Mijn traumatische bevalling deel 1.

Hoi hoi,

Ik wou nog mijn bevallingsverhaal typen, het heeft een tijdje geduurd maar hier komt ie dan.

Zaterdag 06-07-19 lig ik aan de ctg al voor de 3e keer vanwege minder leven. Was 39w zwanger en 14-07 uitgerekend.
Ik voelde Hudayfah al een week heel weinig tot niet terwijl daarvoor ik hem heel veel voelde.
Elke keer op de ctg bewoog hij veel en ik legde de verloskundige dat ook uit, dat hij thuis helemaal niet zo beweegt en dat mijn gevoel
Zegt dat er iets niet goed zit.
Na mijn gesprekje met de verloskundige van het ziekenhuis heeft de verloskundige gekozen met mijn instemming om mij de volgende dag in te leiden.
Mijn man en ik vol verbazig naar huis, wetend dat we binnen 1 van deze dagen onze zoon in onze handen hebben!
Afgesproken met de vk dat ik zondag ochtend moet bellen om te vragen hoelaat ik moet komen.
Alles klaar gezet thuis en met zenuwen gaan slapen.. natuurlijk amper kunnen slapen ik vond het zo spannend! als ik er nu aan terug denk dat krijg ik nog de kriebels haha!
Die zondag gelijk gebeld en krijg ik te horen dat ik moet wachten en opeens aan de ctg moet die dag. Ik dacht hmm oke daar gaan we weer.
Eenmaal na de ctg praat ik met een andere vk en ze zei dat de verloskundigen bij elkaar hadden overlegd of het wel een slim idee was dat ik word ingeleid vanwege het vele toucheren
Aangezien ik meerdere keren een trauma heb opgelopen vanwege zedendelikten. Ik was helemaal niet blij natuurlijk omdat ik dat zelf wel kan aangeven.
Nou toch ingepland en als ik me het goed herinner om 4 uur op de afdeling zijn en aan de ctg.
4 uur aan de ctg en daarna door naar mn kamer.
Omdat de balonkatheter tot 3 keer toe niet gelukt was vanwege mijn gekantelde baarmoeder. Kreeg ik pilletjes die ontsluiting zouden geven.
Het schoot totaal niet op en uiteindelijk zat ik al op de 3e dag in het ziekenhuis 09-07-19.
Opeens rond 8 uur nadat mijn schoonmoeder en schoonzusje weg waren kreeg ik wat heverige menstruatie krampen en hoorde en voelde ik een hele harde knap!
Alsof iemand een ijzerdraad had doorgeknipt met een tang. Wow dat deed pijn!
Ik belde de verpleegkundige want er was ook een klein plasje met wat bloed en een deel van de slijmprop meegekomen.
Ik dacht bij mezelf; heb ik nou in mijn broek geplast? Dat is voor de eerste keer ha ha.
De verpleegkundige gaf mij aan dat ik mn vliezen had gebroken.. mijn vliezen gebroken?! Ik geloofde het niet tot dat ik opstond en een golf van vruchtwater naar beneden viel.
Dat had ik niet verwacht! En voordat ik het wist zat ik in een hele heftige weeënstorm ik kon het totaal niet opvangen maakte niet uit hoe ik lag zat of stond, onder de douche met een yogabal of met een kruik op mn buik.
Ik kon het niet! En dat schreeuwde ik ook voor de komende 2 uur.
Ik had rug buik en been weeën en het was ontzettend heftig.
Ik had voor een ruggenprik gekozen ookal wou ik zo natuurlijk mogelijk bevallen maar het was zo heftig ik kon het echt niet aan.
Uren en uren gingen voorbij en mijn ontsluiting ging heel langzaam.
De ruggenprik werkte in en ik voelde niks meer behalve mijn benen en mn onderkant.
Ik kreeg persdrang met 9 cm ontsluiting en ik kon niet meer. Mijn beenweeën bleven door gaan en elke keer na een wee verstijfde mijn been en kreeg ik hele erge kramp.
Waardoor ik niet kon uitrusten op de volgende wee.
De vk bleef mij toucheren om dat laatste vliesje met haar vingers weg te halen alleen het lukte niet.
In overleg met een andere vk mocht ik al gaan persen met 9cm ontsluiting en wat was ik blij zeg!
Ik perste en perste en na een uur kwam onze prachtige zoon zonder uitgescheurd te zijn.
Hudayfah onze zoon 3706kg 10-07-19 om 12:03
Ik zag mijn man huilen, mijn man die geen enkel moment mijn hand los liet, geen moment dat hij weg van mij ging die er altijd voor mij was en is!
Ik hield mijn zoon vast en ik was moe en overrompeld.
Ik moest de placenta nog eruit persen en het kwam er gemakkelijk uit.
Ik verloor aardig wat bloed maar het bleef maar stromen en stromen.
Mijn blaaskatheter moest er terug in alleen het deed te veel pijn. Ze wouden doorduwen met zn alle maar ik schreeuwde nee! Ik wil het niet dus jullie blijven van mijn lijf af!
Ze stopte en voor ik het wist viel ik weg. Ik hoorde dubbel en ik hoorde een soort gezoem. Ik riep naar ze en zei dat ik weg viel.
Ik had hudayfah nog in mijn handen. En opeens stonden er 3 verloskundigen en 5 verpleegkundigen in mijn kamer. 1 verpleegkundige aan de rechter kant om een naald in mijn arm te stoppen. Mijn man aan de linkerkant niet wetend wat te doen.
En de rest bezig bij mij aan mijn onderkant. 1 vk verhefde haar stem tegen de anderen en riep die blaaskatheter moet er NU in!
Ze hebben doorgepusht en het zat erin. Ze wouden een medicijn in mijn infuus geven om de bloedingen te stoppen. Maar een vk had een fout gemaakt. Ze had de verkeerde spuit gepakt en had verdovingsmiddel in mijn bloed gespoten.
Ik bleef ondertussen weg vallen en kreeg nog weinig lucht en snakte naar adem en kreeg een zuurstofmasker toegediend. Ondertussen bleef ik smeekbedes verrichten om niet dood te gaan en bleef ik quran reciteren en de shahada te verrichten.
Mijn man had hudayfah overgepakt en stond moedeloos toe te kijken.
Een anesthesist kwam binnen en kwam mij vertellen dat er een grote fout is gemaakt en dat ik door het verkeerde infuus misschien hartfalen kan krijgen en epilepsie.
Ik bleef weg vallen en ze reden mijn bed naar de OK
Ik verliet mijn man en mijn pasgeboren zoon en ze bleven alleen achter in de kamer,
Ik reed langs de hallen met felle lichten en ik huilde en was zo bang.. zo bang om naar de OK te gaan.
Ze vertelde mij daar pas dat ik onder algehele narcose ging, dat maakte mij nog meer bang. Wat als ik niet meer terug kom?
Ze handelden snel en opeens was ik weg, weg van de wereld.
Ik werd wakker op intensive care. En ik rilde van de kou, mijn keel deed pijn en ik was even voor een paar sec vergeten dat ik ben bevallen en wat er allemaal is gebeurd.
Ik besefde daarna dat ik mijn prachtige zoon had en ik wilde naar mijn man en mijn zoon!
Eerst moest ik nog een zak bloed toegediend krijgen na de andere op was.
Het duurde zo lang. Er kwam een verpleegkundige controleren hoe het met mij ging en vertelde dat ik liters bloed ben verloren en er resten placenta waren achtergebleven in mijn baarmoeder.
Ze controleerde mijn temp. En ik had hoge koorts 41graden. Ik bleef het koud hebben en mocht onder de warme deken.
Uiteindelijk mocht ik terug naar mijn kamer. Ik zag mijn man, schoonmoeder en schoonzusje maar ik was nog te zwak om te reageren.

Het verhaal volgt..

1793 x gelezen, 5

reacties (28)


  • Assiral

    Jeetje wat moet dit heftig zijn geweest voor jullie zeg!! Wat zal je geschrokken zijn, en wat een grote fout is er gemaakt... veel sterkte en ik hoop dat je nu alsnog lekker ligt te genieten van jullie kleintje

  • Baby0815

    Jee wat verschrikkelijk en heftig voor jullie. Ik ben echt heel benieuwd hoe het nu met jullie gaat en wens jullie het allerbeste toe!

    En uiteraard gefeliciteerd met jullie zoontje!

  • Ummh_

    Het gaat heel erg goed met ons nu. Vandaag als het me lukt zet ik deel 2 erop. Heel erg bedankt❤️

  • Jurkje

    subhanAllah! zo heftig! Alhamdulillah gaat het nu goed met je en met de kleine man? ik ben erg nieuwsgierig naar deel 2 van je verhaal. moge Allah swta jullie zegenen en beschermen amin prachtig te lezen dat je zo bezig was met dua doen en qoran reciteren en Allah swta herdenken uiteindelijk hebben we alleen Allah swta nodig in elke zaak.

  • Ummh_

    Alhamdoulillaah alles gaat goed met ons. Ameen wa iyaaki lieverd. Zeker we keren altijd terug naar Allaah soebhanahoe wa ta’ala. Het maakt je altijd sterker❤️🌹

  • Wonderful-life

    Meid wat heftig! Ongelooflijk wat een fout en wat beangstigend allemaal. Ik hoop dat dit helpt om het ene plekje te geven. Gefeliciteerd met jullie zoon.

  • Ummh_

    Het helpt inderdaad zeker om het hier neer te zetten. Bedankt lieverd💗

  • Cherlean

    Wat heftig zeg !

  • Ummh_

    🌹💋

  • Vi3r-kindjes

    SubhaanAllaah. Je verhaal roept herinneringen bij mij op. Alhamdulilaah gaat alles nu goed met jullie maar dit is inderdaad heel heftig. Ik heb tijdens mijn laatste bevalling ook complicaties gehad (lees mijn blog maar). Mijn man en ik hebben een gesprek gehad met een psygoloog. Dit heeft wel wat geholpen en ik heb het een plekje kunnen geven. Maar op momenten zoals nu roept het allemaal herinneringen terug. Misschien ook iets voor jullie om er met iemand over te praten. Het kan heel fijn zijn..

    Wat een prachtige naam heeft je zoontje Allaahuma bareek! Heeft hier ook op het lijstje gestaan.

  • Ummh_

    Alhamdoulillaah klopt ik had jouw blogs al eerder gelezen toen die tijd. Ik had al eerder een acc alleen had die na de geboorte van mijn zoon verwijderd. Moge Allaah jullie belonen en jullie familie zegenen ameen. Mijn man en ik praten er indd over met elkaar maar ook met de psycholoog. Ameen wa iyaaki❤️

  • Nog-even!

    dat was heftig zeg...zo had je het je niet voorgesteld...

  • Ummh_

    Nee zo had ik het me zeker niet voorgesteld, maar alsnog ben ik zeker dankbaar dat ik mijn lieve zoontje heb en mijn man en natuurlijk dat ikzelf er nog ben🌹

  • M2015.2018

    Wat een vreselijk verhaal! Geen woorden voor

  • Ummh_

    ❤️❤️

  • Yaj

    Wat onwijs heftig! Wat ben jij een sterke vrouw!!!

  • Ummh_

    Heel lief van je🌷💞

  • Esther-1975

    Wat vreselijk voor je. Kan me goed voorstellen dat je hoofd er de eerste paar maanden niet naar heeft gestaan om dit verhaal op te schrijven. Ik heb tijdens m'n eerste bevalling ook veel bloed verloren vanwege een incomplete placenta. Geen pretje en als ik de eerste dagen probeerde op te staan (dat was een vereiste voordat ik naar huis mocht) zakte ik door m'n benen, zo zwak was ik. Echt heel bizar.

    Ben je inmiddels helemaal opgeknapt? En hoe doet jullie zoontje het?

  • Ummh_

    Wow ja dat is indd ook niet niks nee.

    Ik ben volledig opgeknapt ik vertel de rest in deel 2. Met mijn zoontje gaat het super hij was met de geboorte ook gezond en niks aan de hand gelukkig.

  • Merel3

  • Ummh_

  • Mama-Manda

    Jeetje wat heftig zeg!

    Ik hoop dat het trauma mettertijd zal slijten. Vergeten zal je nooit, maar ik hoop dat je het snel een plekje kan geven! ❤️

  • Ummh_

    Komt goed, na regen is er altijd een zonneschijn 💗

  • Anna-76

    Heftig, zorg wel voor mentale hulp. Ik heb dat toen niet gedaan m.a.g dat ik na 4½ jr. af en toe nog met het hele gebeuren zit. Het is niet niks meid, praat er veel over😘

  • Ummh_

    Klopt mijn man en ik praten al heel veel met elkaar erover en gelukkig zijn we alle 2 goede praters wat dat betreft we gaan ookal naar de psycholoog🌹

  • Anna-76

    👍🏻

  • linaa

    Ik heb echt letterlijk met tranen jouw bevallingsverhaal gelezen. Ik snap dus heel goed dat jij het zo traumatisch heb ervaren. Mijn ervaring is spreek er over met je man of een goede vriendin. Door erover te spreken kan je het beter een plek geven. Het zal je altijd wel bij blijven alleen het word minder. Ik heb soort gelijk mee gemaakt dus wat ik las deed mij veel. Je bent sterk besef dat! Al Hamdolillah is daarna alles goed gekomen. Voor de mensen die het woord Al Hamdolillah niet kennen dit betekent ( God zij dank )

    Geniet ze met je gezin

  • Ummh_

    Alhamdoulillaahi rabil ‘alemien 🌹

    We gaan inderdaad al alle 2 naar de psygoloog.

    Ik merk dat ikzelf het al een plekje heb gegeven maar op momenten zoals nu dat ik mijn verhaal beschrijf laat je weer terug gaan naar alle gebeurtenissen de goede en de slechte.