Wedstrijdje opvoeden

Bah, wat heb ik een hekel aan al die moeders die er een wedstrijdje van moeten maken.
Op de peuterspeelzaal vertel ik aan de leidster dat Bowen vandaag geen luier draagt, het is al een aantal dagen goed gegaan en willen het toch proberen.
Komt er een moeder is hij nu pas zindelijk, die van mij is jonger, blah blah, in het gesprek verteld ze wel dat hij nog een luier draagt. De kloof tussen zeggen en doen is er nog, maar mama heeft al een grote waffel.
Ach, 3 jaar is een prima leeftijd hij was er zelf ook aan toe, maar vond het nog heel spannend.
Mijn zoontje is vrij snel met alles, misschien maakt dat mij zo relaxed.
Ik vind het soms sneu voor de kindjes als ze de hoge glijbaan op moeten, omdat andere leeftijdsgenoten het ook kunnen. Hier in de speeltuin staat een 5 meter hoge glijbaan. Mijn zoontje was net 2 toen hij hem heeft ontdekt, ga maar een bovenaan staan, dood eng.
Het begint eigenlijk al veel eerder, kan jou kindje nog niet rollen, dat moeten ze al wel kunnen hoor Keesje was 4 maanden en je hoort andere moeders er steeds een beetje van af trekken.
Mijn oudste kon al heel snel rollen, eigenlijk was dat best sneu. Hij rolde letterlijk van de pijn. Scott is nu 4 maanden en probeert al aanstalten te maken, heerlijk om te zien maar het zijn alleen de beentjes die bewegen hoor, haha.
De eerste keer dat hij zijn hoofd omhoog tilde, kwamen alleen zijn voetjes van de grond en jongens wat was ik trots.
Als ik naar het consultatiebureau ga hoor ik ze alweer vergelijken, en elke baby is beter als de andere.
Eigenlijk begint het wedstrijdje al met doorslapen, helaas doen de baby's daar niet aan mee;)
Alles op zijn tijd.
Geen opvoeding is perfect en is dat niet waar we aan het eind van de dag allemaal om lachen. Hoe een kind je het schaamrood op de kaken krijgt, omdat hij meer woorden kent dan je hoopt, hoe het toch nog goed gekomen is toen je even niet opletten, hoe trots je op je kind bent omdat hij iets heeft geleerd wat je al zo lang probeert.
Laten we het opgroeien in deze maatschappij niet nog veel ingewikkelder maken en ons kind gewoon laten genieten en rustig opgroeien.

1655 x gelezen, 6

reacties (34)


  • Gaabs

    Ik kan er ook niet goed tegen! Buiten dat, zeker als je meer kindjes hebt zie je pas dat echt elk kindje zich anders ontwikkeld, zelfs in hetzelfde gezin. Zo kon mijn middelste het snelste lopen en begon met 6 maanden al met praten, terwijl mijn jongste nu nog geen van beide doet met 14 maanden. Hij had wel weer als eerste tandjes. Gelukkig weet ik dus dat het bij ieder kindje verschilt en maak ik me niet druk. Als het je eerste kindje is kan ik me nog wel in beelden dat het lastiger is een goed beeld te krijgen van wat "normaal"is of wat "hoort". Vandaar ook het vergelijken denk ik...

  • AshleyJessy

    Ik denk dat vergelijken "normaal" en gebruikelijk is, een oordeel vellen hierover niet. Een kind word er niet minder op als hij/zij met 15 maanden bijvoorbeeld nog niet loopt.

    En als een moeder iets met trots verteld, hoeft een andere moeder niet te overtreffen. Het is inderdaad geen wedstrijd.

  • mamavanmijnlief

    Helemaal eens! Ik houd niet van wedstrijdjes, maar ervaringen vergelijken is wel leuk

  • kim991

    Ik herken dit heel erg inderdaad.

    Als je iets verteld is de ander altijd sneller en beter in iets, en dat is prima, maar het kan wel een onzeker gevoel geven bij jou als ouder zijnde en dat moet niet de bedoeling zijn.

    Zo was mn oudste erg snel met lopen ,maar met praten is ze wat minder vlot.

    Verder is het een heel lief meisje die zich soms wat onduidelijk (nog wel) uit drukt.

    Komt ook vanzelf goed als ze de woorden leert kennen die ze nodig heeft om zich uit te drukken.

    Ze begint nu een beetje naar de wc te gaan, een vriendin maakte vorige keer, toen ik heel trots vertelde dat ze dat nu al een paar keer achtereen doet, dat haar dochter al helemaal zindelijk is.......

    Ja, oke, super.........maar t is geen wedstrijdje, ieder kindje doet t op zn eigen tempo, en die van mij is er nu een beetje klaar voor.

    K vind het jammer dat t vaak gedaan word, en ergens doen we dat allemaal wel een keer hier of daar, maar t mag niet de bedoeling zijn om een andere moeder nog net geen minderwaardigheidscomplex aan te praten omdat haar kind dat gene niet nog (goed) doet.

    We zijn allemaal ouder, we doen allemaal ons best, en onze kindjes doen dat ook.

    Meer kunnen we niet doen, en meer kunnen we niet vragen van de kids.

    Lekker het ene oor in, en het andere oor weer uit.

  • Y1607

    Vergelijken doen we snel ik allemaal wel. Ook niets mis mee. Maar sommige overdrijven idd. Hier op bb helemaal erg. Als je het mag geloven allemaal wonder kinderen. Rollen al met 3 weken,lopen met 8 maanden.. moet er altijd smakelijk om lachen. Vaak puur onzekerheid.

  • Lissa

    Ik vergelijk nooit... En als ze het vertellen dan vind ik het prima. Het ene kind is sneller dan het andere kind. Uit eindelijk komen ze er allemaal wel. Ik heb niet van die hele snelle gastjes, vooral de oudste deed alles in z'n eigen tempo. Maar zorgen heb ik me er nooit om gemaakt. Uiteindelijk komt alles wel op z'n pootjes terecht. En zijn het twee heerlijke boevige jongens. Je zult het ook nog wel mee maken op school. Is hij een zon of een ster? Verspilde energie vind ik dat. Het is fijn als ze meekomen en als ze wat meer moeite hebben dan komen ze er ook. Enigste wat je als moeder moet doen is blijven geloven in je kind. Ik denk dat dat het belangrijkste is.

  • Amatullaah

    Ik vergelijk ook veel, vind het wel leuk om te horen hoe snel of minder snel ze zijn. Dat is toch juist mooi aan ieder individu? Ze had t wat anders kunnen formuleren maar vind niet dat ze per se wedstrijdje aan het doen is?

  • Jeppie

    Ik vind er ook niks mis mee om te vergelijken. Natuurlijk is je kind een individu, maar wel eentje die functioneert in een groep. Dus ik ben dan wel nieuwsgierig hoe andere kindjes uit die groep het doen.

    Natuurlijk krijg ik ook wel eens opmerkingen dat ik denk: dat had je ook anders kunnen zeggen.
    Maar dat is andersom ook vast wel eens (onbedoeld!) het geval. En dat ik over zulke opmerkingen bepaalde gevoelens of gedachten over heb, zegt vast ook iets over mij...

  • Peepah

    Met een beetje vergelijken is ook niks mis. Immers is het belangrijk om te blijven ontwikkelen. Bij deze moeder is alles een wedstrijdje, haar buik was mooier, die van mij was te dik(ik was alleen wel zwanger) ze vergelijkt alles en dat van haar is beter, mooier, sneller en die blik er bij. Ik gun haar het allerbeste maar niet over de rug van mijn kind.

  • Marj0lein

    Ik ben kleuterjuf en ik probeer altijd uit te dragen dat snelheid op leeftijden niet belangrijk is.. iedereen zn eigen tempo.. deze nieuwe generatie daar zo op gefocust dat ze zich verbazen en opgelucht zijn als ik zeg: ieder zn eigen tempo.. laten we kijken wat je kindje gelukkig en veilig maakt..

  • Ontheway.bbynmbr2

    Stelletje clowns, altijd maar alles beter willen zelfs hun kinderen lijden eronder.🤡

    Ik ben snel klaar met dat soort moeders en zeg ook gelijk waar het op staat.. om zo misselijk van te worden elk kind is anders, doet anders en ontwikkeld anders! Alleen maar goed anders zouden er teveel van hetzelfde zijn .. 🤭

  • B756

    Bij nr1 ook veel vergeleken, maar wel stilletjes. Gewoon omdat ik het ook allemaal maar voor het eerst deed en het beste wilde voor de kleine. Als dan een ander kindje al rolde en die moeder zei hoe ze dat voor elkaar kreeg, dacht ik: oh kun je dat stimuleren, moet ik dat dan ook doen? Oh, die eet al zelf met een lepel, dat kan die van mij nog helemaal niet. En dan googelen wat 'nornaal' is... En mijn man maar zeggen dat ik er mee op moest houden. Gelijk had ie, maar het zat in m'n hoofd. Gelukkig word je bij een tweede een stuk relaxter 😅 En toen ging ik ook zien dat hoe harder zo'n moeder roept wat haar kind allemaal kan, hoe onzekerder ze is én hoe minder vaak het ook waar is. Ik betrapte mezelf er wel op dat ik ook wel dacht: nou, dat ik zou dus nooit zo doen he. Maar dat ga je toch niet zeggen? Het boeit namelijk ook niet, er is niet 1 perfecte manier, het bevestigd hooguit dat de manier die je zelf hebt gekozen idd goed bij jou past. Maar goed, uiteindelijk gaan ze allemaal gewoon lopen, eten, slapen en praten. Er zijn altijd verschillen, en gelukkig maar. Want dat maakt ze wie ze zijn, en daarom zijn ze juist zo leuk.

  • mijn~meisje

    ik hou van vergelijken maar dan de positieve manier en niet de kijk mij is beter zijn manier. Dus vergelijken om te kijken waar mijn kids in verschillen. Beide kids hadden andere dingen waarin je sneller waren als de ander. Dat maakt de enen niet beter, slimmer, sneller of mooier als de ander, maar gewoon een eigen ik met een eigen unieke ontwikkeling. Daarin zit kracht

  • MadelieVv

    Zolang jij je kind niet met anderen vergelijkt of met zijn of haar broertje of zusje en gewoon laat blijken dat hij geliefd wordt zoals hij/zij is, is er niets aan de hand. Laat de rest maar praten en laat je je niet verleiden :)

  • Esther-1975

    Onze kindjes komen niet uit koekvormpjes, ze zijn dus niet allemaal gelijk. Het is dus ook idioot om ze allemaal langs dezelfde liniaal te leggen, elk kind ontwikkelt zich in z'n eigen tempo. Dat andere ouders zich goed willen voelen over de rug van jouw kind, zegt veel meer over die sneue types dan over jou of je kind. Lekker van je af laten glijden. Je hebt geen invloed op wat zij uiten, maar je hebt wel invloed op jouw reactie erop.

  • nog-even!

    Ik denk dan maar zo: blijkbaar proberen die ouders via hun kind van hun minderwaardigheidscomplex af te komen.... Wel sneu voor de kinderen: die lijden eronder.... Hier merk ik dit gelukkig niet. Zeker niet op die leeftijd. Ik merkte dit opschepgedrag wél bij ouders met kinderen op het hoogbegaafdenonderwijs... Alsof ze hun eer halen uit de leerprestaties van hun kinderen (die daar overigens zelf verdraaid weinig voor hoeven te doen- kwestie van genen). Ze vergeten dan voor het gemak even dat veel van hun kinderen sociaal behoorlijk gehandicapt zijn.... Daar hebben ze het liever niet over.... Heel vervelend. Ik probeer ze dan altijd weer even met beide benen op de grond te laten komen.... Voor zover dat kan... Wel jammer, want door zulke ouders lopen de kinderen zelf ook met hun neus in de lucht omdat ze zich beter voelen dan anderen. En intussen vraag ik me af hoe ze door de puberteit moeten komen met zo'n druk op hun schouders: het perfecte kind moeten uithangen

  • TrotseMama<3

    Oh zooo herkenbaar!! Echt om moe van te worden. Maar ik heb voortaan echt schijt hoor.

    Ik geef mijn zoontje mee dat het mooiste wat hij kan worden.. zichzelf is.

    Voor mij houdt dst in dat hij zijn eigen groei lijntje mag volgen zonder dat wij hem dwingen iets te moeten.

    We stimuleren wel en oefenen veel met hem maar als hij er nog niet klaar voor is dan niet.

    Mooi geschreven van je en slaat de spijker op zijn kop

  • Valerie85

    Zo irritant lijkt me dat, ouders die er een wedstrijdje in zien om het opvoeden van je kind. Dat de 1 wat langer erover doet dan de ander, wil niet zeggen dat zei het dan maar eerder moeten kunnen. Ouders moeten stoppen met druk op hun kinderen leggen, ze moeten later al zoveel.

  • wish2bmom88

    Hier ook, mijn zoon is 5.

    “Zit je kind nog niet op een sport?”

    “Hij heeft zwemles.”

    “Ja, maar daarnaast..”

    “Hij gaat van elke dag van half 9 tot 2 naar school, zwemt twee middagen in de week, is dat niet genoeg?”

    *zwijgt*

    Zo klaar met dat soort gedram.

  • fleur0912

    vind ik ook, eerst zwemles en daarna komt sport wel een keer. Ze moeten al zoveel...

  • Peepah

    1. zwemmen is een topsport.

    2. Als ze naast school een extra activiteit willen doen is dat heel leuk, maar ik vind het geen verplichting.

  • MamaItalia

    Herkenbaar. Wat ik dan nog het ergste vind is forceren. Bijvoorbeeld met anderhalf jaar de luier al uit en dan boos worden als het niet lukt. Steeds eerder naar school sturen terwijl het kind er nog niet klaar voor is. Het kind 30 (onnodige) cursussen laten volgen ipv gezonde aandacht aan het kind besteden. De wedstrijd begint al in de vroege jaren en naast die opschepperige moeders worden kinderen ook al snel opschepperig. Bah

  • Peepah

    Precies wat ik bedoel, een kind forceren. Mogen we niet gewoon trots zijn op ons kind als hij iets nieuws heeft geleerd. Als hij op 3 jarige leeftijd zijn broek voor het eerst optrekt ben ik trots, had hij het een jaar later gedaan had hij ook een applaus gehad.

  • Ontheway.bbynmbr2

    Ja precies dit!!

  • NewBaby2018

    Ja tot een bepaalde leeftijd doen mensen dat ja.. en vanaf een jaar of drie dan proberen moeders het gedrag van hun kind een naam te geven. Zodat het niet opvalt dat het hun eigen projectie/opvoedstijl/angst is dat hun kind vervelend, druk en jankerig is. Dat is mijn grootste irritatie op de peuterspeelzaal.

    Want in ons geval, als je kind niet opvallend genoeg is, niet echt ergens door opvalt, dan hoeft er ook geen aandacht aan besteed te worden of dan hoef je de juf niet te claimen zoals andere moeders dat wel doen... Voorbeeld; Een moeder praat haar kind een verlatingsangst aan, ‘nee lieverd, je hoeft niet te huilen’ (ondertussen was kind net leuk contact aan het maken met ander kind) en heeft moeder de tranen hoog zitten. Juf gaat snel naar moeder en kind. Bij terugkomst duwt moeder andere moeders omdat ze in de rij staan te wachten en ZIJ moet naar haar kind. Claimt bij binnenkomst de juffen.

    Ik: Oké we zien wel aan de kleding in je tas of je een goede ochtend hebt gehad of niet (wasgoed als hij een ongelukje heeft gehad) en als je vrolijk bent dan zal je het vast leuk hebben gehad

  • Jjm

    Komt mij niet bekend voor.

    Maar ik denk dat een groot deel eigen interpretatie is. Kennelijk schep ik al op als mensen zélf vragen naar het onderwijsniveau van mijn kinderen. Als ik dan zeg dat mijn oudste naar het vwo gaat (meer niet, alleen dat), dan krijg ik een hele preek dat ouders met slimme kinderen altijd zo te koop lopen met hun zogenaamde slimme kind en ze teveel gepusht worden en zielig zijn. En dat vmbo ook belangrijk is en ze trots zijn op hun kind.

    Tja, enig idee hoe ik dan beter dan kan verwoorden dat mijn kind naar het vwo gaat? Ik schep niet op, maar ik kan ook niet meer vertellen dat mijn kinderen het goed doen op school. Maar ik mag nu wel aanhoren hoe zij hun kind wel accepteren zoals die is door ze naar het vmbo te laten gaan.

    Kortom, nee, hier in downgraden van je kind hip en slimme kinderen bombarderen tot zielig.

  • Peepah

    Ja dat is ook wel raar, als mensen er om vragen krijgen ze van mij een eerlijk antwoord. Meestal worden ze dan zelf onzeker, mijn oudste is met alles heel vroeg en de jongste is pas 4 maand, die is in alles "gemiddeld" tot zo ver. Die mag alles nog gaan bewijzen;)

  • Jjm

    Dat weet ik niet, of ze daar onzeker van worden. Laten we eerlijk zijn, de laatste jaren hoor je rond de Cito toetsen alleen nog maar hoe belangrijk de mensen van het mbo zijn en bijzonder die zijn en hoe trots je daarop moet zijn. Mag en moet ook hoor, maar de meeste van die bloggers leggen nu weer de focus op de onderpresterende leerling. Dat is ook niet oké. Ieder kind zijn eigen tempo en leerweg. Ieder kind is bijzonder en verdiend de aandacht van zijn ouders.

  • nog-even!

    Woon je toevallig in het noorden?

  • mamavan3zonenen1dochter

    Haha ja maar dat is ook al zo als je kind heel klein is. Als ik vertel (zonder op te scheppen) dat ik borstvoeding geef gaan mensen uit zichzelf alle redenen noemen waarom bij hun borstvoeding niet lukte.

    Als je je zelf moet verdedigen is dat m.i. vanwege een gebrek aan zelfvertrouwen of dat je niet achter je keuze stond.

  • MamaJL

    Mijn dochter was heel laat, in alles. Moet even op haar inwerken. Maar als ze het dan kan, haalt ze iedereen in. Het eerste anderhalf jaar moest ik ook voortdurend horen dat dat toch wel zorgelijk was. En moest ik voortdurend horen dat de kinderen om haar heen alles 'al wel deden'. Daarna vonden mensen mij arrogant omdat mijn dochter alles altijd beter kon dan hun kind. Maar ja, ik had toch ook eerst anderhalf jaar dat van hun kinderen aan moeten horen? En ik vertel echt nog niet de helft van wat mijn dochter kan en doet. Doe dat ook alleen als mensen tegen mij beginnen over hun kind. Maar ja, we zijn gearriveerd in mama-land, waar iedereen altijd een mening heeft over wat we doen.

    Ondertussen leest mijn dochter dikke jeugdboeken, is ze geïnteresseerd in de natuurkunde, scheikunde, ruimtevaart, geschiesenis en politiek, en doet ze lekker lang over haar muziek-, tafel- en zwemdiploma's. Gewoon omdat ze lekker zichzelf mag zijn.