Twijfel aan mijn eigen geluk

De tijd ging nooit zo langzaam als nu, pas 8 weken. We hebben nog best wel wat te gaan, geestelijk en lichamelijk.
Ik weet niet hoe lang ik mijn relatie kan volhouden. Het is met de dag erger sinds dat ik zwanger ben. Ik moet er echt van huilen zoals nu, voel me enorm vedrietig. Heb niemand om heen, behalve mijn dochter en mijn partner. kan eigenlijk nergens mijn ei kwijt. Want begrip vanuit me partner komt ook niet echt.  Enige toevertrouwde schouder(tje) is die van mijn dochter.
Als ik voor me gevoel me best doe, dan komt hij weer met iets. Totale quatsch!  Ik ben misschien jong qua leeftijd maar heb best al wat meegemaakt en voel me een vrouw. Ik ben een vrouw! Die serieus is en verantwoordelijk.  Ik wil dan ook graag serieus genomen worden.
Probeer mijn contact als hij aan het werk gaat verminderen via app. Want daar komen alleen ruzies van en miscomunicatie om elke "scheet"
Ik wil het gewoon niet. Ik hoef niet hele dag te berichten over onzin en ook daar nog eens over ruzieen.  Zijn probleem is dat ik nu best wel mood swings heb, probeer hem uit te leggen dat het door de zwangerschap komt. Het is trouwens zijn eerste kindje. Het is allemaal lastig. Ik weet het zelf ook. Ik heb geen kracht om mezelf heel de tijd te vededigen. Probeer hem soort van gebruikaanwijzing te geven hoe hij het beste mee om kan gaan. Maar het is allemaal bullshit volgens hem.
Dit kindje is echt heel erg gewild. Probeer van me zwangerschap ook al is het pril te genieten.
Maar maak me echt zorgen om mijn relatie op dit moment, en heb  nachtmerries dat van ene dag naar de andere me gezegd word dat hij niet meer met me wilt zijn terwijl ik zwanger ben. Wat dan ? Wat nu? Ik weet niet eens of ik me gelukkig voel, dat is het ergste. Moet ik het gewoon doorhakken en voor mezelf kiezen? Voordat het nog meer pijn gaat doen.
Het is niet zo dat ik me vedriet en alles wat ik hier nu schrijf niet met hem heb besproken, maar af en toe heb ik totaal geen bereik. 
Ben intens vedrietig. Wil dit niet kwijt. Wil ons niet kwijt en hem ook niet. Ik zie in zijn ogen dat hij twijfelt, af en toe als ik door de slaapkamer naakt loopt, dan kom ik uit de douche of wil ik me aankleden en hij dan op bed ligt. Kijkt hij naar mij twijfeachtig aan, Ik zie hem in me ooghoek kijken voel zijn blik dan op mij. Dan observeert hij me buik die aan het groeien is (opgezette darmen).  Het is heel raar en naar. Ik zie vast spoken zeg ik tegen mezelf. ' src=  Moet me niet aanstellen, het is allemaal waard, en het is gewoon een episod. Maar een beetje begrip op het moment zelf zou heel fijn zijn.  Negen maanden zijn lang als je elke dag een opgave word om door te komen.

Keep your head up girl!

1573 x gelezen, 4

reacties (6)


  • Amatullaah

    Je klinkt in ieder geval heel zwanger. Dit klinkt voor mij heel herkenbaar als hormonen/vermoeidheid/sleur.

    Ik zou nu geen dingen beslissen als de relatie verbreken, want je bent zwanger en denkt anders nu.

    Ik heb ook een man die hormonen onzin vind en de 1ste zs was er veel onbegrip, de 2de zs ook maar nu ik zwanger ben van de 3de zei hij zelf "ik zeg niks want je bent zwanger" oftewel "het gaat wel weer over". Ik heb ook die twijfel soms heel erg, en dat je denkt dat hij twijfelt dat spreek je jezelf in, dat is absoluut niet zo.

    Het enige advies wat ik je kan geven is laat hem met rust (hij heeft daar blijkbaar behoefte aan), doe leuke dingen met dochter als mogelijk is en probeer positief te zijn. Soortvan afstandelijk naar je vriend, hij zal vanzelf wel toenadering zoeken

  • Peepah

    Zoals ik het lees ben je iemand die graag duidelijk is. Iemand die in elk geval zelfverzekerd over kan komen en ben je nu over alles aan het twijfelen en misschien toch een tikje onzeker? Misschien heeft je vriend toch behoefte aan je oude ik. Iets meer zelfverzekerd.

    Zolang zijn gereedschap werkt is hij echt niet op je afgekickt

  • Wienepien

    Laat hem deze blog eens lezen en praat erover samen. Sterkte en ga ervoor!

  • My little baby

    Ik weet niet wat er precies aan de hand is, maar probeer te relativeren. Jij zit nu ook bomvol hormonen. Die maken het ws alleen maar erger.

  • mom2be18

    het is een beetje dat als ik me goed voel en een dag dus niet vol hormonen zit maar gewoon mezelf ben. Hij het moet verpesten door zijn gedrag. Het is net alsof hij gedrag spiegelt. Om me te laten zien hoe ik me gedrag. Beetje kinderachtig. Als ik stop begint hij en zo andersom. Ik ben uit mezelf temperamentvol dus het is nu wel een tikje erger. Ik moet eerlijk zeggen dat ik echt vaak op me tong moet bijten en dan hou ik wijselijk me mond dicht, maar dan staat hem mijn "kop" niet aan. En dan krijg ik een vraag waarom ik me mond dicht hou en niks zeg. Heel erg vermoeiend

  • florien84

    Ach meis, wat vervelend zeg. Je mag best wat meer begrip krijgen van je partner. Geloof mij, mijn hormonen gingen ook alle kanten op, maar ik vond het juist fijn dat mijn partner daar begrip voor had. Ik app mijn partner ook als hij werkt. Ik houd er wel rekening mee dus app niet elk dingetje. En als hij niet gelijk reageert heb ik daar begrip voor want dat kan nu eenmaal niet. Maar je eenzaam voelen in je zwangerschap moet niet. Hij moet je steunen, en je hormonen versterken alles wel, maar dat mag ook.