Ouders...

Waar zal ik beginnen om het niet al te langdradig te maken...

Bij mezelf denk ik...
Ik ben een heel direct persoon wat niet iedereen kan waarderen. In minn beleving.. maar miss geloof ik daar zelf in hahha... weet je precies wat je aan me hebt.
Mijn ouders denken daar wat anders over.
Die zijn zoooooo anders... geloven echt in struisvogelpolitiek en willen het liefst problemen niet bespreken.
Integendeel zelfs... ze laten niks meer horen en hopen dan dat ik vroeg of laat er weer overheen stap om weer normaal te doen.

Het is een lang verhaal maar waar het me om gaat is dat ik ondertussen een zoon heb... hun kleinzoon van nu 11 weken.
Zij hebben hem ijn de eerste 5 weken zon 4 a 5 x grzien ivm vakantie en daarna zijn ze niet meer geweest.

Ik heb aangegeven wat me dwars zit maar hun beginnen nergens over en geven ook geen antwoord.

Mijn zoontje veranderd zo erg dat het me zeer doet dat hun deze tijd niet mee krijgen.

Nu heb ik mijn zoontje aan mijn zus mee gegeven om naar mijn ouders te gaan.. met pijn in me hart en me tranen over me gezicht.

Normaal gesproken doet het me niks als ik geen contact meer had met hun... eerder al eens 2 jaar. Maar nu ik xelf moeder ben geworden kan ik het echt niet begrijpen.

Hoe zouden jullie dit doen? Natuurlijk weten jullie niet wat er allemaal geneurd en gezegd is maar hoop dat jullie het begrijpen zeg maar.

Ik vind altijd dat wat er tussen mij en jou is mijn kind niks aan kan doen.

Liefs van mij

1375 x gelezen, 3

reacties (34)


  • Inlovewithmybb

    Jij kan toch ook langsgaan. Zij hoeven toch niet alleen naar jou ? Stuur ze af en toe eens een appje met een foto van hey oma wanneer kom je kroelen of wat dan ook... onderneem zelf dan ook stappen

  • ReneeBabyBoy

    Ik kan tegen recht voor zijn raap want dat ben ik ook maar ik heb stappen ondernomen dus je kunt het ook anders formuleren da. Onderneem zelf dan ook stappen!! Je zou het me ook kunnen vragen he :)

    Ik wil vertellen wst ik gedaan heb maar aangezien jij meteen met je verwijten klaar staat ga ik daar geen energie in steken.

    Tnx voor je reactie 🖐

  • mama-van-een-kleine-prins

    Lastige situatie meid vind het heel erg sneu voor jou.. heb er geen ervaring mee maar de biologische vader van R. heeft hem ook maar 1x gezien. Ik snap ook niet hoe hij kan leven zonder ooit nog iets van zich te laten horen met de vraag hoe het met zijn kind gaat. Heb vandaag nog stiekem via een ander acount op zijn fb gekeken en het lijkt er op dat hij het heerlijk naar zijn zin heeft zo! Hij is op vakantie en hij geniet. Zo stom dat ik dit nog niet helemaal kan loslaten. Ik wens je veel sterkte meis en ik denk aan je. Liefs xxx

  • ReneeBabyBoy

    Stom he dat we het niet los kunnen laten terwijl qe diep van binnen beter weten wrs.

    E n dan toch stiekem kijken herken ik wel hahaha... deed ik dus ook en super leuk foto plaatsen alsof er niks is denk ik dan bij mezelf.

    Tnx voor je berichtje mop❤

  • Mamadebby2009

    Heel herkenbaar. Ik heb 5.5 jaar geen contact gehad met mn moeder. Dit was mn eigen keus, en mijn zoon zag ze ook niet. Nu sinds 2 jaar ongeveer weer sporadisch contact . 1 keer in de paar maanden zien we elkaar en dat is prima. Mijn vader had ik altijd een erg goede band mee , maar sinds ik vertelde zwanger te zijn van mn 2e is ineens de knop om gegaan bij hem. Ik kreeg een lading aan kritiek over me heen, hij heeft zelf nooit meer wat laten horen,wat resulteerde in dat ik ook niks meer liet horen(mn vader en ik zijn 2 dezelfde personen) . Mn dochter is inmiddels 2.5 jaar oud. Hij heeft haar nog nooit gezien. Een half jaar geleden heb ik hem een bericht gestuurd met de vraag of we bij hem konden komen, maar ik kreeg terug dat hij geen tijd had en dat ie wel zal laten weten wanneer ie tijd had. Tot de dag van vandaag nooit wat vernomen. Het doet zeer. Maar ik kan er wel om blijven treuren, het verandert niks. HIJ is degene die het mooiste moet missen. En dat doet hij zichzelf aan.

  • ReneeBabyBoy

    Jeetje wat een verhaal. En dan zit ik te zeuren zeg.

    Knap van je dat je jezelf erbij neer hebt kunnen leggen. Ik merk dus echt sinds ik zelf moeder nu ben dst ik het vreselijk vind en ik begrijp mezelf gewoon daarin niet. Voorheen maakte het me totaal niks uit.

    Sta echr met me oren te klapperen van de reactie van je vader. Zeker als je juist met hem 2 handen op 1 buik was. Dat heb ik dus ook met me vader.

    Ik stuur ze wel zo eens een fototje en krijg dan een huilpoppetje van me vader terug maar dan denk ik.... moet ik die stap dan zetten? Heb ik al te vaak gedaan. En vind dat ik die stap nu al gedaan heb om me zoontje naar hun te sture .

    Maar wat je zegt. Zij missen idd het mooiate in ons leven.. ❤

  • Mamadebby2009

    Mijn vader was de laatste jaren in gedrag sowieso al veranderd , maar dit was ineens de druppel. Geen van zn kleinkinderen( hij heeft er 6) ziet hij hoor. Ja mn broers heeft hij nog op fb dus dan ziet hij fotos voorbij komen. Maar hij zal er nooit een reactie op plaatsen ofzo. En als je dan ziet dat hij wel allemaal lovende woorden heeft over de kindjes van onze nichtjes etc.( waar hun uiteraard niks aan kunnen doen) dan is dat behoorlijk frustrerend en kwetsend. Dus ik heb alles maar geblokt etc. Zodat ik dat niet meer kan zien. Ik vind contact moet van 2 kanten komen. Ook van familie. Dus ook van de ouders .

  • ReneeBabyBoy

    Je kunt toxh niet begrijpen dat een opa dat kan he. Ja hier idem... voor het oog van het volk... op fb nu weer een foto met kleinkinderen en eronder a trotse oma trotse oma bah.

  • mama-van-bijna3

    Tja hier ook family gedoe. Ik zie mn moeder erg weinig(mn vader leeft al 8 jr niet meer, hij heeft de kids nooit gekend). Inmiddels heb ik n manier gevonden hiermee om te gaan en idd zien de kids mn sch ouders wekelijks, mijn moeder daarentegen maar eens in de zoveel weken. Moet zeggen dat t voor hun niet uitmaakt ze weten niet beter en vinden beide oma's leuk en lief. Mn kids zijn 5,5 en 2,5 jr

  • ReneeBabyBoy

    Wat sonde toch he en wat naar dat je vader jou kids niet heeft mogen kennen zeg.

    Ik ben hier alleen bang zodra ik hem niet aan me zus mee geef mijn ouders hem nooit zulle. Gaan zien. Natuurlijk weet mijn zoontje uiteindelijk dan ool niet beter maar vind het toch jammer.

  • china-dad

    Ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik ga er voor het gemak even vanuit dat je grootouders wel belangstelling voor hun.kleinkind hebben en dat er alleen problemen zijn tussen hun en jou.

    Om je kind daar niet de dupe van.te laten zijn heb je hem op bezoek.laten gaan bij zijn.grootouders samen met je zus. Dat is voorlopig een.goede oplossing: je stelt het belang van je kind voorop. Pluim.

    Op termijn wordt het moeilijker. Ik hoop dat het toch lukt om wat wederzijds begrip te krijgen voor jullie totaal verschillende manieren om met problemen om.te gaan, voordat je kind er te veel van meekrijgt.

  • ReneeBabyBoy

    Aan de ene kant ga ik daar dus ook vanuit maar aan de andere kant vind ik het nogal vreemd dat je als je zoveel interesse in je kleinzoon hebt je hem 6 weken vd 11 weken niet kunt zien. Dat is best lang want hij veranderd met de dag ontwikkeld met de dag toch?

    Heel eerlijk.. ik wacht nu af wat ze gaan doen maar blijft t zo gaat hij nog 1x met me zus mee en dan stop ik er toch mee. Het kan niet zo zijn dat het zo wel prima is en ik me er dus overheen moet zetten... again.

  • china-dad

    Maar wat is je probleem? Ben.je bang dat je moeder niet veilig met je kind omspringt of gaat het puur om een probleem tussen.jou en.je ouders?

    In.dat laatste geval onthoud jij je kind een.paar grootouders omdat je jouw koppigheid dan kennelijk belangrijker vindt dan dat jouw kind contact heeft met zijn grootouders.

    Ik heb.een.ijskoude relatie met mijn schoonmoeder, mijn.dochter is haar enige kleinkind. Schoonmoeder is zelf niet assertief in het vissen naar een.afspraak, mijn vrouw is hier ook erg passief in. Toch begin.ik er af en.toe over dat we weer eens op bezoek moeten. Dat is puur enkel.en alleen omdat ik mijn dochter haar oma gun (die is wel lief voor haar). Ik vind het echt mijn taak om te zorgen dat mijn probleem niet mijn.kind haar oma gaat kosten.

    Dan maar mijn ego opzij zetten, zo veel mogelijk.

    Edit: ik.las net je antwoord op mijn opmerking ergens hieronder,over t vasthouden van je baby. Je hebt een.duidelijke reden om niet te willen.dat je moeder je baby vasthoudt. Dan zou ik mijn baby sws niet hebben meegegeven, dan zou ik toch zelf zijn meegegaan zodat ik kan voorkomen dat mijn moeder mijn babu vasthoudt.

    Ik heb bij schoonfamilie thuis ook.eens mijn baby uit iemands handen getrokken omdat iedereen tegelijk zat te oh'en en.ah'en (mixbloedbaby, heel apart...) en mijn kind begon te huilen.en.ze gewoon toch doorgingen alsof mijn kind een dierentuindier was...

  • ReneeBabyBoy

    Er is een bepaalde situstie waardoor wij uiteindelijk vinden dat het niet van 1 kant hoeft te komen. Natuurlijk kan ik mijn koppigheid opzij zetten vandaar dat ik hem met me zus mee heb gegeven. Vind ik al aardig de goede richting op. Maar als hier geen actie vanuit hun komt moet ik het dan blijven doen? Dat vind ik niet en dan vind ik nirt dat ik ze hun kleinzo okn onthoud want ik geef hem nu weldegeli jk mee naar hun.

    Ik zeg ook niet dat zijnniet veilig met hem om gaat maar als zij niet aanneemt wat ik zeg omwille van mijn baby houdt het op toch.

    En die ene keer dat ze hem dan vast heeft zo nu met me zus kan het geen kwaad die 10 min dat zij hem vast heeft en de rest vd tojd dat hij op een kleed speelt.

  • china-dad

    Je zegt: "Natuurlijk kan ik mijn koppigheid opzij zetten vandaar dat ik hem met me zus mee heb gegeven. Vind ik al aardig de goede richting op. Maar als hier geen actie vanuit hun komt moet ik het dan blijven doen?"

    Je hebt je koppigheid alleen.tijdelijk opzij gezet, dat is een begin maar niet meer dan een begin. Ik bedoelde ook eigenlijk niet voor 1x, maar echt, dus in.principe gewoon voor altijd, en niet voor je moeder maar voor je zoon, zodat hij kan opgroeien met deze oma in zijn leven.

    Je hoopt op een verandering van de kant van je moeder. Dat kan alleen werken.als je moeder door heeft dat het bezoek van jouw kind in feite een test is. Als jij daar niets over hebt laten.weten, dan zal zij dat ook niet door hebben en.dus niets veranderen, waarna jij kunt zeggen zie je wel ik heb gelijk. Dat is ook een stukje koppigheid...

    Heel eerlijk gezegd denk ik dat we met family issues en onze kinderen, altijd onze issues opzij moeten zetten en.alleen.te denken: wat is hier in het belang van ons kind?

    Bij mij is dat, dat ik mijn koppigheid en.mijn ego opzij zet zodat mijn dochter een lieve oma kan hebben.

    Voor jou de gewetensvraag: is jouw moeder een acceptabele oma voor jouw kind, ja of nee? En zo ja wat ga jij doen om hem zijn oma te laten.hebben in zijn kindertijd? Of gaat hij later tegen jou zeggen: mam... waarom mocht ik nooit naar oma?

    Kortom, ik vind (als veiligheid geen.issue is dus): of je moeder recht heeft op haar kleinkind doet niet terzake, maar jouw kind heeft recht op zijn oma, ongeacht of zijn moeder daar ruzie mee heeft.

  • ReneeBabyBoy

    Ik ben t op bepaalde vlakken zeer zekwr met je eens maar ook op een aantal vlakken niet. Daar verschillen we toch in en dan is het maar goed dat wij geen stel same. Zijn hahah😜

  • china-dad

    Agree to.disagree, prima. Het gaat hier alleen wel om je zoon, niet om jou. Hij verdient een.leuke oma, ongeacht wat zijn moeder van zijn oma denkt.

    Als je het daarmee eens bent vind je vast een manier. Zo niet, dan doe je je zoon tekort en misschien heeft hij dat later ook door.

    Maar goede jij vindt het nu.welletjes dus ik.hou er in dit topic over op.

  • B756

    Moeilijk zeg! Sowieso goed van je dat jij er voor open staat ondanks een moeilijke relatie met je ouders. Willen ze wel een band opbouwen met hun kleinzoon? Zo ja, dan zou je het er eens over kunnen hebben hoe zij dat voor zich zien en hoe jij dat voor je ziet. Misschien hebben jullie wel een heel ander beeld er bij. Dan verwacht jij misschien iets dat zij niet gaan geven, of andersom natuurlijk, dat levert alleen maar teleurstelling op. Als je elkaars verwachtingen, wensen, ideeen niet kent is het nogal lastig afstemmen. Ik zou dus zeggen: maak het bespreekbaar, schiet niet in beschuldigingen maar zoek samen naar een weg die voor iedereen werkt. En lukt het allemaal niet, weet dan dat je je best gedaan hebt. Je kunt andermans fouten niet goedmaken en andermans tekortkomingen niet opvullen.

  • ReneeBabyBoy

    Mooi gezegd.

    Ik heb bepaalde dingen gezegd hoe ze bv mijn zo okntje vast moeten houden ivm fysio en zijn nekje ivm vacuumpomp en nu last ervan.

    Dit neemt me moeder niet aan en vertikt dit.

    Zij acvepteerd het dus gewoonweg niet.

    Opnieuw een gesprek aangaan heeft dus niet e cvht zin en wik vinden sws niet dat wij de eerste stap moeten zetten.

  • china-dad

    Verbaast me niet, eerlijk gezegd. Wat zou jij zeggen als een newbie jou iets vertelt waar jij veel meer ervaring in hebt? Is je moeder niet gewoon even overtuigd in.haar eigen.gelijk als jij...?

    Is het echt zo erg als zij een baby op een andere manier vasthoudt? Is het gevaarlijk, of gaat je kind ervan huilen? (in.dat geval zou ik mijn kind ook niet met je zus mergeven...)

  • B756

    Oke, niet boos worden. Ik ken je situatie niet en voor hetzelfde geld zijn jouw ouders vreselijke mensen waar je gewoon nooit meer verder mee komt. In dat geval moet je onderstaande lekker negeren. Maar ik denk als ik dit lees, zonder beeld bij wat voor mensen zij zijn, dat je het misschien nog wel anders kunt aanpakken. Je het nu namelijk nog niet over de juiste dingen gehad. Als jullie relatie scheef zit en ook nog eens niet hebt uitgesproken hoe je contact met grootouders en kleinkind voor je ziet, dan kun je er donder op zeggen dat het niet goed valt als je aangeeft dat ze hem niet goed vasthoudt. Dan moet je toch eerst even werken aan iets van een basis. Nu vallen alle opmerkingen waarschijnlijk verkeerd en voelt als als een aanval.

    Je hebt nu inderdaad een eerste stap gezet door hem mee te geven, maar dat heb jij bedacht en gedaan zonder hen te betrekken en je hebt daar ook verwachtingen van hen bij die je niet uitspreekt. Als ze niet weten wat jij wil dan kunnen ze daar ook niet aan voldoen. Welke rol willen zij en welke rol wil jij dat ze hebben, hoe vaak zou je contact tussen hen en je kind willen, hoe gaat het contact tussen jou en hen dan, etc. Jij geeft aan dat ze geen interesse tonen omdat ze hem zo weinig gezien hebben, maar weet je ook waarom ze niet komen? Misschien denken ze wel dat ze niet welkom zijn, weten ze ook niet goed hoe ze dit aan moeten pakken. Als je van alles besproken hebt en ze geven nog niet wat jij wil of jij kunt je niet neerleggen bij wat ze wel te geven hebben, dan kun je je conclusies trekken. Maar nu door niet over de juiste dingen te praten maken jullie het voor jezelf en elkaar zo moeilijk en kan het bijna alleen maar mis gaan vrees ik... Ik hoop dat jullie er uit komen!

  • ReneeBabyBoy

    @chinadad nee niet gevaarlijk maar zodra zijn hoofdje haast op zijn rug ligt ivm overstrekken van zijn nekje en we oa daarvoor bij de fysio lopen vind ik dat wel een dingetje ja. Dan vind ik het niet meer dan normaal dwt een newbie een oldie 😜 daarop mag aanspreken toch.

  • Florien84

    Mijn dochter is nu 4 maanden en heeft ook fysio. Wij moeten ook alert zijn op de nek. Het gaat al een heel stuk beter maar ik heb dit ook aangegeven bij mensen. Fysio zei ook dat het echt nog moest.

  • ReneeBabyBoy

    Ik word niet zo (heel) snel boos haha.

    Voor mijn neballing had ik een goede band met ze die elk jaar op en af gaat dat wel. Maar ik had dit nu niet meer verwacht zeg maar. Ik heb uiteindelijk gezegd langs te komen om dingen te bespreken maar zij blijft alles via whatsapp doen. Dan voel ik me niet erg welkom en heb dan het gevoel niet dst zij het uit willen spreken. Doordst nu de relstie goed zat heb ik gezegd bv over dst vasthouden ivm de fysio... heb ik dus geen conclusie over getrokken dat dat op voorhand dsn al fout zou zijn.

    Ik heb alles uitgesproken naar ze alleen zij r3ageren nergens meer op. Wellicht had ik in overleg met hun mijn zoontje naar hun moeten brengen maar heb wel reactie gehad als in super super leuk. En idd ik verwacht miss te veel en dat spreek ik idd niet uit... koppigheid wellicht zoals we het al gezegd hebben met chinadad.

    Het is ook een lastige situatie om uit te leggen en te typen zeg maar.

    Het zijn echt niet zulke vreselijke mensen hoor helemaal niet alleen dit valt nu gewoon niet goed aangezien ze bij hun andere kleinkinderen zodra er troubles zijn meteeeeen aan de deur staan.

    En hoooo ik ben ook de makkelijkste niet hoor vandaar ook echt wel mi j n koppigheid en die kan ik ook best toegeven.

  • B756

    Gelukkig :) Ik snap ook heel goed dat wij obv je blogs helemaal niet weten hoe de vork in de steel zit hoor. En het klinkt inderdaad alsof je al veel geprobeerd hebt. Heel erg jammer dat het zo moet lopen.. loslaten van je eigen verwachtingen is ook moeilijk, helemaal bij je eigen ouders. En elkaar niet begrijpen is ook rot. Je zou willen schreeuwen en ze door elkaar schudden.. Hopelijk komen jullie mettertijd wat dichter bij elkaar!

  • Florien84

    Niet met mijn ouders en schoonmoeder maar wel met schoonzusje. Ze heeft nooit naar mijn jongste omgekeken en naar mijn oudste sinds een half jaar niet meer. Maar geen haar op mijn hoofd dat ik mijn kinderen bij haar laat. Ik vind het knap dat jij het wel kan en misschien is het met ouders anders.

  • ReneeBabyBoy

    Weet niet of dat anders is... heb het met veel verdriet en tegenstrijdigheid gedaan. Weet het ook niet.

    Tis gewoon ff k..

  • tweede83

    Ten eerste, ik heb geen idee wat er allemaal is gebeurd of gezegd, maar leuk zal het niet zijn voor alle partijen. Fijn dat je ouders de eerste weken wel kwamen, jammer en verdrietig dat dit nu niet het geval is.

    Door een zwangerschap en bevalling en het hebben van een baby kan de band met je eigen moeder ook veranderen en juist hechter worden. Dat is bij mij wel gebeurd wat ik na een moeilijke periode echt niet had verwacht. Ik hoop dat dit bij jou ook ooit mag gebeuren.

    Maar weet ook dat een goed contact van beide kanten moet komen, niet alleen van jou. Ik begrijp wel dat jij je zoon een goed contact of band gunt met zijn opa en oma. Dat vind ik zelf ook heel erg belangrijk. Ik vind ook dat je ouders hier zelf een deel aan moeten bijdragen. Je zou het nog een paar keer op deze manier kunnen proberen, maar als je ouders zelf ook niet investeren hoe wil je dit dan op langer termijn doen? Het is lastig hoor, ik weet er alles van. Het is niet leuk en geeft soms ook behoorlijk veel stress of spanning.

    Ik heb besloten om niks meer te verwachten en zelf ook nergens meer op te reageren. Dat heeft mij wel heel veel opgeleverd. Soms hebben dingen ook even tijd nodig. Ik hoop dat je er uit komt en dat het contact wat je graag wilt niet ten koste van allerlei andere dingen gaat.

  • ReneeBabyBoy

    Ja dat verwachten heb ik geprobeert maar dan zie ik ze helemaal niet meer. Wat een ellende toch he.

    Ik verwacht niet dat de band beter gaat worden. Elk jaar rond deze periode is t ellende helaas.

  • Wherelifebegins

    Ten eerste respect dat je de kleine mee hebt gegeven aan je zus !!

    Ten tweede, het contact moet wel van beide kanten komen vind ik, misschien eens spontaan langs gaan en daar een gesprek aan gaan ?!

    Succes 💋 hopelijk komen jullie er uit !

  • Silvia39

    Precies idd dit zou ik ook zeggen.

    Wat ik echt knap vind is dat jij in belang hebt gedacht van je zoontje. Ik zou het zelf niet gedaan hebben. Maar mijn kinderen zijn ouder en nu laat ik het aan hun over wat hun willen.

    De echte oma van mijn 2 kinderen heeft geen contact met geen van haar kleinkinderen. Alleen met de nieuwe kinderen die mijn ex met zijn nieuwe vrouw heeft gekregen.

    Wat je zegt moet wel van beide kanten komen!

  • ReneeBabyBoy

    Tnx girls.... een gesprek aangaan willen we wel maar niet vanuit ons. Dat is elke keer t geval vandaar dat we dat nu niet meer willen.

    Tis zo lastig want me zoontje kan er niks aan doen maar t moet wel van beide kanten idd komen.

  • 3blessings

    Meid het is lastig, maar hou in gedachten dat je ouders ook een relatie met hun kleinzoon moeten willen opbouwen. Als ze geen interesse daarin hebben kan je het ze ook niet opleggen. Naar mijn mening verdienen ze het dan ook niet. Doe het jezelf niet aan kan ik je aanraden en hou je kindje lekker dicht bij je.

    Willen ze jullie zien? Dan moeten ze daar toch zelf ook de moeite in steken. Ik vind het erg lief van je dat je die moeite hebt gedaan. Ik had het echt niet over mijn hart verkregen om mijn baby aan een ander mee te geven.

    Sterkte meid en probeer vooral te genieten van jouw tijd met je kleine.

  • ReneeBabyBoy

    Je hebt ook gelijk hierin en ze zeggen wel dat ze verdriet hebben maar zullen niet de eerste stap zetten. Allemaal voor t oog van het volk. Nu op fb een leuke foto van de kleinkids bah.

    Ik geniet wel alleen soms is het even lastig.