Schoonmoeder is psygisch

Ik ben zwanger en zit in een dipje.

Dit heeft ook meer te maken dat me schoonmoeder onverwachts langs komt. Normaal vind ik het niet erg, maar nu wel. Ze is psygisch en heeft heel wat impact op mij. Ze is niet haar zelf en is al diverse keren opgenomen in een instelling. Ik trek dit echt niet meer. Ik word er zelf deprie en verdrietig van. Ik ben hoogzwanger. Ik wil me baby ook echt niet bij haar in de buurt hebben straks als ze niet haar zelf is. Het gaat al vier jaren zo, sinds ik samen met met mijn partner. Ik weet niet wat ik hier mee aan moet. Partner neemt het niet seroriss genoeg. Ze krijgt steeds terug vallen en word dan opgenomen en doet als een kleinkind. Ik trek het echt niet meer
Enige adviezen? Ik hoor het graag.

2300 x gelezen, 2

reacties (30)


  • Denelientjes

    Mijn deurbel doet het al jaren niet.... Ik denk dat dat voor jou ook handig is 😉

    Dat vertel je aan de mensen die je fijn vind die appen/bellen je dan wel om open te doen. Jij hoeft niks met haar, maar je vriend uiteraard wel. Dan doet hij maar open.

    Misschien scheld ze straks niet als de baby er is, en bloeit ze daarvan op?

    Kijk het aan, maar ga niet over jouw grens heen

  • mijn~meisje

    deur op slot dat ze der niet meer in kan als ze partner der niets van wil zeggen?!

  • Mama-van-2-prachtige-dametjes

    Ik begrijp je wel hoor ik heb een soort gekijke situatie mee gemaakt. Op een gegeven moment heb ik de deuren gewoon gesloten. Maar probeer het eerst even aan te kijken, hoe moeilijk het ook is.. en laat vooral je man/vriend inzien hoe ze werkelijk is, niet door het continu erover te hebben maar laat het hem zelf ervaren. Op een gegeven moment ziet hij het wel in, zodra je vader en of moeder word, verander je ook geestelijk! Sterkte meid

  • Summer89

    Ze is psygisch?

    Je bedoelt dat ze lijdt aan een psychiatrische aandoening?

    Je zegt toch ook niet van iemand met kanker: “ze is kanker”? Sorry hoor maar, man, zo schrijf je niet over iemand. Ze is ziek en verdient je respect. Wel binnen jouw grenzen uiteraard. En daar moet je dan afspraken over maken.

    En hoe je met haar om gaat, hangt er vanaf welke psychiatrische aandoening ze heeft. Met iemand met een angststoornis ga je anders om dan iemand met schizofrenie.

    Als je niet wil dat ze oppast, zorg dat je daar dan eerlijk en duidelijk over bent. En heb het met haar over wat er wél kan.

  • Sanne!!!

    Nou als ze verteld dat de schoonmoeder al een paar keer is opgenomen, zal ze wel Psychisch zijn. Je word niet voor niks opgenomen.. zal ze zelf wel beter weten. En kanker.. is wel iets raars om een voorbeeld mee te noemen !! Sorry dat ik het zeg.. Dat zeg je na mijn idee al helemaal niet..

  • Lispeltuut

    Je kan opgenomen worden wanneer je psychiatrische aandoening ervoor zorgt dat je (tijdelijk) minder goed voor jezelf kunt zorgen en/ of wat intensievere begeleiding nodig hebt om er mee om te kunnen gaan. Ik vind het er ook heel raar staan

  • Mia1989

    Sanne, ik denk dat er bedoeld wordt dat je dat niet zegt. Je kan een psychische aandoening hebben, je kan niet psychisch zijn. :)

  • Summer89

    Mia, precies ja. :)

  • Sanne!!!

    Ik heb zelf een slechte band met de moeder van mijn vriend. Is al 7 jaar zo.

    Ik heb er voor gekozen om afstand van haar te doen. Zij heeft Bordelaine namelijk. En is totaal niet aardig naar mij toe geweest. Aangezien mijn eigen moeder overleden is, heb ik afstand gedaan van de moeder van mijn vriend, Omdat ik haar niet in mijn leven nodig heb. De oma van de baby in me buik. Als mijn partner er voor kiest om straks met de kleine langs te gaan, zal ik hem niet tegen houden. Maar ik zelf heb er geen belang bij. Ook wil ik niet dat de kleine daar blijft slapen.

    Mijn partner heeft zelf ook geen goeie band met zijn moeder, dus is dit makkelijk voor mij om afstand te doen. Ik zou lekker je eigen gevoel hier bij volgen. Als het goed voelt om afstand van haar te doen, zal ik het zeker doen.

    Ongeacht dat het verdrietig is hoe zij is of zij zich voelt.

    Hier gaat het nu zeker om je zelf en om de baby...

  • B756

    Wat versta je onder psychisch? Heeft ze een officiële diagnose, en heeft zij dan ook behandelaars waar je partner en jij mee kunnen overleggen? Dat zou ik zeker doen. Het is heel vervelend dat ze problemen heeft, maar misschien kunnen jullie hulp krijgen in hoe je daar mee om gaat? Ze is de moeder van je partner, de oma van je kind. Het zou toch mooi en fijn zijn als ze een plekje kan krijgen/houden in jullie leven. Lijkt me niets mis mee dat jullie grenzen aangeven, maar die moet je wel samen bepalen. Als het jouw moeder was, zou je waarschijnlijk ook willen dat je partner mee zou denken over een goede manier van omgang? Besef je ook dat nu je zwanger bent, je anders tegen dingen aan kunt kijken. Ik zou niet te drastische beslissingen nemen. Contact verbreken is een enorme stap, die misschien vanuit je hormonen nu een goede stap voor de baby lijkt, maar misschien wel wat overtrokken is? En het is een stap die bovendien de band tussen moeder en zoon en oma en kleinkind ook verbreekt. Veel praten met je partner, proberen een weg te vinden die voor iedereen werkt. Geef bijvoorbeeld aan welke manier van contact jij wel ziet zitten. Er zijn genoeg mensen die hun (schoon)ouders niet onaangekondigd over de vloer willen, hun (schoon)ouders niet al te vaak zien of het niet zien zitten als opa of oma oppast, ook zonder psychische problemen in het spel. Het is echt niet gek om wat grenzen te bepalen. En als je samen één beeld hebt van wat je wil, dan kunnen jullie met haar er over praten. En dan positief brengen, dat je juist graag haar in jullie leven wil, maar ook dat je je soms zorgen maakt en daarom wat dingen wil afspreken. Misschien hierover ook advies vragen bij haar behandelaar(s) over hoe dit goed aan te pakken.

  • Thasma

    Het is zo, dat ze agressief kan worden en heel veel uitscheld. Ze kan doen als een kleinkind. Ik wil zeker geen contact verbod ofzo. Ik wil rust en tot dat ze beter is lijkt het gwn verstandig dat ze kan langs komen. Op dit moment kan ze geen eens voor haar zelf zorgen laat staan voor de kleinkind zijn. Ik heb zelf geen energie voor om achter haar djngen aan te gaan qua hulp enzo. Haar kinderen moeten het eigenlijk zelf regelen. Ja heb al goed gesprek gehad met partner en begrijpt het gelukkig wel.

  • Soccer-Mom

    Psychisch is veel te algemeen en alle geestesziekten vallen daar in feite onder. Ze zal vast iets mankeren (manisch depressief, bipolair misschien). Waarom laat je haar zo onder je huid zitten? Dat zij psychische klachten heeft is in de eerste plaats vooral haar probleem en eigenlijk in en in triest. Ze wil ook gewoon oma zijn. Jij en vooral je partner zullen moeten accepteren dat zij psychische klachten heeft en dat gaat waarschijnlijk niet (zomaar) over. Dat is vooral voor je partner al vervelend genoeg. Je geeft aan dat hij het niet serieus genoeg neemt maar wat bedoel je hiermee? Hoe zou jij het vinden als het om jouw moeder ging? Jullie moeten beiden leren hiermee om te gaan. Maak duidelijke afspraken. Alleen op bezoek als jullie beiden thuis zijn o.i.d. Hoe staat schoonvader hier in eigenlijk (als er sprake is van een schoonvader?).

  • Thasma

    Geen schoonvader in het spel, ze zijn niet meer samen. Als het om mijn moeder ging, had ik alles allang al anders aangepakt. Ze wilt niks, ze wilt geen hulp zoeken of met iemand praten over haar problemen. Schoonvader kan ze niet loslaten en wilt ze nog steeds hebben. Ze kan agreed ssief zijn en veel schelden. Ik vind dit niet fijn. Ze kan ook doen als een kleinkind en praat dan kinds en gekke dingen. Ze krijgt terug vallen om de haverklap. Ik trek dat gwn niet.

  • Aprilbeeb

    Eerlijk zijn en zeggen dat je gezien de situatie en jouw gezondheid voor je zelf wil zorgen punt. Je hoeft geen brede uitleg te geven is je schoonmoeder maar. Snap dat het moeilijk is maar zoals je zelf al zegt is dit geen doen dus wat is je meer waard, je eigen gezondheid en die van je kind of wat je schoonmoeder er van zou denken of vinden als je voor je zelf en je baby kiest..

    Je partner zou je hierin kunnen ondersteunen is zijn moeder, maar tevens ligt dat blijkbaar lastig als hij je niet serieus neemt.. Zou allereerst dus met je partner om tafel gaan beste is dat hij je begrijpt en waarom. Mocht je dit lastig vinden dan niet open doen en doen als of je niet thuis bent of smoesjes verzinnen. Al ben ik vd openheid en eerlijkheid.

  • MienB

    Grenzen aangeven (wel door uiterst vriendelijk te blijven, maar wel vastberaden). Als het je teveel is, dan gaat het niet. Jouw partner dient dat echt te begrijpen en haar uit te nodigen als hij er zelf ook bij is, zodat het je niet te zwaar wordt.

  • Anna-76

    Geef je grens aan. Bijvoorbeeld alleen op bezoek als je partner thuis is. Als ze onverwacht komt en hij is er niet, wijs je haar op deze afspraak . Blijf vriendelijk, maar consequent. Als ze op bezoek komt en je partner is thuis, kun je je,af en te even terugtrekken. Je moet nu vooral doen wat goed is voor jezelf en dus je baby. Ik heb zoiets meegemaakt in mijn laatste zwangerschap. In het laatste trimester was mijn schoonvader erg manisch en psychotisch ( bipolair stoornis). We werden er allemaal gek van. Heeft op punt van crisisopname gezeten en toen ging de knop weer om naar depressie....maar dat doet veel met je. Normaal al en al helemaal in je zwangerschap. Schoonmoeder verander je niet, wel hoe je er zelf mee om kunt gaan. Pas op jezelf 😘

  • bloempies

    Praat er goed over met je vriend, verdiep je in haar diagnose. Door je hormonen nu kan je sowieso minder hebben. Maar vraag ook aan je vriend hoe hij het ervaart, vind een middenweg erin. Ik weet zelf hoe het is als een ouder van je psychisch niet in orde is en wat dit eigenlijk allemaal met je doet.

    Mijn vader heeft een psychische ziekte en alles wat hij daardoor vroeger heeft gedaan, weet ik wel dat hij dat niet bewust heeft gedaan maar door zijn ziekte. Ik heb alleen vanaf mijn 12e weinig contact met hem(alleen af een toe een pb op fb) heel veel nare beelden van vroeger, angstaanvallen gehad en nog steeds soms stomme loze angstige gedachten om ooit hetzelfde te krijgen als hem, omdat ik dat mijn kinderen niet aan wil doen dat zij hetzelfde moeten mee maken als ik vroeger gedaan heb.

    Heeft je schoonmoeder niet een crisisplan (met welke acties er ondernomen moeten worden etc) voor als er voortekenen zijn dat ze weer in de war raakt? Neemt ze haar medicijnen wel trouw in? Wat zijn de afspraken met haar arts? Wat helpt haar WEL om in het nu te blijven? Wat doet familie zelf om haar erin te steunen?

    Vraag eventueel een uitleg over haar diagnose aan van haar behandelende arts of van iemand die er verstand van heeft, zodat je weet hoe je er mee om kan gaan..

    Ik hoop dat je het vanaf de kant van je vriend ook kan zien, dat het zijn moeder is. Dus dat je er samen uit moet komen.

  • Thasma

    Ja ik praat heel goed met hem erover. Ik regel het zelf niet, zijn zusje regelt al dat soort dingen. Ik bemoei me er niet echt mee. Wel geef ik mijn mening aan vriend. Ze zijn met vier kinderen totaal en regelen het voor schoonmoeder. Ik ben het met veel dingen niet eens en zou het anders aanpakken zeg maar. Het is hun moeder natuurlijk dus hun verantwoordelijkheid.

    Ja psygisch is niet fijn en kost heel wat energie. Ze wilt zelf niet praten over haar problemen of hulp erin zoeken. Ze is of agressief of scheld veel of is een kleinkind of alleen maar huilbuien. Ik voel me echt niet fijn als ze in zo een situatie is en kan haar echt niet helpen. Qua gezondheid voel ik me ook snel deprie dan als ze in me buurt is en kan ik gwn echt niet aan nu.

  • bloempies

    oh jeetje.. Begrijp ik! lastig als ze niks wilt☹️ Dan voor je baby en jezelf kiezen, is ook niet de bedoeling en goed dat jij er nu zon last van krijgt.. Afspraak maken dat ze alleen komt als je vriend thuis is en jij je gewoon kan afzonderen? en niet te pas en te on pas binnen laten komen. Al helemaaaal niet als ze aan het schelden is en agressief is! Dan moet ze zich maar laten behandelen en binnen de perken kunnen blijven.. Sterkte in elk geval!

  • Latercera

    Volgens mij hoort dit ook bij jouw fase van de zwangerschap. Als ik kijk naar mezelf en vriendinnen werden we steeds meer beschermend naar de baby toe. Een soort oerinstinct. Ik begrijp dat je je schoonmoeder als bedreigend ziet. Voor jouw partner zal dat anders zijn. Hij heeft de dosis hormonen niet en het is zijn eigen moeder. Mijn advies is om er van bewust te zijn dat jouw angst voor je schoonmoeders invloed waarschijnlijk wat overtrokken is, gezien de hormonen. En praat erover met respect met je partner. Het is zijn moeder en dat zal ook rot zijn voor hem.

    Mijn schoonmoeder is depressief, dat werd ze toen de oudste 1,5 was. Ze past wekelijks een dag op. De kleinkinderen zijn een bron van geluk voor haar en houden haar op de been (zegt ze zelf). Af en toe vinden wij het zwaar met haar. Volgens mij merken de kinderen er niks van. Als ik later een depressieve oma ben, hoop ik ook dat mijn kinderen en kleinkinderen me met open armen ontvangen.

  • Wonderful-life

    De meeste mensen met psychiatrische klachten zijn ziek, maar niet gek/gevaarlijk. Sociale steun van familie is een enorm helpende factor om te herstellen. En het lijkt me juist ook gezond gedrag van haar (en misschien zelfs wel een hele stap voor haar, om haar familie op te zoeken). Ik weet uiteraard niet wat haar diagnose is, maar schrijf je angsten op die je hebt in het contact met haar en vraag aan haar of je een keer mee mag naar het gesprek met haar psychiater / psycholoog. Neem je man mee en bespreek jullie angsten en stel je vragen. Dan weet je of je angsten reeel zijn, of dat je op een veilige manier het contact met haar aan kunt gaan. Wellicht dat de komst van een kleinkind haar enorm helpt om te herstellen en een lichtpunt in haar leven wordt. Het zou zonde zijn als jullie vanuit angst de deur dicht houden.

    Dit staat dan nog verder los van hoe het contact überhaupt met je schoonmoeder is.

    Succes met de laatste loodjes!

  • Thasma

    In haar geval is ze wel gevaarlijk plus agressief en scheld ze echt véél. Ze kan ook doen als een kleinkind. Tuurlijk aandacht geven en veel steun is wat ze nodig heeft. Ze heeft vier kinderen en die moeten dat maar even samen bepalen en voor haar regelen. Ik heb er gwn geen energie voor. Ik kan me mening geven aan partner en adviezen geven. Kids van haar bepalen uiteindelijk hoe ze het gaan aanpakken. Voor nu wil ik er echt niet onder lijden. Het gescheld enzo vind ik gwn niet gezond en ook niet als de baby er zometeen is. Hebben al goed gesprek gehad en in dit soort situatie even afstand van mij en de baby, tot ze beetje is hersteld.

  • Wonderful-life

    Jee, wat heftig voor jullie als familie zeg. Dan zou ik zeggen, groot gelijk. Kiezen voor je eigen veiligheid en gezondheid en die van jullie kindje. Sterkte meid...

  • Aapjeguppie

    Praat met je partner en vraag hoe hij het doet als de kleine er straks is. Leg uit waarom je het lastig vindt als ze langs komt. Vraag hoe je dit samen kan opvangen zonder je schoonmoeder volledig uit beeld te halen. En hou respect voor zijn mening, het is voor hem al beroerd genoeg om een moeder te hebben die psychisch zo in de knoop kan zitten dat ze opgenomen niet worden. Soms is een houding van een omgeving niet wat je denkt maar een overlevingsstrategie die in de loop van de jaren ontwikkeld is. Succes en ik hoop dat jullie er uit komen (en wat eerder al genoemd is, de huisarts of GGZ kunnen misschien wat helpen.

  • Thasma

    Ja, is idd een optie. Al voel ik voor mezelf dat ik gwn echt afstand moet houden in zo een situatie. Al helemaal als de baby er is. Is gwn niet gezond. Als ik er al onder lijd laat staan de baby.

  • Ashleyjessy

    Ja ze voelen alles. Inderdaad gewoon niet meer open doen als ze plotseling voor je deur staat. Jammer dan ..

  • GroeneParaplu

    Ik denk dat je nogmaals het gesprek aan moet gaan met je partner, aangezien het om zijn moeder gaat.

    Wees maar flink duidelijk en eerlijk. Misschien komt het dan wel binnen?

    Ik zelf zou haar er niet perse direct op aanspreken omdat dat ze psychisch is.

  • Thasma

    Klopt, met haar valt niet te praten. Dit is echt niet fijn. Ik lijd er zo erg onder. Partner tja ziet niet eens in hoe heftig dit voor mij is. Ik heb al gezegd als ze komt ga ik naar boven. Hij wilt met haar praten, heeft geen nut in haar situatie. Stel ben alleen thuis en dan? Ze zou merken dat ik de deur niet open kan of zal doen. Ik wil onze baby ook ver afstand van houden.

    Ik dring niet door tot partner en dat is echt frusterend. Ik zou het echt anders aanpakken als 't mijn moeder was. Zelf heb ik geen energie voor om haar te helpen enzo. Ze zijn zelf allemaal ook erg laks en zien de ernst er niet van in.

  • GroeneParaplu

    Ik kan me helemaal voorstellen dat je je zo opstelt.

    Misschien kun je advies vragen via je huisarts? Wellicht is er iemand (vanuit de GGZ zelf of een steunpunt) met wie je kunt praten die er verstand van heeft en jou tips kan geven.

  • Assera

    Misschien ga ik iets zeggen dat een beetje heftig is, maar het komt uit een goed hart. En bedoelt om je te helpen.

    Het kom op mij heftig over als je zegt als het mijn moeder was, had ik het anders gedaan...... ik krijg het gevoel dat je je beter voelt dat je man. EN het is nog maar de vraag of het zo is, het feit dat het zijn moeder is, neemt hij mee in de schaal.

    Dat dit een situatie is waar je wat mee moet; absoluut! Maar door de houding die je lijkt aan te nemen (gebaseerd op wat ik lees), is het waarschijnlijk lastig hier een goed gesprek over te hebben met je partner! En hij is nodig voor de Compromis.