En zo gaat het nu...

Even kort tussen de voedingen, luiers enzovort door.

Sinds zaterdag zijn we thuis met onze kleine Moos. Met maagsonde, want de fles leeg drinken lukt hem nog niet. Manlief geeft vaak de fles terwijl ik kolf. Soms best vermoeiend, kolven en fles. In één keer de borst kunnen geven zou handiger zijn, maar ach... alles voor ons mannetje. We geven maximaal een half uur de fles en wat niet op is, gaat via de sonde. Zo wordt het drinken niet een te groot ding en stressig en krijgt Moos toch alles binnen. Al met al zijn we dan toch een uur bezig.

Moos slaapt veel, zoals je kunt verwachten van een randprematuur. Hij meld zich niet voor voedingen en we moeten hem dus steeds daarvoor wakker maken. Hij drinkt het best als hij uit zichzelf wakker wordt. Maar hoe ouder en sterker hij wordt, hoe meer hij dat zal gaan doen. Geduld... Nog maar even genieten van de nachtrust die we van hem krijgen.

Ik geniet echt van Moos. Maar met zijn geboorte zijn mijn gevoelens voor Nola intenser geworden. Ik vind het soms lastig dat ik haar nu minder aandacht geef. Probeer iedere dag toch bewust met haar bezig te zijn.Wat had ik al deze dingen graag met haar gedaan! Het blijft f&*^%$# oneerlijk!

In mijn profiel het geboortekaartje van Moos (foto/gescand).

Ik kijk vaak even gauw op bb, maar vind niet echt de tijd en rust te reageren. Om de 3 uur voeden slokt je wel op...

Liefs van ons 4!