Onverwerkt verdriet #02

De eerste dag gaat goed, mijn beide zussen komen nog langs de een met partner de ander met de kids. De verpleegkundigen zijn vriendelijk en helpen met alles. Het eten is niet te behappen, maar gelukkig had ik zelf iets in de tas.
Alles was zo goed gegaan overdag en mijn vriend vraagt of hij moet blijven of thuis mag slapen. Aangezien we allebei al 2 nachten niet geslapen hadden was een nachtje goed slapen een slim plan het werd nog een zware tijd en ik had hem keihard nodig!(uitgeslapen).
Ik vraag of ik gewekt ga worden of dat ik zelf een wekker moet zetten, mijn zoontje was al 24 uur oud. Maar ze laten je niet 's avonds laat naar huis. Het aanhalen was nog niet gelukt dus was ontzettend belangrijk dat ik gewekt zou worden en geholpen met een voeding.
Als ik wakker van de geluiden uit de reanimatie kamer schrik ik, ik raak in paniek en druk op de noodknop, ik zie op de klok dat het 5 uur is. Ik ga op zoek naar mijn baby, die gelukkig op dezelfde plek ligt als waar ik hem gelaten heb. Als ik hem oppak voel ik dat hij koud is.
De paniek slaat me om de keel en er komt eindelijk iemand aan. Met een beetje moeite wordt hij wakker. Ik vraag of de verpleegkundige waarom ik niet wakker gemaakt ben, ze vertelt dat ik zo lekker lag te slapen en een baby de eerste 24 in principe niks nodig heeft. Het idee van wakker maken is dat mensen eerst slapen en ik leg haar uit dat mijn kindje al meer dan 24 uur oud was, vandaar de afspraak van het wakker maken.
Ze begint te lachen en zegt dat ze ook geen kruiken heeft gegeven, ze had er gewoonweg geen zin in en toen liep ze weg. Werkelijk heb ik me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Mijn vriend probeer ik te bereiken, maar die heeft zijn telefoon uit.
Met mijn kindje in de armen doe ik mijn best om aan te leggen en hem warm te houden. Ook ben ik als de dood om in slaap te vallen, vanwege de beangstigende verhalen.
2 uur heb ik daar alleen gezeten elke minuut tikte langzaam weg. Er komt een verpleegkundige de kamer binnengestormd ze begint gelijk te handelen, haar collega had vertelt wat er was gebeurd eigenlijk begon haar dienst een half uur later, maar ze hafld een kinderarts opgeroepen, ze was geschrokken van het gedrag van haar collega. Ze pakt het bedje van mijn baby en ziet dat hij er niet in ligt, ze kijkt naar mij en begint te glimlachen, maar ook mij troosten.
Ze zegt dat ik goed gehandeld heb en vraagt of ze de baby mag temperaturen, de kinderarts komt en samen kijken ze of mijn kindje niks heeft opgelopen. na wat er gebeurd is willen ze mij eigenlijk niet laten, maar ik raak in paniek bij het idee te moeten blijven en een paar uur later mag ik gelukkig eindelijk naar huis.
Thuis hebben we het ook niet gemakkelijk, gelukkig een goede kraamhulp en alles bij de hand.
Mijn zoontje komt eigenlijk onder de ondergrens en moeten we naar het ziekenhuis. Eigenlijk wordt hij te geel en moeten we naar het ziekenhuis. Ik raakte in paniek bij het idee dat mijn baby weer naar het ziekenhuis moest daarom mochten we thuis blijven.

1209 x gelezen, 2

reacties (7)


  • TrotseMama<3

    Kippenvel.. geen woorden.

    Heel dapper dat je het hier schrikft.

    Knuffel

  • Rupsie

    Wat een heftig verhaal! Die verpleegkundige is duidelijk niet op haar plek, geen zin in kruiken maken?!?! Het verdriet zit je nog erg hoog lijkt het, wat ik goed begrijp. Maar na 3 jaar misschien nog te joog? Hopelijk werkt het jou in de verwerking om van je af te schrijven, anders misschien een idee om eens met iemand te praten. Kan ook laagdrempelig via de huisarts. Sterkte

  • Peepah

    Het zit ook erg diep, het is lange tijd door mijn omgeving afgedaan als overdreven en last van hormonen. Met mijn tweede bevalling vroeg de kraamhulp of ze mocht vergelijken met ons eerste kindje. Er zijn verslagen opgevraagd van alles toen kwam alles ook weer boven. Mijn verloskundige begreep ineens waarom ik op het laatst de baby niet eens meer wilde. Eigenlijk is alles op zijn plaats gevallen.

  • Ram2012

    O jeetje, wat erg dat je dat moet overkomen Ik zou een officiele klacht indienen, dit mag echt niet gebeuren, zo’n nalatige verpleegkundige.

    Maar zoals je nu weet is je moederinstinct prima in orde, je hebt harstikke goed gehandeld!

    Geniet van je kleintje

  • Peepah

    Dat kleintje is alweer bijna 3 gelukkig mogen we nog steeds van hem genieten, ondanks de zware start waar we ruim 3 maanden last van hebben gehad. Inmiddels is nr 2 geboren, alleen merk ik dat deze ervaring nog steeds veel voor mij bepaald.

  • essie29

    Wat vreselijk, hoop dat er werk van gemaakt wordt wbt de nalatigheid van die verpleegkundige!

    En wat rot dat je je man niet kon bereiken telefonisch was niet zo slim van hem om zijn telefoon helemaal uit te doen, je weet ten slotte nooit zo zie je maar.

  • mybabies

    Wat een moeilijke periode moet dat zijn geweest. Het zal je hopelijk goed doen dat je het hebt opgeschreven. Knap gedaan.