Ik kan het niet (nog niet)

Zoals de meesten van jullie weten ben ik begin 2018 in de ziektewet komen te zitten door wederom een burnout.
De burnout is allang niet meer de reden dat ik nog thuis zit, maar mijn angststoornis.
Dit laatste zorgt dat ik nu redelijk met wat frustratie deze blog aan het typen ben.
Ik zou zo graag weer "normaal" willen kunnen functioneren, maar dat wat zou "moeten" lukt mij simpelweg gewoon echt niet.


Oké ik kan gewoon naar buiten...ik kan naar de supermarkt en met behulp van mijn buurvrouw lukt de bibliotheek ook. Morgen weer therapie, waar notabene mijn man mij heen moet brengen omdat het zelf in de metro gaan echt niet lukt. Soms, zoals nu dus voel ik mij een belachelijk klein kind, een aansteller...en hoopje nutteloosheid. (sidenote, ik weet dat ik dat niet ben hoor)


Liefst barst ik nu even keihard in tranen uit, maar dat staat zo raar en ik wil de kinderen daar zo weinig mogelijk in betrekken. Maar oh wat zou ik graag zonder te overdenken en bang te zijn voor de paniek even de metro en trein in stappen om bijvoorbeeld even langs opa&oma te gaan. Weet je wat wellicht het ergst frustreert? Dat ik weet dat ik het heus wel weer ga kunnen, maar het duurt zo lang.

Aankomende donderdag behoor ik een mooie/leuke sollicitatie te hebben, maar wetende dat het niet gaat lukken (om andere zaken naast de paniek) krijg ik alweer de paniek en lijkt het mij voorlopig gewoon nog niet wijs tot ik echt "beter" ben. 
Mijn hoofd is een klein beetje een verdrietige warboel....


 



P.s. ik weet dat ik nog niets verplicht ben zolang het niet gaat, maar het voelt gewoon rot.

2411 x gelezen, 11

reacties (52)

1 2



  • niobe

    je bent niet raar en zeker niet alleen! Ik heb al 20 jaar een angststoornis en ja het bepaald mijn leven, het definieert wie ik ben. Ik zou er zo graag af willen, maar de stap naar therapie is te groot (in het verleden wel gehad).

    Over banen, solliciteren en obstakels vanuit het verleden: ik had afgelopen maandag een heel prettig gesprek bij een mogelijk toekomstige werkgever die ik zelf al drie keer af heb gezegd. Hij blijft aandringen en oplossingen zoeken voor alle 'obstakels' die ik telkens kan verzinnen. We gingen die avond met een groep collega's van die afdeling uiteten en ik reed met hem mee naar het restaurant. Hij vroeg naar dingen die in het verleden gebeurt zijn die ik ooit in een gesprek heb laten vallen. Ten eerste was ik gigantisch verrast dat hij het uberhaupt onthouden had, ten tweede dat hij er ook nog eens zo attent naar vroeg, ten derde voegde hij eraan toe: "van dit soort gebeurtenissen raak ik zelf helemaal in paniek, ik kan dat heel slecht handelen". Wouw, die man vroeg naar mijn zorgen en legde daarbij zijn eigen angst volledig bloot. Even later kwam het gesprek op burnout, en zit hij te vertellen dat hij een aantal jaren geleden ook een burnout heeft gehad. In die paar minuten in de auto hebben we een fantastisch gesprek gehad en hebben we elkaar echt begrepen. Dat gevoel: dat je begrepen en gehoord wordt, daar kan ik echt weer even mee vooruit.

    Sterkte! Ik hoop dat je ook je weg vindt!

  • Leahhhh

    Heel herkenbaar! Ik heb er een tijd last van gehad helaas. Bij mij was het zo dat ik niet tot nauwelijks meer naar een supermarkt durfde of naar andere plekken/plaatsen waar ik misschien lang stil moest staan. Elke dag was ik angstig en maakte onbewust mijzelf al bang voor dat ik er was. Stel je voor dat ik in de rij moet wachten en flauwval dat was mijn angst. Is een keer gebeurd en daar heb ik gigantische paniekaanvallen door ontwikkeld. Er niet aan proberen te denken onmogelijk want je denkt er dan toch aan. Het is echt iets wat in je hoofd zit. Vreselijk die paniek! Ik ben stapje voor stapje steeds verder gegaan en uiteindelijk eroverheen gekomen. Helaas is het tijdens deze zwangerschap in lichte vorm terug gekomen als ik iets moet doen wat ik "spannend" vind of als ik "zenuwachtig" word ben ik gelijk licht in mijn hoofd en duizelig. Nu probeer ik mijzelf voor te houden dat het tijdelijk is en door de zwangerschap hormonen komt. Heel veel succes en sterkte! Het is zwaar maar uiteindelijk zal je er een weg in vinden en de rust in je leven/hoofd terug keren. ❤

  • ~Luna

    Babysteps! 😘

  • MadelieVv

    Ga telkens 1 stapje over je grenzen heen. Ook al lukt het niet de volgende dag weer proberen. Ga niet de metro in maar ga er gewoon naar kijken en ga weer terug naar huis. De volgende dag stap je even snel in en ga je er weer uit. De volgende dag 1 halte verder en dan uitstappen. Het kan langzamer het kan sneller, maar elke stap zal je angsten verminderen en ervoor zorgen dat je zelfvertrouwen krijgt. Onze brein doet veel met ons, maar blijf het uitdagen. Je acties zullen je brein overtuigen dat het niet reeel is wat je voelt en zo zal je brein langzaam naar een relax stand overgaan.

  • Denelientjes

    alleen met de trein of tram.. ohnee je bent niet alleen! Het Belemmert mij niet omdat ik er anders ook wel kom 😉

    Wel dat keuzes maken mij niet lukt..sucadevlees of slavinken potverdrie! Nu even opgelost dat mijn vriend de week boodschappen haalt.

    Maar idd mijn ogen staan dan op barsten

    Angst, verdriet, depressie enz enz het is hardwerken!! En als het komt dan komt het! Alleen het goede (aan) knopje vinden. Zo heb ik laatst bijv een vogelspin geaaid ik laat in het bijzijn van mijn dochter mijn angst niet zien en zo weet ik dat ik sterk ben en herhaal dat ook en ik lees dat ook in je blog. You can do it! Is het niet vandaag is het volgende week enz enz kijk naar wat je wel kan! Zo teer ik al even op mijn actie met de vogelspin 💪

  • Marj0lein

    Je gaat dit zeker overwinnen💪🏻 Je kunt dit!!!

    Zoals hier beneden staat, en t is zo makkelijk te zeggen, maar fuck die angst!!!

    Ik ken het, ik ken die angst die je voelt en hebt, ik weer dus ook dat het echt goed gaat komen!!!

    Dat gun ik jou en iedereen met angst.. wat is dat een nare manier om verder te groeien in het leven.. zo ben ik het gaan zien.. we groeien in ons bewustzijn..

    Hoe het mij gelukt is, wat ik je graag mee wil geven, misschien helpt het je nog niet, maar dan heb ik het geprobeerd!! Is het volgende:

    Probeer je angst eens te gaan voelen.. zodra je paniek krijgt, laat het maar komen.. wordt verdrietig, wordt boos, laat het met je doen wat het doet.. voel hoe het voelt.. leer dat gevoel ‘voelen’ en je zult het gaan herkennen, omarm die angst.. en je zult er vriendjes mee worden en ineens verdwijnt het..

    Echt echt echt.. het helpt😊

    Mediteren🙏🏻

  • Mamavananouk

    Hopelijk was de therapie vandaag een beetje verbeterend voor je

  • Sharon

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik hem vanmorgen heb laten omzetten naar een telefonisch consult, mijn lijf deed/doet verschrikkelijk veel zeer van de maandelijkse problemen (dat verklaard mijn extra emo ook) psychologe was onwijs lief en heeft nog tips door de telefoon gegeven

  • Mamavananouk

    Fijn!

  • JMLL

    Het komt echt wel goed lieverd, heeft alleen even tijd nodig.

  • Sharon

  • Esther-1975

    Dit soort dingen kosten tijd. En er moet maar net iets zijn wat bij jou klikt waardoor dingen weer langzaam op z'n plek gaan vallen. Voor mij was dat de app Headspace. Zonder vooroordelen (die ik normaal misschien best zou hebben) mee begonnen en ok, het kost tijd, maar stukje bij beetje hielp dit me enorm om weer op de rit te komen. Sterkte.

  • Sharon

    headspace werd ik helaas behoorlijk onrustig van.

    EN heeeeel veel tijd. Als ik kijk hoe lang dit alles bij elkaar al aan de gang is dan ben ik echt soms te nuchter voor mijzelf

  • Mamavananouk

    Word niet boos op jezelf . Kost alleen maar energie en zit het herstel in de weg. Omarm dat je nu zo bent . Je weet dat het weer beter wordt . En dat duurt lang helaas .

  • Sharon

    Ik weet het, dat is het vervelendste. Gisteravond (en nu ook) zit ik er eventjes door qua emoties. Rotdingen...blegh...en ja ik hou mij daar ook aan vast dat het weer beter gaat worden

  • Happyfamily!

    Je bent een sterke vrouw! Alles op Zijn tijd. Kleine stapjes.

  • Sharon

    soms mag die tijd sneller gaan

  • Happyfamily!

    Ik snap je helemaal meid. Dikke knuffel

  • Mamabear2

    Helaas weet ook ik hoe beperkend angsten kunnen zijn.. En ook dat de enige manier om er af te komen is toch te doen wat je zo eng vindt (met babysteps uiteraard). Ik weet hoe flauw en vooral hoe onmogelijk dat klinkt, maar door vermijden of trucjes wordt het erger. Het is helaas echt de enige weg. Heel veel kracht en succes toegewenst! Jij, en de dames onder mij ook, kunnen dit!!

  • Sharon

    Onmogelijk niet gelukkig, maar de ene dag kan ik het wel beter dan het andere. Ik heb al CGT e.d. gehad dus ik weet dat facing the fears het beste is, maar blegh soms is het zo rot.

  • Anna-76

    Wat naar en heftig. Ik heb een broer die ook een angststoornis heeft. Ik zie wat het met hem doet. Erg naar voor jullie als je overvallen wordt door paniek.

  • Sharon

    De beleving rondom de paniek is het meest vervelend

    Sterkte voor jullie en voor je broer.

  • Anna-76

  • Hux

    Vreselijk.

    Vreselijk als angst je leven beheerst en niemand je bergrijpt.

    Ik heb zoveek schaamte dat bijna niemand het weet, maar mij niet begrijpt en misschien zelfs wel raar vindt.

    Ik heb van jongs af aan emetofobie.

    Angst om iover te geven. Zelf, maar ook andere.

    Overal zie ik dreiging.

    Openbare toiletten, ik doe nog liever in mn broek.

    Dagje weg... Mogelijk zieke mensen en kans op besmetting

    School van de kinderen, hellll... Handenwassen!!!!!

    Eten... Datums controelren, vlees zwart bakken, aanrecht ontsmetten..

    Ik kan zo nog even door gaan en als ik het typ lijkt het bijna grappig... Lachwekkend.

    Van binnen huil ik....

  • Mamavananouk

    Vergeet het reizen met openbaar vervoer niet 😉.

    Hier hetzelfde

  • Sharon

    Agh lieverd toch! dat is zeker een hele rotte. Gewoon een dikke knuffel omdat je het nu zo uittypt

    Al heb ik dezelfde angstgevoelens niet ik begrijp wat het is om overal de controle op te willen grijpen.

  • 4mommy

    Wat doe je het goed meid. Echt petje af!

    Op je eigen tempo alles afwerken. Een baan komt wel. Zodra jij eraan toe bent💋❤️

  • Sharon

    Myeah Ik weet het maar soms is het zooo heavy. Ik wil gewoon weer werken en mij niet zo druk maken zeg maar.

  • 4mommy

    Dat snap ik helaas werken lichaam en hersens niet goed samen helaas.

    Alles op zijn tijd. Kleine P wilt nu ook nog vaak mama zien ❤️💋

  • Rainbowafterstorm

    Sterkte. Heel herkenbaar.

    Ik heb sinds 2015 een angststoornis, met name sociale angst. Heb therapie, maar vervelend is het wel. Wetend wat je moet doen maar de angst is zó groot.

    Supermarkt lijkt dan ineens zo’n oorlogsveld.

  • Sharon

    Pfft hoe uit het bij jou. Want mij gaven ze ook eerst de sociale angst, had al gezegd tegen ze dat is het niet. Maar nu misschien toch wel blegh.

  • Rainbowafterstorm

    Ik ben zo bang voor meningen van andere. Dat ik het niet goed doe. Bang dat andere mensen mij aanspreken. Bang voor gesprekken. Niet wetend wat te moeten zeggen. Best erg eigelijk als ik het zo lees. Ben altijd wel wat verlegen geweest. Maar nu als t ware echt bang voor mensen. Met paniekaanvallen en lichamelijk reacties. Zweten. Kloppend hart, ademhalingsklachten, gek gedragen enzo 😅

  • Fijne-mie

    Met kleine stapjes gaat beter..heb ook veel angsten en ga soms een paar stappen terug maar kom met andere dingen weer een paar stapjes verder..acceptatie is heel belangrijk voor mij en dat het even is wat het is nu..en wat ook wel eens helpt is in het hier en nu blijven dus even niet na morgen kijken..knuff

  • Sharon

    Acceptatie is een groot deel inderdaad, opzich heb ik dat wel..maar soms zitten er dagen tussen dat ik zo hard baal van alles.

  • Mamavananouk

    Accepteren dat het nu weer even Zo is en weten dat het beterder wordt. En die terugvallen blijven komen maar zijn vaak sneller weer weg . Metro is ook een naar vervoersmiddel. Bus is veel fijner of evt tram.

    Vecht er maar niet tegen . Het is nu even zo

  • Sharon

    Mwah het gehele ov is rot. Maar hier is de metro soms het enige aangewezen vervoersmiddels

  • Mamavananouk

    Ik ga ook niet met de metro

  • Tredde-poppe

    Och meid, waar lijkt me dat vreselijk lastig. Als je het rationeel bekijkt zou het moeten lukken, maar het lukt gewoon niet. Ik denk dat een gedeelte van de oplossing in de acceptatie zit, bij alles. Sterkte💪

  • Sharon

    Acceptatie is er ook zeker wel het rotte is dat ik nu gewoon even een periode heb dat ik baal van mijzelf had al zoveel verder willen zijn.

  • Tredde-poppe

    Ja lieverd, dat snap ik. Tijdens mijn therapie kreeg ik deze uitspraak van Einstein onder ogen en die pak ik er altijd even bij als ondersteunende gedachte als ik vast zit:

    Als ik blijf kijken Zoals ik altijd heb gekeken

    Blijf ik denken Zoals ik altijd dacht

    Als ik blijf denken Zoals ik altijd heb gedacht

    Blijf ik geloven Wat ik altijd heb geloofd

    Als ik blijf geloven Wat ik altijd heb geloofd

    Blijf ik doen Zoals ik altijd heb gedaan

    Als ik blijf doen Zoals ik altijd heb gedaan

    Blijft mij overkomen Wat mij altijd overkomt

    Maar als ik mijn ogen sluit En goed kijk naar binnen

    Dan kom ik deze cirkel uit En kan ik steeds opnieuw beginnen

    Als je doet wat je altijd deed Krijg je wat je altijd kreeg

  • Vlindermoeder

    Ik ben nieuw hier, dus ik ken je verhaal verder niet, maar wat je schrijft is (helaas) herkenbaar.

    Ik ben sinds juni 2015 thuis. Elke keer dat het wat beter gaat gebeurt er weer iets waardoor ik een terugval krijg. Ik durf de snelweg niet meer op. Ook niet als bijrijder van mijn man. Behoorlijk lastig als je familie ruim een half uur verderop woont. Ik vind het zo stom van mezelf. Ik reed vroeger heel Nederland door en nu zoek ik hoe we binnendoor op de plaats van bestemming kunnen komen.

    Ik baal dat mijn hoofd niet meewerkt. Ik vraag me soms af of ik ooit weer 'normaal' word. Ik hoop het. Echt. Ik weet alleen niet wanneer.

    Laat die tranen maar stromen trouwens. Dat is soms zo lekker!

    Heel veel succes met alles!

  • Sharon

    In 2015 ging het hier gelukkig weer oke. Maar helaas is het echt vallen en opstaan.

    De auto vind ik ook nog steeds doodeng (altijd bijrijder overigens) maar doe ik wel.

    Het probleem is dat huilen hier slecht gaat enkel als ik echt boos ben.

    En ooit komt het echt goed, maar de hobbels lijken bergen

  • nog-even!

    Het komt goed meid! Neem je tijd en durf jezelf te zijn- ook met alle minder perfecte kantjes

  • Sharon

    Uiteindelijk wel ja maar soms wil ik gewoon al weer beter zijn


1 2