Getrouwd
Nou een druk dagje met allerlei geregel.
Hier dan in het kort het trouwverhaal. Zoveel is er nu ook weer niet over te zeggen.
Jullie weten wel dat vl mij een aantal maanden geleden heeft gevraagd en dat ik snikkend (ja echt) ja heb gezegd.
Omdat we al zo lang bij elkaar zijn hebben we het hele gebeuren nogal ontspannen aangepakt. Aan het begin van de zomervakantie bedachten we dat het wel een goed idee was om in de zomervakantie dan maar te trouwen. Toevallig was ik vlak voor de vakantie nog even bij mijn ouders en toen hadden we het over het grote gebeuren. Toen vroeg ik aan mijn moeder of haar jurk nog helemaal goed was. Dat bleek ie te zijn, en toen ik hem paste, bleek ie ook nog precies te passen. Dat was dus meteen duidelijk, dat ging het worden.
Ik heb een locatie gezocht hier in Amsterdam, V.O.C. café De Schreierstoren, dat vond ik een leuke plek. Omdat je daar kunt trouwen en eten leek ons dat ook wel handig zodat we niet hoefden te sjouwen met kinderen en zo.
Aldus had ik alles vlak voor we op vakantie gingen geregeld, locatie, ambtenaar, getuigen, etc. Gz was zo lief tijdens onze vakantie de gegevens van de getuigen naar het stadhuis te brengen.
Tijdens de vakantie in Engeland vond ik nog de benodigde accessoires. Het eerste weekend was er een 1940's weekend in het stadje vlakbij waar wij verbleven, en daar hing de perfecte pettycoat op de markt. In een andere stad vond ik de perfecte schoenen.
Kl kondigde aan dat hij bij het trouwen een pak 'net als opa' wilde, want volgens hem hoorde dat bij trouwen. Een pak vonden we niet, hoewel kl het veel te grote pak dat we pasten echt precies goed vond, wel een mooi overhemdje met gilet. Kl wilde ook met mij trouwen, dus we vonden voor hem ook een ringetje. Onze eigen ringen hebben binnen vijf minuten bij een juwelier in dezelfde stad gevonden.
Zaterdagochtend 13 augustus kwamen we van vakantie terug, dinsdag hadden we het voorgesprek met de ambtenaar, waar vl geheel in eigen stijl voornamelijk zweeg en ik ook in geheel eigen stijl de kletskous was. Yin en Yang zei de ambtenaar.
Kl zou die dag ook door de ambtenaar met mij getrouwd worden.
Vrijdagnacht zaten we op de boot naar Nederland. Dl was de hele dag al appelig geweest, niet gegeten en begon diarree te krijgen. Op de boot was het raak, 40 graden koorts, midden in de nacht en de ene luier na de andere. Gelukkig dronk hij wel goed aan de borst en had ik de paracetamol netjes in de hut en niet in de auto liggen. (Dat is me ook weleens overkomen.) De volgende ochtend was ook een onplezante terugtocht, met een diarreeënde dl in de auto, verschonen bij een pompstation op de koude vloer en weer verder naar huis. Zielig, zielig, zielig. Zondag, twee dagen later, was het de beurt aan kl om appelig te worden en aan het eind van de middag koorts te krijgen, en ook hij had binnen een mum van tijd 40 graden en ook bij hem begon het te lopen. 'Gelukkig', dacht ik nog, 'beter nu dan over een aantal dagen.'
Yeah, right. Het was dus geen gewone buikgriep. Het was big business. Hij werd zieker en zieker. Toen hij op woensdag niet opknapte maar door de pcm heen toch weer hoge koorts kreeg, was het hup, naar de huisarts. Hij begon die dag ook minder te drinken. De huisarts kon geen rare dingen vinden, maar vond hem wel te lang ziek en vond hem ook erg ziek. Dus er moest een kweek gemaakt worden van zijn poep. Die produceerde hij na sluitingstijd, dus de volgende dag mocht de bruidegom op onze trouwdag eerst met een buisje poep dwars door de stad op zijn scooter bij het ziekenhuis de poep afleveren.
Die woensdag heeft het er serieus naar uitgezien dat het helemaal niet door kon gaan, kl was zo verschrikkelijk ziek, en had zoveel pijn dat we echt aan afgelasten begonnen te denken. Mijn ha gaf me weinig kans, hij zei wel dat het nu niet meer slechter mocht gaan, en dat als kl zelf wilde hij het wel mocht bijwonen.
De volgende ochtend leek hij wel een opleving te hebben dus we beslisten dat het doorging. 's Middags stortte hij weer van zijn hoeven, maar omdat we pas om vier uur zouden trouwen, heb ik hem in bed gelegd, zodat hij nog kon slapen. Toen het echt tijd begon te worden, was ie niet wakker te krijgen, uiteindelijk heb ik het toch voor elkaar gekregen.
Vl was met gz en dl al in de taxi weg, want heerlijk ouderwets, ik wilde niet dat hij me al zag. Dus in het kwartier dat we nog hadden voor mijn taxi kwam heb ik kl in zijn feestkleding gehesen en heeft mijn moeder mij in mijn jurk gehesen, en gingen mijn ouders, kl en ik ook in de taxi.
Kl had 's ochtends ook opeens aangekondigd dat hij ook een stropdas wilde, net als papa, die er voor het eerst één droeg. De grap was dat vl absoluut niet meer wist hoe hij een stropdas moest stroppen, dus daar moest mijn vader aan te pas komen. Kl draagt dus heel stoer een rode stropdas van papa, veel te groot, maar dat maakte ook niet uit.
Om vier uur kwamen we aan (oh ja, ik was ook nog jarig, haha) bij de Schreierstoren. Kl was vol goede moed, totdat hij over de drempel stapte en al die mensen zag. Van schrik zette hij het op een brullen, en klom ongeveer in me, dl altijd solidair met zijn broer, deed vrolijk mee, hoewel hij daarvoor heel gezellig had rondgestapt, hoorde ik van vl.
Nadat beide heertjes een beetje bij hun positieven waren, en een klein cadeautje van een vriendin hadden gekregen (autootjes), konden we dan toch beginnen met de ceremonie, ik met twee kinderen aan mijn lijf geklemd.
Het was een leuke toespraak van de ambtenaar, hij had ons in die korte tijd best goed gelezen. Nou en toen dus het jawoord. Van te voren had ik gedacht dat ik emotioneel zou zijn, maar dat was ik niet. Wel heel blij.
Toen mocht kl de ringen geven en ook met mij trouwen, maar omdat hij zo ziek was wilde en durfde hij helemaal niet meer, dus dat hebben we maar laten zitten. De ceremonie heeft ie gered, het glas heffen ook, maar daarna begon zijn buik weer en heb ik regelmatig met hem in mijn witte jurk op de wc gezeten, op mijn hurken, hem vasthoudend omdat hij zo'n pijn had tijdens zo'n aanval. Tussendoor ging het dan wel weer.
Na het borrelen gingen we eten in dezelfde ruimte die even omgebouwd werd.
Dat was ook heel gezellig.
We kregen allemaal taart van het huis en toen was het tijd om naar huis te gaan. Gelukkig voor de mannetjes.
Ik was heel blij dat we van te voren al omwille van de kinderen geen lange dag, maar een vrij korte, intieme dag met onze beste vrienden en familie hadden bedacht, het bleek voor ons precies goed te zijn, niet in de laatste plaats voor vl, nu ml, die al die belangstelling toch al lastig vindt.
Nou dat was het. Ik vind het heel fijn om getrouwd te zijn, hoewel er niets verandert, voelt het toch anders.
Nu ga ik na dit poepverhaal maar eens een poepluier van dl verschonen.
reacties (0)