Doorgaan met een hoop verdriet.

Zoals jullie konden lezen ben ik met 41 weken zwangerschap mijn baby verloren.
Helemaal op het eind.
We waren er bijna.
Dag ervoor nog een goede ctg scan gehad en check en alles was in orde.
Ik mocht kiezen inleiden, strippen of afwachten.
Ik koos voor strippen.
Wilde haar de kans geven om uit zichzelf te komen.
De volgende dag niets aan de hand.
Wel krampen en voorweeen.
In de nacht gaat het mis.

Ze hebben geen oorzaak gevonden tot nu toe, maar ik vertelde nu pas (ben enorm in shock geweest) dat ik in de avond een knoert harde buik had en toen ben gaan slapen.Zou iets met de placenta geweest kunnen zijn.
Twee uur later werd ik wakker met kramp en voorweeen en was er ineens geen leven meer.

Hoe ongelofelijk hard kan het leven zijn.

Zij had gewoon kunnen leven en bij ons kunnen zijn.
Ik vind het zo moeilijk om hier mee te moeten gaan leven.
Zie ook hoe kapot mijn familie er van is en hoe mijn vriend de sterke is maar van binnen ook kapot gaat van verdriet.
Ik zit vol schuld gevoel.
Want wat als ik wel was ingeleid de volgende dag?
Die keuze had ik wel.
Maar toch gekozen voor afwachten ook weer na een hoop getwijfel.
Wat kan het leven oneerlijk zijn en ontzettend moeilijk.

2267 x gelezen, 14

In Baby

reacties (37)


  • Thalie

    Veel sterkte gewenst....

  • Whiteflower1985

    Afgelopen maandag hebben we in het ziekenhuis een gesprek gehad waaruit is gebleken dat er geen oorzaak is gevonden.

    Wél had ik in de avond een heel harde buik die niet pijnlijk was maar wel gewoon hard.

    Ik ben toen gaan slapen.

    Viel meteen in slaap en werd om 00.00 uur precies wakker met voorweeen en krampen (ook al eerder gehad)

    Daarna geen beweging meer.

    Ik ben zelf ermee gekomen of dit iets met het loslaten van de placenta te maken kan hebben ik het gesprek.

    De vk die ik in die nacht aan de lijn had vroeg over de harde buik of ik veel gedaan had.

    En ja ik was moe en had nog schoongemaakt etc.

    En of ik bloed verloor.

    Dit was niet het geval.

    Eigenlijk leek het niets verontrustend.

    Als dit het is geweest vind ik het nog steeds heel pijnlijk dat ik toch niet gekozen had voor inleiden op woensdagochtend want dan had ik haar nu misschien wél gehad.

    Dat is zo ongelofelijk pijnlijk.

    Ze kunnen niet met zekerheid zeggen of dit het is geweest maar het is wel aannemelijk.

  • Peepah

    Je hoeft niet meteen door. Geef het de tijd, je bent net je baby'tje verloren. Het is niemands schuld, als de arts dit had verwacht had hij jullie in het ziekenhuis gehouden. Als iemand dit had verwacht hadden jullie een dwingend advies gekregen om in te gaan leiden.

    Ik hoop dat je in de toekomst alles een plek kan geven .

  • Marie86

    Normaal gesproken is daar niks mis mee, om haar zelf te laten aankondigen. maar jezelf verwijten maken ( doe je toch wel ) heeft geen zin, het is de natuur die anders besloten heeft. Hoe wrang het ook is.

    Heel veel sterkte😘 denk vaak aan je.

    Misschien eens een psycholoog opzoeken samen met je man, het is misschien toch fijn om er over te praten. Sterkte meid! 😘

  • kiaradevries

    Heel erg veel sterkte met dit grote verlies... Probeer jezelf niet gek te maken, helaas is de natuur soms oneerlijk en hard, maar ga jezelf niks verwijten jij kon hier niks aan doen! Ontzettend veel sterkte en ik hoop dat je veel steun krijgt van de mensen dicht bij je!

  • xProud-Mommyx

    Verschrikkelijk! Maar zeker niet door jou gekomen! Heel veel sterkte en kracht toegewenst!

  • MaaikeT2

    Lieve, lieve mama, wat vreselijk wat jullie is overkomen. Luister lieverd, keuzes maken doe je naar beste eer en geweten, met alle informatie die je op dat moment tot je beschikking hebt.

    Je koos ervoor om je lieve, kleine meid de kans te geven om zelf te komen, wanneer zij er klaar voor was. Dat is een goede, mooie, zorgzame keuze. Je ging niets overhaasten, je liet de natuur zijn gang gaan, je wilde het beste voor je kleine meisje. Er waren geen aanwijzingen dat er iets mis was, alles was goed. Je hebt absoluut een goede keuze gemaakt. Je was die oermoeder, de mamabeer die de beste mogelijke keuze wilde maken voor haar kindje. Je gunde haar de rust om zelf te komen, nog net dat beetje meer tijd veilig en warm bij jou in de baarmoeder. Dát is waar je voor koos. Met je hele hart en naar allerbeste eer en geweten.

    Wat er vervolgens gebeurde (een placentaloslating?) dat kon niemand voorzien. De artsen niet en jij al helemaal niet. Als de arts ook maar half had gedacht dat het beter was om je kleine te laten komen, dan hadden ze op je ingepraat en dat tegen je gezegd. Als de artsen er al geen enkele aanwijzing voor hadden, dan had jij dat al helemaal niet kunnen weten.

    Verwijt jezelf niets!

    Tja, dat is makkelijk gezegd, maar jij wil het liefst de klok terug draaien en een andere keuze maken. Je wil de haren uit je hoofd trekken en eigenlijk wil je maar 1 ding: Je kleine meisje terug. Je wil haar vasthouden, knuffelen en verzorgen, haar zien opgroeien en deel laten maken van jullie gezin, niet afscheid van haar nemen. Ik kan me voorstellen dat dit onmenselijk zwaar is. Vanuit je hart en gevoel is dit al zwaar, maar dan zit je daarnaast ook nog vol hormonen die jouw lichaam in gang zetten om voor een klein mupke te zorgen. Wat zal je je verscheurd voelen. Je staat volledig machteloos terwijl je dierbare, innig geliefde kleine kindje, dat je wilde beschermen en liefhebben en knuffelen, van je is weggerukt. Klinkt misschien gek, maar jezelf verwijten maken is dan op een gekmakende manier 'troostend', want wat als je nu iets anders had gekozen? Het maakt de situatie behapbaar. "Het was mijn schuld!" (Niet iets wat je zomaar overkwam.) "Als ik anders had gekozen, dan had ze nog geleefd." (Ik heb zelf in handen wat er gebeurt.) Wees daarom niet te streng voor jezelf. Rouwen is een langdurig proces, helemaal als je een kind verliest. Onderhandel, ontken, wees boos, wees verdrietig, wees onredelijk...het maakt niet uit. Als je maar onthoudt, ergens in je achterhoofd, dat het eigenlijk helemaal niet jouw schuld is. Hier was niets aan te doen. Met de kennis die je nu achteraf hebt, misschien dan. Maar die kennis had je niet. Jij hebt vanuit waar je op dat moment stond de beste keuze gemaakt voor je kleintje. Dat die keuze uiteindelijk hartverscheurend verdrietig zou uitpakken, was onmogelijk te voorzien. Alles ging goed. Het is niet jouw schuld.

    Ik snap helemaal dat je dat nu misschien nog niet kan horen. Maar onthoud het dan ergens in je achterhoofd. En als je over een poosje wel zover bent, laat je gevoelens van schuld dan weer achter je.

    Heel veel sterkte, lieverd. Zoek hulp. Ga praten met een deskundige in rouwverwerking, bel het maatschappelijk werk, zorg dat er elke week iemand bij je langskomt om even met je te praten. Je hoeft het niet alleen te doen. Zowel voor jou als je man is het fijn dat jullie niet elkaar's enige vangnet hoeven te zijn. Je hebt je handen al vol aan je eigen verdriet en onmacht. Liefs, Maaike

  • TrotseMama<3

    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

    Heeel veel sterkte. Ik denk aan jullie

  • Amatullaah

    Wow.. wat ontzettend verdrietig! Ik wens je veel sterkte, ik zou niet weten hoe ik dat moest accepteren. Je komt zo rustig over, respect!

  • Suusoe

    Lieve dame

    Wat een verschrikkelijke verhaal .

    Gecondoleerd is me eerste woord na jou toe !!

    Ik ben een gelovig persoon en ik geloof erin dat ze in de hemel een engeltje is en ze t erg na haar zin heeft .

    Soms zijn dingen in de wereld oneerlijk !!! Geloof me kijk om je heen lieve meid !!! Maar geef jezelf nooooooit de schuld hiervan !!! Want al had je die keuzes Met inleiden zouden ze je pas na 3 dagen inleiden ofzo en strippen dat gebeurd direct meestal en soms zonder resultaat en de laatste afwachten dat zegt meer over dat ze t goed had in haar mama’s buikje !!! Maar nooooit en nooooit jezelf hiervan de schuld geven !!! Zoals ik zeg ik ben een gelovige !!! En ik weet niet of jij dat bent maar alles gebeurt met een reden !!! En alles in deze wereld is onzeker behalve 1 ding de dood we weten allemaal dat we dood zullen gaan de rest is niet Zeker !!! Alleen weten we niet wanneer we dood gaan . Bij ons zeggen ze t staat geschreven wanneer je dood gaat zonder dat je t weet . En dat is hier ook t geval !! Dit had je niet tegen kunnen houden !!! Dus aub lieve meid denk niet zo . Wat je wel tegen kan houden is dat je gezin niet uit elkaar groeit !!! Probeer je gezin een gezin te houden praat er veel over hoe moeilijk t ook is . En zoek bij elkaar troost !! Maar aub ga jezelf niet de schuld geven t was geschreven en t is niet jou schuld !!! Probeer jezelf te vergeven voor iets wat je niet gedaan hebt en wees aub gezegend met je gezin en zorg ervoor dat het een gezin blijft . Ooit zul je t een plekje geven !!! Maar eerst moet je door de pijn heen en woede en schuldgevoel en noem maar op maar wanneer je t een goede plek geeft hoop ik dat je t met je gezin doet .

    Je mag me altijd pb sturen . Om te praten of te huilen of noem maar op ( men zegt dat t helpt ook meer omdat ik een onbekende ben )

    Heeeeeeeel veeel knuffels van mij kant

  • Whiteflower1985

    Inleiden had de volgende dag gebeurd in de ochtend.

    Het is in de nacht van woe op donderdag mis gegaan.

    Daar voel ik mij schuldig over.

    Vind je bericht wel erg lief.

  • Suusoe

    Dan alsnog had je niks kunnen doen lieve dame !!! Inleiden kan zelfs dagen duren !!! T was bestemd !!! Niet jezelf de schuld geven !!! Bekijk t zo als de dokters t niet hadden kunnen weten hoe had jjj t kunnen weten !!! Nee jij bent alles behalve schuldig knoop dat in je hoofd hersenen en hart !!!! Je mag me altijd berichten !! Zou er voor je zijn .

  • Slear91

    Lieve mama, het klinkt misschien raar, maar ik wil je als eerst proficiat wensen met de geboorte van je dochter! Mag ik vragen hoe ze heet? Ze zal ongetwijfeld een pracht baby zijn geweest!

    Het is dan ook zo oneerlijk dat je zo vlak voor de eindstreep je kind hebt verloren. En de schuldgevoelens die je hebt maken de pijn nog ondraaglijker! Ik geloof niet dat jij iets verkeerds hebt gedaan, je zat (net als ik) aan de verkeerde kant van de statistieken... Maar ik wil dat je weet dat je gevoelens er mogen zijn. Het verlies is nog zo vers en ik vind het echt dapper dat je je gevoelens in deze fase durft te delen. Dat bewijst dat je met veel smart met jullie intens groot verlies probeert om te gaan.

    Jullie dochter heeft je mama gemaakt en zal altijd een onderdeel blijven in het gezin. Ik wens je veel goede moed en kracht toe! ❤️

  • Mar550

    Ondragelijk verdriet om je kind te verliezen. Je hebt een keuze gemaakt wat jij toen het beste vond. Het had misschien ook met een andere keuze verkeerd gegaan. En Dan zou je ook het schuld gevoel hebben. Er is niks wat je beter had kunnen doen, Dan de juiste keuze te maken voor jouw en je kindje. Er ligt echt geen fout bij jouw. Wees lief voor jezelf je hebt het al vreselijk moeilijk genoeg. Mijn beste vriendin heeft een kindje verloren met 39 weken. En voelde haar op een zondag minder bewegen. Ze heeft gewacht tot maandag om te gaan controlen. En haar kindje is waarschijnlijk in de nacht van zondag op maandag overleden. Ook zij zegt "had ik maar niet gewacht". En voelt zich nog schuldig. Het is je overkomen, een situatie wat jezelf niet in de hand hebt of om vraagt.

    Heel veel sterkte lieverd en een dikke knuffel.

  • Whiteflower1985

    Heftig ook voor je beste vriendin.

    Gaat het iets beter met haar of heeft zij nog steeds last van deze schuld gevoelens?

  • Mar550

    Het is inmiddels 8 jaar later. En in de rouwtijd heeft ze hulp gezocht. Dit heeft haar geholpen om alles een plek te geven en vooral haar schuldgevoel. Ze is er nooit overheen gekomen, want het blijft altijd haar kleine meisje. En hoe ze het zelf zegt "we hebben geen kans gehad om elkaar te leren kennen". Maar het schuld is er nog wel maar ze heeft het wel een plek gegeven en zich ook deels vergeven. Er zal altijd wel iets blijven wat als??? Het leven gaat door en ze is nu 3 kids rijker. Maar vergeten zal ze nooit. Ze is er wel nog steeds elke dag mee bezig. Het is toch haar kind wat bij haar had moeten zijn. Maar wel op een rustige manier want ze heeft de dood van haar dochter wel geaccepteerd. Hier is meer Dan een jaar overheen gegaan.



    Wat haar ook vreselijk pijn heeft gedaan en nog steeds pijn doet dat mensen opmerking maken. Van ben je er nog verdrietig over. Je hebt er al 3 kids bij. Kan je toch niet om blijven janken. Of je had direct naar het zh moeten gaan. Gewoon dingen wat andere hun zaak niet zijn en mensen die hun verdriet niet begrijpen. Dat vindt ze erg moeilijk.

    Zoek echt hulp lieverd om dit te verwerken. Dit is het ergste wat een moeder mee kan maken. En daar zit jij nu precies in. Dit is zo zwaar en zo moeilijk. Praat met iemand die je echt kan helpen of misschien lotgenoten bij wie je steun en adviezen kan krijgen, jullie zijn niet alleen. Schrijf alles lekker op hier op babybytes Al's de behoefte er is. Zoveel lotgenoten en lieve meiden die je zeker allemaal willen helpen. Ik vind het zo erg voor jullie. Het is echt niet niks en levenslang verdriet, dus zoek echt de juiste mensen bij die je kunnen helpen. Je hebt het al zo moeilijk, gun jezelf wat tijd, liefde, rouw en hulp. Ik begrijp je schuldgevoel en ik denk alle moeders wel. Ik heb de pijn van dichtbij meegemaakt en wat was dit heftig, en soms nog dat we samen bijna zitten te janken. Wat een impact zo'n lief Klein onschuldig meisje op levens kan hebben. Dikke knuffel en zo ontzettend veel sterkte toegewenst.

  • Gender-Balance

    Oh vrouw toch 😔 de wat als is zo ontzettend moeilijk. Weet dat het jouw schuld niet is, nooit. Dit had toch niemand kunnen voorzien? Er overlijden ook kindjes tijdens een inleiding en dan heb je ook de wat als. Dat is zo vreselijk aan een kind verliezen. Onverteerbaar. Héél veel licht en liefde gewenst 💕

  • mamavanmijnlief

    Ik vind het heel erg om te lezen wat er is gebeurd. En ik vind het ook heel erg dat je een schuldgevoel hebt. Ik heb bij onze drie kinderen ook gekozen voor strippen, omdat ik dacht dat dat de beste keuze was voor het kind en voor mij. Je hebt soms ook inleidingen die helemaal verkeerd aflopen. Dit kon je niet zien aankomen en het is dan ook niet - écht niet - jouw schuld. Heel veel sterkte!

  • Whiteflower1985

    Heb je gelijk in.

    Het is alleen zo wrang dat ik woensdagochtend ingeleid kon worden.

    En het woe op donderdagnacht mis gaat.

    Daarom zit je met het ‘wat als’

  • My-Pride-and-Joy

    Ik weet eigenlijk niets te zeggen.. Jullie verdriet is zo groot, te groot om als buitenstaander te bevatten.. Ik hoop echt dat jij het schuldgevoel ooit kunt loslaten..

    Heel veel sterkte samen en een dikke knuffel voor jou!

  • Noaedenjunagyenneva

    Meis je weet het nooit .. onze Noa na controle ook overleden van 1 op andere moment 39 wk..

    Onze gyn zei dat er dan waarschijnlijk toch iets was. Als er geen oorzaak wordt gevonden ( navelstreng om haar nek, langdurig gebroken vliezen of placenta die op is ) bestaan de kans goed dat ze na de bevalling ook aan wiegendood zou zijn overleden.. dit gaf mij altijd rust we hebben niks fout gedaan .

    Jij had 3 keuzes als het Z-H ook

    Maar het idee dat iets niet goed zou zijn hadden ze je die keuzes niet gegeven 😘

  • Whiteflower1985

    Heftig!

    Het enige waar ze nog iets uit kunnen halen is mijn harde buik die langdurig aanhield.

    Maar ik ben gaan slapen.

    Als het echt pijn deed had het mij ook niet gelukt om te gaan slapen.

    En ze is daarna na voorweeen en krampen overleden.

    Maar of dat nu van een harde buik komt?

    Dat de placenta een stukje los is gegaan.

    Maar ik heb heel weinig bloed verloren tijdens de bevalling.

    Ze kunnen dat niet zeker weten of dat is gebeurd.

  • Noaedenjunagyenneva

    Ik heb een x een placenta loslating gehad bij onze zoon Gyen dat gebeurde met 13 wk was maar een stukje maar goed de placenta

    Is dan al volgroeid .. geloof me je moest er een emmer onder zetten. Als die was losgelaten dan wat het niet een beetje bloed..

    Meis jullie meisje was compleet, volledig gewenst & nu weg. Ondraaglijk verdriet waar ook jou gevoel bij hoort. Maar jullie meisje wist dat ze welkom was, daarom heeft ze 41 wk heerlijk geleefd in jou buik samen met jou voor een herinnering voor het leven. Onder je hart heb je haar gedragen & je zult in je hart voor altijd van haar houden.

    Zij vind het vast net zo erg als iedereen dat ze er niet mag zijn om welke reden dan ook. Maar ook zij wil dat haar ouders haar gezin ‘gelukkig’ zijn, zichzelf geluk gunnen & toch ja hoe cru ook door gaan. Zij leeft voort in jullie gedachten, hart & dit meisje zal nooit worden vergeten vervangen..

    Maar lieve mama gun jezelf om door te gaan voor iedereen die jou/jullie lief heeft. Dit verdriet wordt niet minder door jezelf de schuld te geven van dingen waar je niet schuldig aan bent. Je hebt je dochter niet vermoord je dochter is zonder aanwijsbare reden overleden in jou fijne huisje en dat doet pijn onvergetelijk veel pijn ! Maar denk aan jezelf je gezin.. ze komt niet terug , maar ze blijft wel altijd een onderdeel van jullie 💖

    Tijd is het medicijn om dit te verweven in jullie leven. Neem die tijd zoveel als je nodig hebt, maar probeer te bedenken dat niemand dit had voorzien en iedereen incl jezelf het beste voort had met je meisje.

    Dikke knuffel 💖

  • ~joyce

    Wat een verdriet en wat verschrikkelijk.

    Ze hebben je de keuzes gegeven omdat deze allemaal mogelijk waren. Als het strippen niet veilig was geweest hadden ze je dit niet aangeboden. Weet dat jouw niks te verwijten valt!😘

    Ik wens je heel erg veel sterkte toe.

  • MamavanMilo

    Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen..

    M’n hart huilt.

    Wil je wel een hele dikke knuffel geven!

  • Valerie85

    Het leven is hartstikke moeilijk, vooral als je keuze mag maken. Wat is de juiste, en wat beter niet.

    Heel veel sterkte

  • Whiteflower1985

    Ik hebhet gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt en hier mee moet gaan leven. Erg zwaar.

  • Valerie85

    Misschien een idee, met een psycholoog of maatschappelijk werker af te spreken. Je hebt heel wat voor je " kiezen" gehad.

  • eenhoorntje

    Wat intens verdrietig! Dikke knuffel

  • Vlindermoeder

    Je zult helaas nooit te weten komen hoe het zou zijn als... Dat is ontzettend moeilijk. Mocht er echt iets met de placenta zijn geweest, dan had ze een inleiding misschien ook niet overleefd. Wanneer hebben jullie het nagesprek met de gynaecoloog? Daar hebben wij al onze vragen kunnen stellen. Ontzettend fijn! Ik heb contact met lotgenoten. Dat is je echt aan te raden. Zo hebben we laatst bijvoorbeeld een wandeling gemaakt met andere ouders van overleden kinderen. Het heeft ons erg geholpen om onze kinderen echt welkom te heten en ze het meest perfecte afscheid te geven wat we ons konden bedenken. We hebben gewoon beschuit met muisjes gegeten, ze vastgehouden, gekust en geknuffeld. We hebben niet alleen 2 kinderen verloren, maar ook gekregen. Natuurlijk mis ik ze. Ik kan soms hele dagen huilen. Ik ben ook trots op onze prachtige kinderen. Heel veel sterkte. Het is ontzettend zwaar en dat mag ook! Luister naar je gevoel

  • Mommyx3

    Wat als.... dat weet je nooit . Het feit is dat jij uit liefde voor je kind in jou ogen een goede keuze hebt gemaakt. Jij kon ook niet weten dat dit zou gebeuren. En je weet ook niet of het met een inleiding wel goed ging. Het is jou schuld niet! Ik wil je heel veel kracht en sterkte wensen. Voor jou en je man maar ook voor de rest va de familie.

  • Momof2<3

    😢wat onwijs verdrietig dit raakt mij echt

    Heeel veel sterkte en kracht toegewenst ❤️

  • Rupsie

    Een oud schoolgenoot heeft hetzelfde meegemaakt en schrijft van zich af in de facebookpagina sterrenbaby. Er zitten daar volgens mij heel veel lotgenoten. Wellicht heb je daar behoefte aan. Ik als buitenstaander kan me er iets bij voorstellen, maar echt weten waar jij nu doorheen moet gaan kan ik niet. Ik wil je enorm veel kracht en sterkte toewensen. Onmenselijk om dit verlies te moeten dragen.

  • Whiteflower1985

    Goede tip! Zal eens kijken.

    Dank je wel.

    Het is onmenselijk.

    Er is voor mij echt een leven voor en een leven na.

  • Rupsie

    Dat zeg je mooi, een leven voor en een leven na. Kan me daar ook echt iets bij indenken. Ik hoop dat die twee werelden met de tijd weer meer met elkaar verweven. Het zal nooit meer worden hoe het was, maar ik hoop dat je een manier vindt om verder te kunnen hoe het voor jou goed voelt. Dit maakt en tekent jou voor de rest van je leven, dat mag. Neem de tijd om te rouwen, laat het er zijn. En besef dat jij hier niets aan kunt doen, dit wilde jij niet. Nogmaals enorm veel sterkte! X

  • littlefreckle

    Kan mij niet eens voorstellen hoe moeilijk dit moet zijn :(. Het leven is inderdaad zo oneerlijk soms.

    Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen en neem alle tijd om te rouwen. 🍀💕