op mij over als: 'schat ik heb een naam gekozen, zeg even dat je het leuk vindt'.

    Hij werkt veel en is veel met vrienden weg, maar weet je ook waarom? Je man gaat er anders mee om dan jij, misschien vindt hij het allemaal wel heel spannend. Ook zo met het kijken naar jouw buik, het niet enthousiast reageren ed. Vul niet voor hem in wat daar achter zit. Voor hetzelfde geld kijkt hij naar je buik en denkt hij aan de baby, of hoe mooi hij je vindt. En misschien reageert hij vlak omdat hij overdonderd is.

    Als laatste, omdat jij na een ruzie er weer aan toe bent om het goed te maken, wil niet zeggen dat hij dat ook is. Hij geeft duidelijk aan dat hij ff niet wil, en toch vraag je het 3 keer en ben je boos als hij vervolgens niets tegen je zegt.

    Klinkt misschien wat hard zo, dat bedoel ik niet hoor. Hij doet ongetwijfeld van alles verkeerd, stom, onhandig, etc. Maar ik bedoel maar aan te geven: kijk ook even naar jezelf. Dat is, heb ik ervaren, best lastig met die hormonen, maar wel belangrijk. Sta ook open voor hem, beschudig hem niet maar biedt zelfs eens excuses aan en vraag hem of hij ergens mee zit, hoe hij het ervaart, wat jij kan doen. Jullie moeten echt even uit deze negatieve spiraal, dit is voor niemand fijn zo. Sterkte!

  • Chudo

    kan het zijn dat jij eerder degene was die toenadering afwees en onaardig deed dat hij nu denkt laat maar zitten?

    ik zou met hem blijven praten maar probeer het niet op te dringen. er zijn zat vrouwen die zich net zo voelen tijdens de zwangerschap als jou man alleen bij vrouwen word het vaker accepteert. wie weet moet hij nog wennen aan het idee en komt het helemaal goed!

    misschien proberen extra lief voor hem te zijn zonder wat terug te verwachten?

    wat zul jij je machteloos voelen, als je nou eens wist wat er in hem om zou gaan :(

    ik heb je topics en blogs gelezen. je komt op mij over als iemand die heel onzeker is over zichzelf en een laag zelfbeeld. misschien veel negativiteit met zich meebrengt en dit projecteert op andere. misschien heeft je vriend het gevoel dat wat hij ook zegt, het nooit goed was, dat als hij zegt dat je mooi bent, dit altijd de kop in werd gedrukt, als hij zegt dat hij van je houd, jij misschien met een weerwoord komt dat je niet snapt dat hij vsn jou houd? misschien kijken hoever je kunt gaan voordat iemand boos word? vissen naar antwoorden, bijvoorbeeld vragen vind je mij dik? ja je vind me dik he? die buurvrouw vind je mooier he? misschien sla ik de plank helemaal mis hoor! maar als het wel zo is, mannen kunnen dat enorm zat worden. ik ben zelf mensen om mij heen kwijtgeraakt. ik dacht altijd dat dit door de ander kwam maar uiteindelijk heb ik me zo onhebbelijk gedragen door mijn moodswings dat ik het knap vind dat ze nog zo lang gebleven zijn.

    hou van jezelf meid! accepteer wie je bent en dat andere van je houden. anders kan het idd zo zijn dat je vriend het zo zat word dat zijn liefde ook minder en minder word. wees de vrouw op wie hij ooit gevallen is!

  • ReneeBabyBoy

    Jeetje wat een vervelende situatie... Hoe lang duurt dit nu al? Je moet idd proberen aan de kleine man in je buik te blijven denken maar dat is vaak makkelijker gezegd als gedaan.

    Maar je bent nog zo kort in verwachting dat ik benieuwd ben of er verandering in je relatie gaat komen want jij wordt alleen maar verdrietiger.

    Jeetje meis wat moet dit moeilijk voor je zijn.

    Veel liefs

  • NYVM

    Niet leuk relatietherapie?

  • mom2be18

    Hoe zou ik hem daar voor moeten benaderen?

  • NYVM

    Hmm als je dat lastig vindt zou je het al kunnen regelen. En dat je dan zegt donderdag hebben we een afspraak. Ik zou graag willen dat je meegaat. Zoiets?

  • Mijnmeisje2016

    Jeetje wat naar voor je! En wat een nare situatie zit je nu in! Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe

  • An3

    Niet leuk allemaal! Dikke knuffel