Ei ei ei we zijn zo blij, toch?

Twee jaar geleden hebben we de knoop doorgehakt: we wilden een kindje!
Aangezien we twee vrouwen zijn, zijn we volledig afhankelijk van een
spermadonor. Omdat we graag willen dat ons kindje weet wie zijn of haar vader
is, hebben we gekozen voor een bekende donor. Gelukkig hebben we een goede
vriend die dit graag voor ons wil doen.

Na de vierde zelfinseminatie was het al raak! We waren erg blij en verrast,
maar helaas begon ik in week 6 te bloeden. Het bleek een "leeg ei". Dat houdt in
dat het vruchtje was gestopt met groeien. Aangezien mijn lichaam het niet
vanzelf afstootte werd ik in week 8 gecuretteerd.
Daarna mochten we op
aanraden van de gyno drie maanden geen poging doen. Drie verloren maanden. We
dachten toen nog dat we geen haast hadden, maar als we geweten hadden wat we nu
weten...

Vanaf toen begon de onzekerheid. Ik werd niet meer zwanger.

We lieten het sperma onderzoeken en twee gynaecologen zeiden dat het
supersperma was! Bijna te mooi om waar te zijn. Dat stelde ons al zeer gerust.
Ook mijn bloedwaardes vonden ze in orde.
We wilden mij verder onderzoeken,
maar de specialist weigerde te helpen aangezien wij twee vrouwen zijn en gebruik
maken van een bekende spermadonor. Hij deed ook erg onaardig.
Gelukkig wilde
onze vaste gynaecologe wél helpen en ze liet een hysterosalpingografie maken. Op
de röntgenafdeling van het ziekenhuis werd een ballonnetje in mijn baarmoeder
geplaatst waar vervolgens vloeistof in werd gespoten om te kijken of het goed
door mijn eileiders liep. Tot onze frustratie bleef het ballontje er uit
schieten, dus kreeg de vloeistof niet eens de kans om door mijn eileiders te
stromen.
Daarom besloot de gynaecologe het onderzoek zelf te herhalen, maar
dan met een binnenwaartse echo en speciaal echovloeistof. Bij dat onderzoek,
liep de vloeistof wel goed door mijn eileiders.

Nu, na twee jaar proberen, besloten we naar een specialist te gaan, buiten
onze verzekering. Ik wist niet zo goed waarom, want alles was toch in orde? Wat
kon zij ons nou nog vertellen?
En óf ze ons wat kon vertellen!!!!!!!!!

Ze wierp één blik op het spermaonderzoek en zei dat er te veel spermacellen
waren, wat duidde op een zwakkere zaadcel. Zie het als verdunde pannenkoekmix,
zei ze...
Er leek ook een infectie te zijn en de hogere leeftijd van onze
vriend kon ook zorgen voor een slechtere kwaliteit sperma. Waarom hadden de
anderen dat niet gezien?
Toen was ik aan de beurt. Mijn schildklierwaarde was
te laag en mijn FSH was aan de hoge kant, wat duidt op verminderde
vruchtbaarheid. Toen ik vertelde dat mijn ovulatie al op dag 8 van mijn cyclus
is, was ze meteen bezorgd aangezien de kans dan groot is dat ik verouderde
eicellen heb. Dat houdt in dat ik 32 ben, maar de kwaliteit van mijn eicellen
die van een vrouw van pakweg 42 is.
Een echo liet zien dat ik verkorte
eileiders heb en dat ik die maand waarschijnlijk niet eens een eisprong had
gehad. En als ik die had gehad, dan waren de eicellen halverwege al verdwenen.

Kortom, ik heb haast!!! Als ik binnen 6 maande niet zwanger ben, wil ze over
gaan op IVF.

Ik moest meteen aan de progesteron om mijn baarmoeder te
ondersteunen en om de kwaliteit van mijn eicellen op te krikken. Ook moest ik
een medicijn slikken die ervoor zorgt dat ik meerdere eicellen "kweek". Daar had
ik bij mijn andere gynaecoloog al om gevraagd, maar zij wilde daar nog niet aan
beginnen.
Ook heb ik pillen voor mijn schildklier en speciale
zwangerschapsvitames.
Verder moest ik opnieuw een bloedtest doen en de
sperma moest op kweek.

Donderdag moest ik terug komen om te zien of ik eicellen had en hoe de
kwaliteit van mijn baarmoeder was. Ik had twee normale cellen, aan elke kant
één, plus een aantal kleintjes die het waarschijnlijk niet zouden redden. Dat
was goed nieuws. Alleen was mijn slijm wat te doen, dus kreeg ik ook daarvoor
pillen.
De sperma bleek verder in orde, dus geen infectie (meer), maar ik
had een veel te laag niveau van vitamine B12 en, nog erger, mijn FSH was
inmiddels 16,6!!! Hoewel deze waarde kan schommelen, houdt het in principe wel
in dat de kwaliteit van mijn eicellen echt heel slecht is. En waarschijnlijk ook
de oorzaak van de eerdere miskraam.
Ze raadde ons sterk aan toch echt
serieus te gaan nadenken over IVF. En dan het liefst met donorsperma en
donoreicellen! Heftig hoor!
En duur... IVF moeten we zelf betalen en dat
kost zo´n 5.000€. Donorsperma kost nog eens 500€ en eicellen nóg duurder! Dat
wordt flink sparen. En snél, als we mijn eigen eicellen willen gebruiken.

Vanmorgen weer een echo en ik had nu drie eicellen (of follikels eigenlijk)
van rond de 20mm en nog wat kleintjes. Ook was mijn slijmlaag lekker dik. Goed
nieuws dus!!!
Ik kreeg een prik om de eicellen te laten springen en
morgenavond moeten we dus weer insemineren.
Zondag hadden we al geïnsemineerd
en woensdag of donderdag kunnen we het nog een keer doen.

Op 7 mei moeten
we een zwangerschapstest doen. Spannend!