Gemiste kansen

Soms komt het keihard binnen, wat een huilbaby met ons gedaan heeft. Dan zie je vrienden met een twee maanden oude baby naar een zoo gaan, met de trein, uitstapjes,... en wij? Tot en met 6 maanden leefden we vanaf 6u in een donkere kamer, we aten bijna dagelijks in het donker. Alles om het huilen maar tegen te gaan. We gingen niet weg, want de minste afwijking van het vaste schema zorgde voor nog grotere huil- (lees:krijs)buien. De radeloosheid, de machteloosheid. Zelfs nu met 10 maanden op haar teller is veel nog een uitdaging. Ze sliep nooit langer dan 20 minuten overdag, was de hele dag viesgezind en slechtgehumeurd. Uren wandelen, wanhopig huilend in de douche staan. Een baby op een terrasje horen huilen brengt mijn achterste nekhaartjes overeind. Ik moét weg. Ik kan het niet aanhoren.

Mensen begrijpen het niet, de impact van een huilbaby. Op zich was een huilbaby heftig, maar de gemiste kansen die we hadden om leuke herinneringen te maken aan die eerste tijd, dat is soms nog pijnlijker. Het wordt soms gewoon niet begrepen hoe ons leven eruit zag, wat een impact het had op ons. We zijn beiden aan antidepressiva gemoeten, ik ben 10 maanden uit werk geweest om de zorg te dragen voor haar. Want alleen een moeder of vader kan dergelijk gehuil aan zonder tot wanhoopsdaden over te gaan. Dat geloven we beiden, iets met onvoorwaardelijke liefde voor je eigen kind.

God wat zie ik haar graag. Maar wat doet het toch pijn om perfecte plaatjes te zien. En dan komt de vraag: wanneer een tweede? Gevoelsmatig zeg ik nooit. Krijg je daar ook weer een heel resem aan niet begrijpende reacties voor.

Ik mis haar zo als ik aan het werk ben. Maar is het grof om te zeggen dat ik het huilen niet mis? Want ze kan er nog steeds wat van. 🥲

1751 x gelezen, 6

reacties (15)


  • 3Blessings

    Met een huilbaby heb ik geen ervaring, maar niemand heeft het perfecte plaatje alhoewel het er wel zo uit kan zien. Ook een baby die geen huilbaby is heeft baat bij zoveel mogelijk structuur. Bij alle uitstapjes werd door ons rekening gehouden met het schema van de baby, want als wij daar vanaf weken dan kregen we later een chagerijnige/onrustige baby.

    Ik wil alleen zeggen dat je je er niet blind op moet staren dat je 'gemiste kansen' hebt. Zodra ze ouder is en door deze fase heen is dan kan je allerlei leuke dingen met haar ondernemen waar zij zelf ook van kan genieten. Probeer daar naar uit te kijken.

    Die zogenaamde perfecte plaatjes die je ziet op FB en IG geven niet de werkelijkheid weer... just saying....

  • Girl1990

    Ik herken alles in uw verhaal. Ik kreeg een tweeling waarvan 1 een huilbaby. Ze wordt nu 14 maanden (gecorrigeerd 12,5m) en ze kan nog steeds heel veel huilen maar het is wel verbetert! Proberen we eens een dagje weg te gaan (lees: 2 uurtjes iets gaan doen, dan is het 100% zeker dat we een slechte avond en nacht zullen hebben met haar). Ik kan zelfs geen andere baby of kind meer horen huilen, is best triest geworden.

  • Moedervanmooieknulleneneenmeid

    Mijn 2e was ook een huilbaby, echt hoeveel ik ook van hem hou... Het was vreselijk om aan te horen en ik was uiteindelijk soms echt blij dat ik er even uit was en naar het werk kon. Ik kon juist dan even opladen om daarna weer in gekrijs binnen te komen.. Ik begrijp je zo goed... We gingen tot dik anderhalf jaar ook echt nergens heen... Want we konden nooit even rustig ergens zitten oid. Altijd krijsen... zelfs op de arm... heb van alles geprobeerd maar uiteindelijk mij er maar bij neergelegd dat we nu eenmaal een huilbaby hadden... veel gemist idd maar ook veel weer ervoor terug gekregen... en we halen nu alles dubbel en dwars in! Knuffel voor jou... er komen betere tijden..

  • Manon3

    Nou, ik begrijp goed hoe ingrijpend dat is hoor.

    Als hij überhaupt bij uitzondering al een keer een uurtje huilt en ontroostbaar is zeg ik altijd tegen mijn man "sommige mensen hebben dan dus een huilbaby die dit de hele dag doet. Ik vind een klein even al zwaar. Snap niet hoe die mensen het volhouden".

    Echt alle lof voor mensen die dat hebben doorstaan. Kan me voorstellen dat je gestrest raakt zodra je gehuil hoort. Lijkt me ontzettend ingrijpend en zwaar. Zeker omdat je er alles aan doet het te stoppen en ook gewoon niet weet waar het nou van komt. Zo sneu voor zo een kleine baby.

    En gevoelsmatig heb ik ook echt het idee dat babygehuil biologisch gezien gewoon om te beginnen al veel losmaakt. Alles in je lijf gaat in stress stand en wat kan ik doen om het op te lossen stand. Het is echt totaal niet negeerbaar. Dus als je dat uren achter elkaar hoort sta je echt constant in die gestreste aanstand. DAt is gewoon niet uit te houden, kan me goed voorstellen dat je daarna medicatie nodig hebt of gesprekken met een psycholoog.

    Maar het idee van gemiste kansen herken ik ook wel. Niet van de kindertijd, maar terugkijkend op de zwangerschap. Andere mensen kunnen daar zo van genieten (misschien afhankelijk van de hoeveelheid kwaaltjes) en ik heb 9 maanden in angst geleefd omdat ik na mijn miskramen geen enkel vertrouwen meer had in mijn lichaam. Ik was er echt van overtuigd dat hij weer zou komen te overlijden, net als de kinderen voor hem en heb dus echt niet van de zwangerschap kunnen genieten.

    Terugkijkend vind ik dat zo jammer. Die tijd krijg je inderdaad niet terug en het is juist zo een bijzondere tijd, net zoals de babytijd heel speciaal is. Kan daar best verdrietig van worden. Maar probeer er maar niet te veel bij stil te staan want het is zoals het is. Dus probeer in het hier en nu maar extra te genieten, ook als het even zwaar is zoals vandaag omdat hij de ons de halve nacht had wakker gehouden.

  • Dame68

    Lijkt me echt heel zwaar. Hebben jullie daar ook hulp bij gehad (voor jezelf?)

    Ik begrijp je gevoel ook van vergelijken. Dat is heel menselijk. Toch helpt dat je niet is mijn ervaring en zulke gedachten kan je wel enigszins sturen. Ook weet je niet altijd of het echt zo perfect is achter de deur vd anderen.

    Wat helpt is richten op je eigen leven, dat wat nu wel goed gaat. En nu leuke dingen gaan doen.

    Wij hebben al veel meegemaakt en nu ik plots chronische pijn heb en daardoor grote aanpassingen moet doen (niet alleen in het dagelijks leven maar ook in mijn gedachten over de toekomst/gezinsvorming en niet meer werken etc etc ) herken ik soms ook weer zulke gedachten die voortkomen uit een groot verdriet/rouw. ‘Waarom alweer zoveel ellende?’ Toch geniet ik enorm van een ochtend naar de kinderboerderij met het gezin of een lunch met mijn man. Of een dag waarop ik kan bijkomen (opvang heb). Maar dat heeft ook even geduurd ;-)

    Veel sterkte!

  • Mamavanb2021

    Oh wat herkenbaar! Voel je absoluut niet schuldig als je even een pauze van het zorgen nodig hebt en het fijn vindt om even naar werk te gaan of iets voor jezelf te doen! Dat is wat je nodig hebt om een goede moeder te zijn. Goed voor jezelf zorgen!

    Wij hadden het de eerste maanden zwaar met ons kleintje. Ik kon wel janken als mensen heel blij zeiden ‘geniet ervan!’ Dan dacht ik alleen maar hoe dan? Vooral de radeloosheid van het gevoel dat we geen einde aan kwam vond ik echt heftig. Ik ben nu zwanger van de tweede en ik ben best wel bang voor weer zo’n situatie. Gelukkig hebben we wel ervaren hoe belangrijk het is om allebei af en toe wat voor jezelf te doen. Dan moet de baby maar even een uurtje bij ouders of schoonouders huilen ofzo..

    Ons ventje is inmiddels 1,5 en echt een blij ei gelukkig, het is echt leuk. Maar ik voel ook nog weleens een steek als mensen met een pasgeboren kindje zeggen dat alles goed gaat of dat je ergens op bezoek gaat en de baby geeft geen kik. Dat gun ik mensen natuurlijk maar tegelijkertijd brengt het me ook steeds terug naar die pittige tijd. Veel sterkte, en het wordt echt beter!

  • Yune

    Sommige ouders krijgen PTSS door het vele gehuil, wat best kan, want je staat 90% altijd aan op red alert 🚨

    Ik vind het huilen van mijn jongste al wat, laat staan als 't zo lang duurt. Sterkte!!

  • Tweede83

    Onze jongste huilde de eerste weken van 19u tot 22u. Dat vond ik al moeilijk. Dan ben je ook aan het zoeken wat werkt dat ze niet huilen. Maar dat is maar zeer mini minimaal wat jullie dagelijks door gingen. De reden voor haar huilen weten we niet echt. Werd wel steeds minder. Maar wij kunnen ook moeilijk babyhuilen verdragen. En zoals jij je verhaal uitlegt dan is dat helemaal niet raar hoor! Maar probeer het niet allemaal in het negatieve te trekken. Je hebt je de babytijd andere voorgesteld met uitjes of relaxed naar de markt lopen, je alledaagse dingen doen. En terecht. Want iedere mama kijkt uit naar de komst van de baby en wil graag een fijne babytijd. En perfecte plaatjes bestaan niet vind ik. Dat is de buitenkant vind ik. Ik ken mensen die zetten bijvoorbeeld veel op Facebook, maar in de praktijk fietst het grotere kind vaak alleen op straat. Dus dan is het niet zo perfect denk ik dan. Kijk niet langer achterom, maar vooruit! Geniet van de leuke dingen die je nu samen wel kunt doen. Geef elkaar een dikke knuffel en wees vooral trots op jezelf dat je zo goed gezorgd hebt voor je baby.

  • Shrimp

    Ja heel zwaar… heb in het ziekenhuis ( daar zul je ook wel langs geweest zijn …) zelfs lopen foeteren op (stenen) baby Jezus bij de kribbe van het opgezette kerststalletje aldaar ;”ja jij slaapt wel hè 😖”. Toen m’n vierde ( huilbaby was derde) ook direct na de kraamweek begon sloeg echt de angst me om het hart. Het ging allemaal wel , dank God, met de derde. Ik zat er toen middenin en hoopte elke dag op beter. Maar de gedachte nóg zo n jaar door te moeten akkeren… kon ik wel janken. Gelukkig waren er bij haar wel wat “ oorzaken” te vinden en had ik haar simpelweg van s ochtends na het aankleden tot s avonds als ik weer naar bed ging in de draagdoek .. 10 mnd sowieso daarna kwam ze er met regelmaat uit. Ik heb het haren in je nek gevoel niet bij huilen.. maar bij hanengekraai. Onze buren hadden een haan die op de meest belachelijke tijden als een idioot kraaide. Dus áls ik dan lag( en je weet eigenlijk slaap je nog maar half want je ligt te waken tot ze wéér wakker worden ) kraaide dat rotbeest. Ik wil ze nu ook echt niet meer in de buurt. Ben tijd terug s ochtends op mn sokken naar buiten gestormd omdat iemand een nieuwe had hier in de buurt .. grrr 🐓 🔪 🍗

  • Jadis

    Ik snap je helemaal!!

    Wij hebben dit ook gehad met onze middelste.

    Sliep nooit ook snachts niet alleen 2uurtjes hooguit op m’n vriend z’n borst.

    Ik werd ook stapelgek ervan alleen maar huilen huilen huilen niets was goed en niets hielp!

    Ik heb zelf weleens gedacht toen ik gooi je van de trap na beneden zo gek werd ik.

    Het breekt je zo op en je bent zo radeloos!

    Ziekenhuis in ziekenhuis uit en nooit is er wat uit gekomen.

    Hij liep pas met 26 maanden jaar fysio voor gehad niet dat het hielp maar je probeert op alle gebieden alles voor je kind en jezelf uiteraard.

    Nu is hij 6 jaar en we zagen al vrij snel rond z’n 1.5/2 jaar dat hij autisme heeft..

    Maar of dit ermee te maken had denk ik echter niet.

    Maar het maakt het nog steeds een hele uitdaging met hem en zijn gevoelens en gedrag.

    We wouden graag wel nog een kindje maar zo bang voor weer een huilbaby..

    Uiteindelijk toch voor gegaan en na 2 jongens een dochter mogen krijgen die nu 5 maand is.

    Meisjes zijn nog erger werd er alleen maar gezegd toen haar geslacht bekend werd ik kreeg alweer helemaal paniek en zag er best wel tegen op..

    Maar wat een genot is onze dochter! Zoooooooo tevreden zo rustig totaaaal geen huilbaby!

    Als je er klaar voor bent en een 2e wilt zou ik er zeker voor gaan het ene kind is gelukkig niet het andere kind.

    Onze oudste slaapkop wou alleen maar slapen zo’n makkelijke baby!

    Middelste huilbaby en nooit slapen.

    Jongste tevreden vrolijke baby.

    Het komt goed je moet er doorheen en ik snap en voel met je mee.🥰

  • Amatullaah

    Wauw ja lijkt me echt vreselijk, ik heb gelukkig geen huilbaby gehad maar wel die momenten dat ze zo zeurderig waren en alleen maar huilden en dat zelfs al was me teveel soms.. dat je soms zelfs aan jezelf gaat twijfelen van wat ben ik voor een moeder? Maar wat hebben jullie het goed gedaan!

    Ik snap die angst heel goed.. weet niet of je een huis vol kent (de familie jelies uit Urk). Die moeder heeft inmiddels 9 kindjes waarvan haar 6de een huilbaby was en toen zei ze ook dat was echt de laatste.. maar daarna gelukkig niet meer gehad.

    Succes met jullie keus, je kan altijd nog even wachten en herstellen/tot rust komen. Uiteindelijk als ze ouder zijn, is het het allemaal waard!

  • Njenz

    Heel herkenbaar! Ik heb na 4 jaar nog (met een 2e erbij, de jongste was gelukkig geen huilbaby) nog gemengde en nare gevoelens er over. Als mensen "pronken" met hun na een paar weken doorslapende baby, van alles lijken te kunnen doen, vragen stellen als "had je toch niet beter de fles kunnen geven" of "jullie doen alles wel op gezette tijden he, wij niet" gaan mijn nekharen recht overeind staan. Als ik mensen met een baby over de markt zie lopen, word ik soms ook geraakt: ik liep halverwege, maar moest toen zelf huilend terug omdat het huilen maar niet stopte en door merg en been ging, omstanders die dan kijken of erger nog er iets van of tegen zeggen. Naasten die zeggen: ik zou toch gaan hoor, wat geeft het. Niemand zal het ooit begrijpen op de manier waarop ik/je het zelf hebt meegemaakt. Soortgelijke ervaringen komen wel in de buurt en stellen soms tevens gerust dat wij niet de slechte ouder(s) zijn.. Soms twijfel ik er zelfs aan: was het echt zo erg? De gebeurtenissen en herinneringen zijn misschien minder vers, maar ik geloof oprecht dat het (kleine) trauma's zijn die door omstandigheden of gebeurtenissen weer getriggerd worden. Het zielsveel en onvoorwaardelijk houden van je kindje is het mooiste wat er is, groot gelijk dat missen dus en die huilmomenten zeker niet 😊

  • Anna-76

  • NewBaby2018

    Heel herkenbaar hoor. Het is ontzettend zwaar en moeilijk om een huilbaby te hebben.

    Onze oudste zoon heeft ook 6 maand 18 uur per dag gehuild. We waren uitgeput en we kwamen nergens. We leefden als kluizenaars, liepen voortdurend op onze tenen. Een postnatale depressie als gevolg.. wat verschrikkelijk was dat die tijd. Nu 6 jaar later, en daarna twee kinderen erbij, merk ik nog steeds dat het sporen nagelaten heeft. Probeer vooruit te kijken, naar alles wat nog mogelijk is en de herinneringen die je nog gaat maken. Begrip van omgeving is lastig te krijgen, verlaag die verwachtingen, dan is de teleurstelling en wrok minder.

    Heeel veel succes, hopelijk snel betere tijden voor jullie!

  • Dibbus

    Hier geen huilbaby, maar wel een drukke, soms lastig slapende man van bijna 10 maanden en eerlijk ook hier vind ik het af en toe echt afzien en weet ik niet hoe een tweede ooit moet lukken. De hoeveelheid uitstapjes zijn op 1 hand te tellen (want ergens anders slapen is geen optie) en ik sta ook af en toe huilend van de vermoeidheid onder de douche.

    Dit gezegd hebbende heb ik geen idee hoe ik een huilbaby zou kunnen overleven. Heel veel respect voor jullie dat jullie het überhaupt nog volhouden. Enne ik vind het inmiddels heerlijk als hij op de opvang is en ik op werk (of een heel enkele keer een middag thuis!!), dus nee helemaal niet erg dat je zegt dat je het huilen niet mist. Geniet juist lekker van momenten dat je even rust hebt, waar en wanneer dat ook is. Niet zo streng voor jezelf, je mag ook echt je baby eventjes niet missen hoor 🤗 dat zegt niets over de liefde die je voelt.